Pijn

January 24th, 2013

Ik heb pijn.

Rugpijn. Vreselijke snerpende knagende rugpijn.

Ik slof momenteel door het leven, van stoel naar zetel naar bed, en overal waar ik kom doet het evenveel pijn.

Door de pijn ben ik humeurig en snauw ik en zaag ik op mijn kinders.

Die zijn wel wat gewoon, maar dat ik ‘s morgens om half acht dreig met dingen zoals: ‘als je nu niet stopt met bleiten dan blijf je in de koude gang staan tot het avond is’, daar kijken ze toch maar raar van op.

Zeker de oudste en de middelste, die hun uiterste best doen om me te helpen: de oudste doet de kleertjes aan van de zusjes, de middelste is gewoon braaf.

De jongste, tja, die denk dat haar korte kriebelende rugmassages de pijn bestrijden en die doet dus maar dapper door.

Dapper ambetant zijn, zoiets. Wenen om een niet, boos om een verkeerd woord en verdrietig omdat het stokbrood is in de plaats van boterhammen.

Zucht.

En dan moest ik nog aan mijn dagelijkse wandeling beginnen, een hel als je rugpijn hebt en als het hier en daar nog glad ligt.

Dat kleintje mag dan wel tien keer per dag mijn hart verwarmen, serieus, maar kent u dat van dat behang en plakken en erachter?

Maar zoals Nele wijselijk zei: Het voordeel aan rugpijn is dat anderen je helpen.

Dat klopt: mijn buurvrouw zwierde de kinders deze ochtend in de bakfiets, Nele gaf me haar gsm en zei dat ze de kinderen wil komen halen en terugbrengen, Marleen ging al zoveel keer om de kindjes dat ik de tel kwijt ben, Isabel kwam langs en zei dat ze gerust wil helpen, en als het echt nodig is, dat één van de kindertjes gerust daar kan slapen af en toe, Fietje voerde me al de hele stad door, omdat ik niet te voet zou mogen gaan en mijn lieve collega Jan keek zo bezorgd, nam me mee met de auto en zei dat hij het echt begreep. Daarbovenop neemt Anouk alle moedertaken plichtsbewust op zich en krijg ik warm van de sterke handen van mijn lief als ik zowat verga in bed.

Nu ga ik nog een potje janken, omdat het pijn doet, en omdat ik zo blij dat met iedereen dicht bij mij en omdat ik mij nu opeens afvraag: ‘Maar hoe doen alleenstaande ouders met weinig familie dat dan? Hoe, hoe, hoe?’

11 Responses to “Pijn”

  1. i. Says:

    zoetje toch. beterschap. ik ga u een mailke sturen subiet….

  2. marc Says:

    Marie…Ik ken het probleem. Hier is het ook altijd van “the show must go on”. Zelfs als je hoofdpijn hebt of snipverkouden bent of zelfs als een flinke griep je te pakken heeft.
    Vergeet niet te luisteren naar je lichaam. Rugpijn is toch heel vaak een teken van een ietsiepietsie te veel hooi op jouw grote vork.
    Beterschap! Als ik iets kan betekenen voor jullie laat je het maar weten. Zoenen!

  3. Riet Says:

    Hoe ja, dat is de vraag. Maar laat het niet uw eerste zorg zijn: laat zorgen en rust. Courage!

  4. nobutterfly Says:

    Maar meiske toch, zoveel zeer. En zelfs dan schrijf je nog zo mooi. Rust maar goed uit en laat je helpen.

  5. Els Says:

    Marie, waar ben je, dat ik je kom zien en probeer je ervan af te helpen! Ik bel je eens!
    Schitterend dat je zoveel hulp hebt! Laat die hulp zeker toe!

  6. Isolde Says:

    Osteopaten, acupuncturisten, naar Marie. Nu! Daarmee helpt het, echt, ik kan er van meespreken. Vele vele courage. Jammer dat ik zo ver van je woon.

  7. marijke Says:

    kent u dat van dat behang en plakken en erachter?
    Ja hoor! Herkenbaar, zeker nu hier in huis iedereen om de beurt de griep krijgt.
    Heel veel beterschap en goede moed gewenst!

  8. Het meisje met de rode schoentjes Says:

    En wanneer die pijn chronisch is geworden en niets meer kan ‘gedaan’ worden dan is het elke dag de moed bij elkaar rapen om vooruit te geraken, echt…

  9. Tess Says:

    Ik voel met je mee. Twee maand geleden op mijn ruggenwervel gevallen toen ik van de trap donderde en aangezien ik helemaal alleen ben (er is geen manier om dat te zeggen die niet zielig klinkt) lag ik daar onderaan te trap te wenen omdat ik niet meer recht geraakte. Niet zozeer van de zeer, maar wel omdat er niemand was om mij op te rapen.

    Nu twee maanden later doet die wetenschap nog altijd meer pijn dan die stekende pijn in mijn rug elke dag. Groot litteken op mijn teer zieltje.

    Dikke kus en hopelijk snel beterschap daar!

  10. Lunettes Says:

    Ik heb nog maar net je verhalen ontdekt en ik lees ze heel graag, er straalt veel warmte uit. En het is door de warmte van mijn gezin en familie dat ik doorzet, ondanks de pijn, en intenser geniet van kleine zaken. Veel sterkte en leun van goed op al die mensen rondom jou, ze helpen je ongetwijfeld graag en dan heb je een extra adem voor je kinders.

  11. mamasha Says:

    Oh Marietje ik lees dat hier nu. Nog een keertje: gillen é! x

Leave a Reply