Hoop

July 16th, 2013

‘Is hij al een beetje beter?’, vroegen de dametjes toen we vorige week in de hitte naar huis slenterden. Het is al de tiende keer dat ze bezorgd kijken in mijn richting in de hoop dat ik ‘ja’ zeg.

‘Is hij nu eindelijk niet meer ziek, mama?’

Ik zuchtte een beetje binnen in mezelf. Ze hadden uitleg nodig, want dit is niet zomaar ziek zijn.

‘Weet je’, probeerde ik voorzichtig, en ook een beetje veel neutraler dan het aanvoelt in mijn binnenste, ‘soms kruipt er een beestje in het lichaam van een mens. Een beestje dat heel snel groot wordt en dat die mens ziekt maakt. Dat beestje is zo sterk dat het niet helpt om veel te rusten  of fruit te eten en water te drinken zoals wij doen als we ziek zijn. Dat beestje is erg sterk, zo sterk als een reus. Daarom proberen dokters in de kliniek dat beestje te doen smelten, door het weg te snijden of speciale sterke stralen te gebruiken, samen met pilletjes, om de winnaar te zijn. Die medicamenten moeten ook sterk zijn, ah ja, want anders verliezen ze sowieso. Superkrachten zijn het, gemaakt door dokters.’

‘Ja!’ riep Simonne enthousiast, ‘straalridders zijn het, met dikke spieren van krachten.’

‘Omdat de stralen en de pillen zo sterk zijn, valt je haar soms uit, en worden je tandjes een beetje ziek, want de stralen weten niet altijd goed dat ze alleen op het beestje mogen stralen.’

‘Ah ja,’ zei Clarisse serieus, ‘stralen hebben geen bril.’

Dus kan het zijn dat hij binnenkort kaal is, door al die pilletjes, of dat hij moe is en moet rusten.

‘Kunnen we dan niet meer op bezoek gaan bij onze vriend, bij de speelpleinen, zoals je de vorige keer had beloofd?’, smeekte de kleinste verschrikt. ‘We kunnen toch een pet kopen, een echte mooie, dan ziet niet iedereen dat hij kaal is, en trouwens, ik vind kaal mooi’.

 

‘Gaat hij winnen, mama, denk je?’, vroeg Clarisse plots stilletjes en ze kneep in mijn hand.

Ik moest even draaien in mijn hoofd, slikken en kiezen.

‘Dat weet ik niet, keppe,’ fluisterde ik, ‘dat weet ik niet.’

Erger dan de onzekerheid in een hoofd, zelfs in een kinderhoofd, is valse hoop.

‘Maar ik hoop wel’, zei ik ferm, ‘ik hoop het elke dag honderdduizend keer, en ook nog ’s nachts tienduizend keer.’

‘Kaarsen branden helpt altijd een beetje’, besloot Clarisse serieus, ‘maar nooit genoeg om zomaar iemand te kunnen genezen.’

‘Gelukkig bestaan er superkrachtstralen’, brulde Simonne en ze stak haar arm uit zoals altijd als ze Mega Mindy is.

 

Brandt u toch een kaarsje mee?

 

We waren ondertussen thuis, de buurmeisjes krijtten op de stoep, de boekentassen vlogen in de gang en de dametjes haastten zich om te gaan spelen.

 

11 Responses to “Hoop”

  1. Nele84 Says:

    Die gesprekken met jouw dochters lees ik toch altijd zo graag. Zo wijs (en dan niet op z’n Gents) dat ze zijn!

  2. hanne Says:

    Een moeilijk onderwerp, maar het is wel begrepen, echt schoon, die conversatie van jullie. Wij branden ook een kaarsje!

  3. Marijke Says:

    wij branden mee een kaarsje.

  4. Els Says:

    Voor alle moedigen, voer alles die nooit opgeven, voor al zij die blijven vechten tegen die oneerlijke monsters brand ik alle dagen een kaars. X

  5. Els Says:

    De schrijffouten vanuit Spanje neem je er wel bij hè ! 😉

  6. dorien Says:

    Als ik zulke kinderen had, ik zou elke dag bleiten. x

  7. pe Says:

    Zo schoon hoe die kids dat op hun manier toch helemaal begrepen hebben.

  8. Het meisje met de rode schoentjes Says:

    Ook hier brandt er altijd een kaars…voor wie het meer dan nodig heeft…

  9. Goofball Says:

    even moeten slikken

    en nu ook keihard aan ‘t hopen voor hem

  10. wdstock Says:

    marietje, haar of niet, tanden of niet, volgend jaar moet hij op mijn katmandu-fuif zijn, hij is nog één van die anciens, en zeg niet ertegen dat ik jankte toen ik dat tekstje las anders denkt hij nog dat ik een jeannetje ben 😉

  11. assassin's creed 3 Says:

    I visited multile blogs but the aueio quality for audio songs existing at this web page is actually superb.

    Also visit my blog post :: assassin’s creed 3

Leave a Reply