Berggeiten en stadsjeanetten

January 4th, 2013

We zouden een keer wandelen tot aan het Mariabeeld.

Dat was het plan.

Het Mariabeeld was op amper 500 m van het huis waar we verbleven, en och, we zagen een weggetje dat verderliep, dus zei de meest avontuurlijke wandelaar onder ons: ‘Zouden we die weg niet verder volgen? Ik heb zo’n vermoeden dat we nog een eind kunnen stappen.’

We stapten en we stapten en we sopten plots een beetje door de modder, maar ach, het zou wel beteren wat verder op de weg.

De avonturiers liepen vooraan, de stadsmensen in het midden en de dames met het enige kind in het gezelschap achteraan. Daartussen liep de Bergvriendin, die al eens luid tekeer kan gaan, maar ondertussen alert was voor de achterban.

Plots hield de weg op te bestaan.

We stonden boven op een Ardennenberg en hadden twee keuzes: of we gingen terug op onze stappen, of we daalden de berg af, zonder pad.

Na wat stemmen en wat hoogtevrees splitsten we ons op: één groep ging terug, de andere zou de weg wel vinden.

Ik ging mee met het bergvolk, ondanks mijn misselijkmakende hoogtevrees. Ik hou niet van terugkeren op je stappen, en het Avontuur lonkte.

De Bergvriendin loodste ons naar beneden en elke keer als ik haar hand voelde, leek het of ik thuiskwam. Elke keer als de andere Bergvriendin waarschuwde voor doornen, putten en gladde stukken, voelde het alsof ik de weg met mijn ogen toe zou kunnen vinden.

We kwamen op een verlaten, bevreemdend desolaat camperterrein, zwaaiden naar vazen die we voor mensen aanzagen en werden verder op weg gezet door een meneer met een baard en een kleine vrouw.

Magisch, dat laatste stuk.

Zelfs voorbij magie en teambuilding en klassieke wandelingen in de Ardennen.

Het was van het beste op de reis: het gegiechel, het gezelschap, de angst voor het donker en de gesprekken over verlies. We maakten plannen voor wandelweekends met de kindjes en mannen die voor eten zouden zorgen. <3 <3 <3

Als ik kon, ik pakte ze in, onze wandeling.

In een kadertje in het midden van mijn hart.

 

 

 

8 Responses to “Berggeiten en stadsjeanetten”

  1. bentenge Says:

    Ik heb zo de indruk dat dat kadertje er al rond zit.
    Weggaan van de gekende paden werkt zeer goed als het niet fout loopt 🙂

  2. marie Says:

    Daar zeg je het.
    Het was kwart over 3, we zaten in een bos, en hadden geen flauw idee hoever we waren afgeweken. Maar spannend was het wel 😉

  3. Lies Says:

    Heerlijk zulke herinneringen om in te kaderen. Koester ze.

  4. Christophe Says:

    Trouwens, de mannen hebben ook al plannen voor wandelweekends: Schotland. Aight. Eerst een omweg langs een destillery. En dan met de gensters van 12 jaar oude whiskeyvaten een worst op zijn ideale cuisson bereiden. Wanneer is de enige variabele in het verhaal.

  5. marie Says:

    Oh zeg. Jullie zijn veel slimmer en georganiseerder dan de moeders dan. Maar jullie hebben gelijk: terwijl jullie geleerd proeven, kruipen wij allemaal samen met de kinnekes 🙂

  6. Nele84 Says:

    Oh! Ik vloog even terug in de tijd. Als kind ging ik altijd op weekend met “de mannen van de scouts” van mijn ouders en wij “verdwaalden” standaard in de Ardense bossen. Gelukkig voelde ik me altijd veilig tussen al die volwassenen en heb ook ik alleen maar schone herinneringen aan dat verdwalen. Ik heb er al terug zin in :-).

  7. trijn Says:

    Ik lees je maar af en toe maar altijd heel graag en inhalig. en al zeker als je bijna mij eigenste herinneringen beschrijft. wij zijn daar wel vaker in de buurt, in een huisje in trinal, met grote en kleine vrienden, en altijd moet er gewandeld. we wijken al eens af van de route, maar de volgende keer gaan we toch maar weer langs maria, door het bos en voorbij de klimrotsen naast de ourthe tot in de speeltuin. meer moet dat inderdaad niet zijn!

  8. marie Says:

    oh, Trijn, je meent het. Heb je het verlaten campingterrein al gezien?

Leave a Reply