Circus

April 12th, 2013

Wat een vreemde vakantie.

Een ware uitputtingsslag, met hier en daar enorm verwarmende momenten (de intense dagen met de schoonfamilie, de ontroerend mooie en lieve couragemails, sms’en en bezorgde telefoontjes, dankuwelliefstevriendenvandehelewereld, een huwelijksfeest, Mr.E met Belgian Chocolates met de dierbarekameraden en een vriend van Joeri die ook onze vriend is, de fluisterende droevige gesprekken met mijn schoonzus): allemaal part of the fucking game that is called verlies.

Midden in die tol van emoties trokken Lisa en ik met onze kinderen naar het circus.

Circus op ons plein.

Het was vreemd, net als onze vakantie.

Niet zozeer de in latex geklede ballerina die zwierde aan de trapeze, zodat wij angstig keken of de tent het hield. Niet zozeer de zwierdraaibeurten van de krachtigen van het circus en de dwaze grappen van de clown (die eerlijk waar, onze kinderen in hun greep hadden).

 

Het waren de dieren. De huisdieren, zoals ze werden genoemd. Grijs, uitgeblust, verschrikt en angstig, zo zagen ze er uit.

 

Ik weet niet eens wie het fijn vond dat ze er waren, die dieren die koppig elke act verklooiden, en de duif die op de kop van de kat zat. Komaan, een duif op een kat, dat wil toch niemand? Er was toen weinig applaus, en we keken meewarig naar elkaar en zuchtten dat dat toch echt niet ok was.

Maar ergens was ik niet boos. En ook niet ontgoocheld.

Ik keek naar de oude circusdirecteur, die de show met pikante grappen in het Nederlands aan elkaar praatte, en zag in zijn ogen trots. Het was niet zomaar trots die ik zag. Er waren de kleindochters, kloeke twintigers die veegden (terwijl de show bezig was), liepen, acts uit hun mouwen schudden en trots paradeerden als hun grootvader zei hoe goed ze het deden. Ik zag hoe ze met man en macht sleurden aan trapezes, sukkelden met touwen, vloekten op de half kapotte popcornmachine en ik dacht: deze mensen verdienen dit niet.

Ze verdienen niet dat mensen omwille van zware principes nooit naar het circus willen (als het over dierenmishandeling gaat, dan zijn we allen hypocriet) en hun kinderen weghouden van spectakel eerste klas.

Zouden we het hen niet kunnen vertellen, feitelijk, aan hun tafel in de woonwagens die voor hen zorgen tijdens hun nomadenbestaan? Zouden we niet duidelijk kunnen maken aan hen dat we even graag komen als er geen dieren zijn, en dat we de show met de spiegel en de natte spons zo subliem vonden dat er echt geen ganzen op glijbanen nodig zijn? Zouden we niet sussend kunnen zeggen dat het best fijn is als het wat rommelig ligt, en dat de dieren per expres niet willen meewerken, en dat ze maar beter hun beesten op pensioen kunnen laten gaan?

Zou dat niet een veel beter idee zijn?

Ik dacht het wel.

 

 

2 Responses to “Circus”

  1. Katrien Says:

    ik denk het ook; Marie,ik was er niet maar ‘t is (weer) geschreven alsof ik erin zat …
    En herinneringen aan eens ‘n circus in ‘mijn’ dorp, Roesbrugge, waar ik – denk ik – als 10-12jarige een circusvriendinnetjevantweedagen maakte, ze kwam (natuurlijk) bij ons thuis, en ik zie nu nog haar verwonderde blik toen we onze kelder passeerden (grappig achteraf gezien, maar die ‘voordeur’ werd veel gebruikt) en ze zelfgemaakte confituur zag staan, die ik natuurlijk meegaf ….

  2. Dieter Says:

    “Op pensioen laten gaan” is bij dieren natuurlijk meestal een bijzonder groot eufemisme …

Leave a Reply