Slakje

February 13th, 2013

Ik was savooi aan het snijden in het weekend.

‘Kom, kom, kom, kindertjes, vlug’, zei ik fluisterend.

Fluisteren helpt als ik ze echt wil roepen.

‘Er leeft iets in de kool. Iets echts. Het beweegt en het maakt gaatjes in het koolblad, kijk.’

Ik hield een groot donkergroen blad omhoog, en het leek of er een perforator tekeer was gegaan.

‘Wie eet hier alle kool op, potvolkoffie?’, speelde de kleinste misnoegd.

Ze plakten alledrie aan de keukenkast, dicht bij mij, aan het wachten op de Ontdekking van de Dag.

‘Als jullie heel stil zijn, maar dan ook héél erg stil, zal ik hem eens even roepen.’

Complete stilte.

(Had ik maar altijd slakken als troef)

Net op het moment dat je niks kon horen, kwam hij tevoorschijn: Mister Slak.

Een klein slijmerig bolletje, dat om te pronken zijn voelsprietjes uitstak toen acht ogen op hem gericht waren.

 

Wat een feest en wat een gejoel was me dat.

We maakten een nestje, met de hardste savooibladeren, en we sprenkelden wat water over zijn nieuwe huis, als een douche, of een waterval of een echte regenbui. Onmiddellijk kleide Clarisse een gigantische huisjesslak. ‘Een mama, voor ons klein nieuw vriendje, ‘want stel je eens voor dat jij helemaal alleen tussen savooi zou wonen en je mama zou verdwenen zijn’.

Hij leeft nog, in de groeven van de taaie bladeren en ik vrees dat hijnog nooit zoveel douches, regenbuien en watervallen heeft meegemaakt in zijn hele bestaan. Ik denk dat je ongeveer van een zwembad kunt spreken nu.

Maar toen ik zag hoe liefdevol en hoe precieus zij omgingen met dat slijmerig ambetanterikje, dat meestal door iedereen wordt verguisd en bespoten, was ik toch een beetje blij.

Wie het kleine niet eert, kan nooit of te nimmer leren hoe het met de groten moet.

 

 

5 Responses to “Slakje”

  1. Bieke Says:

    Was je een evangelist, we noemen dit een parabel.

  2. Kruimel Says:

    mag ik bij jou komen wonen?

  3. Els Says:

    Het is bizar hoe kinderen van slakken houden.
    Ik heb gezorgd voor hele slakkenhotels, zowel thuis als op reis.
    Ik heb meer dan eens tranen gedroogd omdat de slak dan toch verdwenen was.
    En, ik krijg nog steeds rillingen als ik de foto van ons (op dat moment 3 jarige) A zie waarbij er een stuk of 5 slakken over haar blote armpjes kruipen.
    Slakken, ze stralen voor de kinderen volgens mij iets sprookjesachtig en mysterieus uit. Misschien jammer dat ik dat nu niet meer kan zien…

  4. Goofball Says:

    geweldig

  5. Riet Says:

    Hoe jij met water strooit waar anderen de boel zouden zouten. Dat moet ik onthouden.

Leave a Reply