RIP Joetje

April 5th, 2013

Het vreet aan ons.

Het eet ons hart op en laat de binnenkant leeg achter.

Ik kijk in de treurige ogen van mijn lief en het trillende lijfje van de dochter.

Ik ben al lang niet meer bang om zelf te sterven, maar wel voor de gigantische leegte die deze mens achter zal laten.

Het is een krater van jewelste en ik zie en voel die diepe diepe diepe rouw bij de mensen die zo dicht bij me staan. Ik wil helpen en zorgen en hij zit op mijn schouder en zegt dat het zal lukken. Ik weet al lang dat ook het rauwste verdriet ooit een plaats krijgt, in bijna ieders leven. Ik ken het rouwproces van groot verlies, ik weet een beetje wat er komt, waar de hel zit en waar de modder zo diep is dat je verdrinkt als je niet oplet. Die diepe diepe band binnen mijn schoonfamilie, die immense warmte die daar heerst, om iedereen op zijn eigen manier te laten rouwen, het is een wonder. Het is de sterkste kracht die je hebt als je zoveel verdriet moet meemaken. Ik zie de schoonzus die mijn hand vastpakt en bezorgd is om mijn verdriet terwijl ze net haar zoon verloor. De bloemen van onze Evi voor mijn verjaardag, twee dagen na de dood van haar broer. Ik sta op de koer met Kenny en beloof op mijn communieziel dat we zijn verdriet zullen helpen dragen. Het is de mooiste familie die ik ken, en ik ben vereerd dat ik er zo dicht bij sta.

 

Maar hij mocht niet sterven.

Hij niet, niet die mens die ons leven verrijkte, die zoveel voor iedereen betekende, die altijd overal het fijne en het goede in zag. Die held in ons leven, die zoveel warmte gaf en met een blik ons hele hart verwarmde. Hij echt niet.

We zullen hem eren, ons hele leven lang, we zullen heel vaak over hem spreken zodat de kinderen weten wie hij was en hoe graag we hem zagen.

We zullen hem altijd, altijd, altijd met ons meedragen.

 

 

4 Responses to “RIP Joetje”

  1. Machteld Sohier Says:

    Ik heb twee keer met Joeri gebabbeld, en was twee keer onder de indruk. De eerste keer, bij de barbecue op de Werf, vind ik hem en Kenny zo’n lieve, spontane gasten, dat ik Chantal, zijn moeder, een complimentje maakte met haar zoons. Ze blonk van trots en plezier, en met reden. De tweede keer zat ik een uurtje bij hem en zijn vriendin op jullie trouwfeest. Ik herkende het direct, het gevoel dat hij iemand gaf : alles is ok, er is zoveel moois in de wereld, er is zoveel waarom we kunnen lachen. En zelf straalde hij dat goed gevoel uit: hij was er met hart en ziel, op jullie trouw, daar waren geen woorden voor nodig.
    Maar nu, praat over hem, praat met hem, zodat het licht dat hij verspreidde, even weer mag opgloeien.

  2. fany Says:

    Oh nee Marie. Niet dat!

    Het vreet aan een mens en tegelijkertijd zie je de krachtige band en uit je dankbaarheid daarvoor….

    Courage…

    Het ziet ernaar uit dat elkéén er op zijn manier kan ZIJN.

    Een aanmoedigende blik…

  3. Kruimel Says:

    Ach Marie….

  4. jessie Says:

    Verschrikkelijk zeg 🙁 Héél veel sterkte en moed en hopelijk ook veel steun bij elkaar….

Leave a Reply