vertellementen

‘Ik wou dat het vrijdagavondje was,’ zuchtte Clarisse gisteren toen we de bijtende wind te voet trotseerden.

‘Ik ook’, dacht ik, en als troost verzon ik een verhaal.

Een verhaal over sneeuwvechters, die in Lapland leven, en werken voor de Noorderwindkoning.

Via de sneeuwvechters kwamen we bij het kasteel van de Noorderwindkoning, en we belandden bij de meid van de koning, die erwtensoep gemaakt had zonder erwten te weken. De koning brak een tand door de harde erwten, en mocht bijgevolg alleen nog vanillepudding met speculooskoekjes eten.

Het verhaal begon onderweg naar school en duurde voort tot gisterenavond, toen we allemaal op bed lagen, op onze rug, en de kleintjes gierden met de norse meid en de koning met zijn dikke vanillebuik.

Ze sliepen als echte sneeuwvechters, dapper en onvermoeibaar trots.

De sneeuwlaarzen staan nu klaar, ik wikkel de kinders in fleece en denk aan de verkleumde dotjes na een halfuur sneeuwgetjol, maar echt oh echt:

er is geen wandeling die ik liever doe. er is geen moment dat ik meer geniet dan als ik met hen door die verse sneeuw tjool, op zoek naar krokussen en een nieuw verhaal uit mijn hoofd.

‘Soms wou ik dat jij een boek voor me schreef’, zuchtte Clarisse nadien, een pak minder zwaar dan haar gezucht van in de ochtend.

Here we come, allerallerlaatste sneeuw. Je kunt maar zien dat je de laatste bent, serieus, de verhalen geralen op, en mijn energie vindt alsmaar moeilijker de weg naar mijn lijf.

Maar heerlijk vind ik het stiekem nog steeds.

**