Soms

February 21st, 2013

‘Alles goed’, zei de juf, ‘maar ze is alleen een beetje traag.’

 

‘Dat klopt’, antwoordde ik, en mijn hoofd knikte vanbinnen even heel hard mee.

 

Ze is traag in veel dingen die ze doet.

 

Althans, zo lijkt het meer dan het in werkelijkheid is. Zij doet gewoon altijd op haar eigen tempo voort.

 

Ik heb het gemak dat ik haar door en door ken, en een gelijkaardig exemplaar naast mij in bed liggen heb.

 

Zij twee zijn traag, wij drie (dat zijn de andere twee dochters en ik) zijn vlugger.

Zij zijn zeer ordelijk, en weten van aanpakken. Wij zijn de chaos zelf, storten ons in avonturen en denken pas na achteraf.

 

Zij eten ontzettend graag spruiten en kolen en ze liggen gelijk als ze slapen. Het zijn ook de ranken van ons huis, de vader en de middelste dochter.

 

Ze denken eerst, en zeggen het dan. Wij hebben het al lang gezegd, en beseffen dan pas dat nadenken soms goud waard is.

 

Zij zijn niet van die soort dat je in hun wangen zou knijpen, of in hun billen zou bijten, zoals met dat kleinste dotje van ons huis. Want die zou je gewoon zomaar, met wat slagroom, op willen eten. In één keer.

 

Zij hebben fronsen, en ze zijn zelfzeker en weten van zichzelf heel goed waar ze staan. Zij tobben weinig en piekeren zo goed als niet, wij liggen soms wakker, de oudste dochter en ik, en wij malen soms stomme spinsels in ons hoofd.

 

De precisie waarmee Clarisse de letters van het alfabet overtekent, woorden zoekt, sommen probeert op te lossen: ik ben er stikjaloers van.

Net als wanneer ze tekent, en krullen op een blad zet.

Of die ene spaarzame zoen die ik ’s avonds van haar krijg, hij kruipt in mijn hart, net als de kwijlende duizenden kussen per dag die de kleinste me schenkt.

 

Ik hoop stiekem dat ze haar traagheid bewaart. Ik hoop dat ze hem afdwingt, onwrikbaar blijft en nooit zal hollen als ik voor de honderdste keer roep ‘stap nu toch eens door, potvolkoffie’. Ze doet het niet, nooit, en ze blijft rustig op haar eigen tempo voortwandelen. Ze maakt er zelfs geen woorden aan vuil. Ik kijk naar haar en weet zomaar waarom ik op die schone mens van naast mij in bed ben gevallen als een blok, indertijd. Ik voel dat nog elke dag, na al die jaren. Ook als ik op de zolder naar de trage, doch precieuse verbouwingen ga kijken. Traag, maar oh zo perfect.

 

Ik wou dat allemaal zeggen aan de juf, deze ochtend, toen ik hoorde hoe traag ze haar jas aandoet, en hoe dat niet verbetert.

 

Ik heb de dochter gewoon een zoen gegeven, een aai over haar bol, en ben glimlachend weggewandeld.

 

Soms is het beter om eerst na te denken.

 

 

Dat heb ik ook van hen geleerd.

15 Responses to “Soms”

  1. Oon Says:

    Mooi. En herkenbaar. Hier zijn het de jongens in huis die eerst nadenken en de dingen traag doen om ze gewoon goed te doen. Vooral op school levert dat inderdaad commentaar op. Te traag lezen, te traag tafels opzeggen, te traag jas aan de kapstok hangen en boekentas legen (wat evenwel resulteert in nog nooit 1 verloren handschoen of ander kledingstuk, noch een verloren boterhamdoos). Wij prijzen hen daarvoor en zijn ook eerder van het principe dat ze dat mooi op hun gemak kunnen doen, zolang het anderen niet express hindert. Het gaat al snel genoeg. Ze zullen nog een heel leven mogen jagen.

  2. katrien Says:

    ja,herkenbaar en mooi geschreven ook, met lekker veel ruimte tussen je alinea’s, leest ook trager/rustiger 😉
    Oudste zoon, intussen 18: vroeger nooit kunnen opjagen, én al lang niet meer geprobeerd want heb zelf wel ingezien dat dat niet nodig is …

  3. Vee Says:

    Ja wij juffen vragen soms veel van kinderen, maar……zolang ouders het zelf beseffen en er ook geen problemen mee hebben, is het voor mij ok
    Echt wel
    Zalig zelfs als kinderen nog ” op het gemakske ” kunnen zijn

  4. TheMiss Says:

    Jammer dat er minder en minder ruimte wordt gegeven om ‘traag’ te zijn.

  5. Dorien Says:

    Oh, ik ben ook zo traag (helaas wel niet ordelijk en dun). Soms lijkt het dan even alsof je je daarvoor moet verantwoorden, maar ik doe dat minder en minder, want eigenlijk is het geen probleem.

  6. Els Says:

    de traagheid die ik ervaar bij het lezen van dit wondermooie stukje geeft ruimte, ruimte om te ademen…x

  7. Riet Says:

    Ik heb van je te leren. De oudste is hier ook een trage. Precieze. Stressloze, onverstoorbare. Ik erger me blauw, denk steeds dat ze me uitlacht als ze met grote ogen en een lichte glimlach verder traagt. Ik probeer het vanaf nu eens met jouw ogen te bekijken…

  8. Isabelle Says:

    Zucht, zo schoon alweer.
    Ik kijk al uit naar de volgende.

  9. ysabje Says:

    ik ben ontroerd…

  10. Pe Says:

    Wat een liefdesverklaring, zo mooi! En inderdaad, we zijn allemaal mooi op onze eigen manier alleen jammer dat dat in onze maatschappij blijkbaar niet altijd meer kan.

  11. mamasha Says:

    Ik voel mij keislecht na deze post Marie. Ik jaag ze teveel op mijn 3 gasten. Ik ben de enige die hier aan speedtempo leeft en eigenlijk doet dat zo geen deugd. Ik moet precies ook eens wat meer nadenken.

  12. Kruimel Says:

    maar marie, zo schoon, zo schoon, zo schoon

  13. caroline Says:

    mooi, echt heel erg mooi!

  14. Ineken Says:

    Je was en blijft één van mijn favoriete leesplekjes. Zo schoon!

  15. Pimpernel Says:

    Het leven is aan de rappe, wie te traag is komt altijd te laat…

Leave a Reply