De meesten onder u weten het niet, van vroeger.

Dat hoeft ook niet, wees gerust, er zit een zware filter op wat ik schrijf.

Soms komt dat van vroeger een beetje dichterbij dan anders, meestal als ik doodop ben, en moe en verdrietig, maar evengoed als ik in euforie leef.

Het was in het weekend, we waren met tien vrouwen op stap.

10 fantastische vrouwen, waarvan ik de ene beter ken dan de andere, maar allemaal dames bij wie ik zo op mijn gemak was.

Het was zo, maar dan ook zo erg fijn, dat ik er nog een beetje op teer. Een berichtje in onze facebookgroep, een sms, een hilarische telefoon. Een sjakosj die niet van mij is in mijn gang, en teveel drank in dozen die nog moet worden opgepikt door de eigenaars.

Toen ik met de vriendin naar de parking liep, zat er een dakloze aan de kant. De vriendin is de vriendin van lang geleden, en ze heeft me al zoveel serieus geholpen in mijn leven dat ik eigenlijk altijd haar pollen zou moeten kussen als ik haar zie. De vriendin verdween uit het zicht, en is terug en ik ben daar blij om.

Die schone mens die daar zat, op zijn deken, met zijn hond en zijn lief en zijn vuil gezicht, keek naar ons en wij naar hem.

Mijn vriendin en ik keken vervolgens naar elkaar.

Het maakt niet uit hoeveel jaar wij twee elkaar niet hebben gezien, op zulke momenten is er dat gedeeld verleden dat hard snerpt in mijn ziel. En in dat van haar.

‘Wat ben jij een fijn mens,’ dacht ik toen ik naar haar keek.

Wat hou ik toch ongelooflijk veel van je. Met je mooie binnenkant, je zorg voor een kudde en je luide klok.

Ik ben verankerd met haar, daar, ergens op dat beste plekje in mijn hart heeft zij een gouden plaats veroverd.

Voor altijd en voor altijd.

 

 

 

One Response to “Op die plek waar het nooit meer weggaat”

  1. bentenge Says:

    Er is geen “like” knop, dus zeg ik het gewoon maar. Prachtig. Meer valt daar niet over te zeggen.

Leave a Reply