Héhé

April 24th, 2013

Ik doe vooral alsof het gaat. Ik knik veel, zeg ca va en bevestig als ze zeggen dat een mens erdoor moet hé. Ik lach als er moet gelachen worden, kus mijn kinders uit routine en roer in de potten maar mijn hoofd is er niet bij. Ik beantwoord telefoons, stuur mails, maak grappen en hang de was aan de draad. Ik ga zelfs naar de zandbak met de kindertjes. Ik maak brooddozen, was tomaten, en ververs bedden zoals ik dat al heel mijn leven doe. Ik heb zelfs paprika’s opgelegd op de wijze van Dorien, beschreven in het boek van Eva, en ik ben al bijna uit mijn bed gerold van het lachen met dat boek. Ik heb ook al serieus nagedacht door het boek, op een verteerbare fijne manier.

Binnenin is het sterven van jewelste.

Ik dacht dat ik het nu al een beetje kon, gemis een plaats geven en verdriet verteren.

Maar niets, oh niets is minder waar.

 

 

Dit is de tweede hardste strijd die ik in mijn leven aanga, en ik moet dagelijks honderdduizend keer naar adem happen om de avond te halen. Hij is rauwer dan de eerste, en oneindiger en gruwelijker en ik ben zo hard gaan beseffen hoe groot het taboe is dat op verdriet rust, en hoe lastig dat dat kan zijn.

Honderdduizend keer.

(maar de paprika’s smaakten wel, dat wel)

 

16 Responses to “Héhé”

  1. Anne Says:

    Meiske toch. Ik begrijp het zo goed. Ik ben nooit meer dezelfde geweest na de dood van mijn zus, 3,5 jaar geleden. Zelfs al waren wij geen nauwverwante zusters. Het blijft een gevecht.

  2. naais Says:

    zolang je het binnenste maar naar buiten haalt, denk ik dan, want verdriet mag niet eenzaam zijn.

  3. Isabelle Says:

    Maar Marietje toch.
    Hou vol. Knuffel.

  4. Delphine Says:

    Verdriet wordt door anderen zo snel vergeten en dat maakt het soms nog rauwer. De wereld draait verder en de tranen worden onzichtbaar. Eenzaam, zo ervaar ik verdriet nog het meest. Want alleen jij voelt het zoals je het voelt.

    Ik ken je niet en weet niet wat je hebt meegemaakt, maar ik stuur je toch een virtuele knuffel.

  5. bentenge Says:

    Hèhè, even een reactie als steun. Niet dat die kan helpen, en alvast niet van een vreemde, maar het doet me altijd wat als mensen die openheid durven tonen op een blog. Veel sterkte !

  6. Marta Says:

    Omdat ik weet dat het goed kan doen om te beseffen dat een ander (ook al ken je die niet eens) aan je denkt, stuur ik dit berichtje. Ik lees graag jouw gedachten, en nu voel ik je verdriet en ik kan het niet verdragen dat je je alleen voelt…
    Ooit komt een dag dat de pijn niet meer zo scherp is en dat je kan terug kan lachen, tot dan denk ik aan jou, jullie. Courage!

  7. Vee Says:

    Dat happen naar lucht, dat is prachtig beschreven….

  8. Ilse Says:

    Virtuele knuf

  9. Doris Says:

    Een jaar en zes weken. Zo lang duurde de ‘officiele’ rouw vroeger. Eerst zes weken om totaal van de wereld te zijn. En daarna een vol jaar vol ‘eerste keren zonder’.

    Daarna was het niet over, maar hopelijk wel behapbaarder.

    Een jaar en zes weken. Tot de rouw niet meer zo rauw is.

    Rouw dragen had ook z’n voordelen: dat ze konden zien dat er bij u van binnen heel andere dingen speelden.

    Ik leef mee.

  10. Marie Says:

    Doris: je neemt me de woorden uit de mond. Die zes weken zwart, daar zat iets achter. Niet om er mee te koop te lopen en ook niet om aandacht te trekken, maar wel om zes weken compleet van de kaart te zijn. Ik vind dat schoon, zoiets. Bedankt om mij er nog eens aan te herinneren Xx

  11. aandewaterkant Says:

    Ik wens je mensen waarbij je mag rouwen…sterkte.

  12. lieve Says:

    Wij rouwen nu al bijna 1 maand om de opa van onze kinderen, die in nog geen 3 maanden van gezond naar dood is gegaan. Mijn rouwmethode is eigenlijk gewoon vluchten: keihard kop in het zand. Maar ik ben me ervan bewust, en ik gun het mezelf. Vluchten om te bekomen van wat er in die maanden gebeurd is, zo weinig mogelijk dat oncontroleerbare verdriet binnen laten, en we zien dan wel, het zal wel komen als de tijd er rijp voor is.

  13. Pe Says:

    Tijd heelt alle wonden zegt men, maar deze wonde zal nooit helemaal helen. Je moet echter jezelf de tijd gunnen die jij nodig hebt om het een plaatsje te geven in je hart. Sterkte!

  14. mamasha Says:

    Sterkte meiske. Altijd welkom hé.

  15. Nele84 Says:

    xxx

  16. Janina Modaal Says:

    O, deze reactie komt veel te laat en zo,
    maar ik wil je toch even vastpakken.
    Als je nog eens voorbij rijdt, ga ik zo zo zo hard zwaaien. En als je er tijd voor hebt, gaan we eens rustig (of net uitgelaten, wat je wilt en hoe het gewoon uitdraait) eentje drinken, ok?

Leave a Reply