De eerste sneeuw

January 16th, 2013

‘Weet je, mama’, zei de middelste dochter, ‘wij hebben eigenlijk veel geluk dat wij niet met de auto naar school moeten.’

‘Uhu’, beaamde ik, en we sloften verder door de sneeuw.

De euforie droop van haar gezichtje en het was gisteren trouwens de eerste keer dat de kleinste de rit volledig zelf stapte.

We deden er minstens een uur over, over onze dagelijks wandeling, die anders 20 minuten duurt.

Ze hadden de tijd van hun leven, jong.

Het was avontuur eerste klas, en hoe verder we vorderden, hoe fijner ze het leken te vinden.

‘Weet je, mama’, zei ze ook nog, ‘zelfs in de regen vind ik stappen leuker dan de auto.’

‘Uhu’, beaamde ik opnieuw, en ik dacht nog eens terug aan de laatste wandeling, waarop we doorzopen thuiskwamen, nat tot op het bot, met een handtas die op een zwembad leek.

‘Want’, vervolgde ze, ‘als het regent mag ik mijn laarzen aan, en doen we paraplu’s mee, en dan ziet de wereld eruit als een sprookje. Want de lichtjes van de auto’s lijken door de regen wel feestlichtjes.’ Ze voelde dat ik nog niet echt overtuigd was.

‘Het liefst wandel ik als het stormt’, probeerde ze verder, ‘zo als de NoorderwindKoning aan het werk gaat, en we al onze spieren moeten gebruiken om vooruit te gaan. Weet je nog die keer dat we de echte noorderwind voelden, en we bijna de Koning konden zien. En weet je nog dat je toen vertelde dat de NoorderwindKoning de liefste, sterkste en moedigste Koning van alle koningen is?’

‘Of’, ze wist van geen ophouden, ‘die keer dat we de nummerplaten probeerden te lezen, ik de letters en jij de cijfers, weet je dat nog?’

‘Stel me voor’, mijmerde ze, ‘ dat wij met de auto zouden gaan, en stil zouden moeten zijn, en geen Koningen zouden ontmoeten en nooit sneeuw zouden voelen: dat zou pas zielig zijn.’

 

Stel me voor zeg, stel me inderdaad eens voor.

 

 

 

7 Responses to “De eerste sneeuw”

  1. Kruimel Says:

    geef je haar een aai van me? Met welke mooie ogen kijken jouw dochters naar de wereld, zeg. Wauw!

  2. Marta Says:

    Je blogje laat me zo vaak achter met een warm hart, een glimlach om de lippen en de spijt dat ik zoveel jaar terug niet neerschreef wat onze kinderen zegden…
    Dankjewel dat ik mag genieten!

  3. la merlette blanche Says:

    Gelijk heeft ze! Onderweg zijn is vaak zo veel plezanter als je het iets trager doet. Wat een gemis voor kinderen die nooit te voet/met de fiets onderweg zijn!

  4. Vee Says:

    Zo was het vroeger voor ons ook
    De weg naar school was gewoon elke keer een avontuur
    Het was nog geen km
    En we mochten alleen
    Alle alleen, altijd met nen hoop vriendinnetjes
    Zalige tijd

  5. katrien Says:

    en ik stel ‘t me zoooo voor, jullie wandeling 🙂

  6. aandewaterkant Says:

    Mooie woorden van die kleine meid!

  7. mamasha Says:

    Die van u krijgen zoveel schoons mee Marie.

Leave a Reply