Och, ik wens jullie zoveel.

Altijd en overal, en een beetje meer met Kerst.

***

Er zaten gisteren naast ons vier verweesde tieners (Abercrombie! kapsel in de plooi! Hollister!), allevier met een smartphone in hun handen, op de tram.

Ze hadden het over tramlijnen, het station, niet in Melle moeten zijn, je kent het wel: ze waren de weg kwijt.

De ene was een Nederlander, die schudde zijn hoofd, zuchtte en haalde een vocabulaire boven die om te glimlachen was. De andere installeerde een App om de weg terug te vinden, terwijl de overige twee exemplaren stilletjes deden alsof ze buiten de weg terug zouden vinden.

‘Waar moeten jullie naartoe?’, vroeg ik.

Binnen de minuut klampten ze zich allevier vast aan mij, hopend op instructies over een halte van tram 1. Het moest lukken: waar onze tram stopte, kruiste die net met tramlijn 1. Ik hoorde de opluchting in hun stem en hun ogen blonken als de beste.

Ze waren vijftien, zestien, zagen er bevallig uit en waren erg verzorgd.

Hadden jullie nu gewoon de weg gevraagd, dacht ik bij mezelf, toen jullie twee uur geleden de eerste beste tram opsprongen om vervolgens heel Gent te doorkruisen en nog altijd verloren te zijn. Ondertussen hadden ze op elkaar gevloekt, Apps geïnstalleerd, gans Gent gezien, maar de weg: die waren ze kwijt.

Ze waren dankbaar, hoor, ze zeiden: dankuwel mevrouw, echt bedankt, en toen ik ze voor de zekerheid expliciet toonde waar de halte was, zwaaiden ze en als ze wat kleiner waren geweest, dan hadden ze ook kushandjes gegeven.

Och, zoetjes toch, dacht ik, jullie zien er al zo groot en zo deftig uit, netjes uitgedost met de beste merken en de duurste telefoons, nu nog leren om wat zelfredzaam te zijn, en het komt allemaal goed. (Minister Smet schuilt zich achter zelfredzaamheid als hij het behoud van huiswerk verdedigt, maar serieus: zelfredzaamheid, dat is van een andere soort)

De tramjongens zullen er wel geraken, een dezer. Vermoedelijk hebben ze de zoektocht verzwegen voor hun ouders, want niets is schaamtelijker dan verloren lopen in een stad waar je voor het eerst alleen naar toe mag. Ach, ze zullen het binnenkort waarschijnlijk zelf vergeten, dit voorval. Maar spannend was het wel, zo alleen met hun vier: een beetje van trek-uw-plan op een beschaafde manier.

Ik wenste dat iedereen dat kon. Even de weg kwijt zijn, en door een simpele duw in de rug, het juiste spoor terugvinden alsof het niks is.

Ik wenste dat het voor elk kind evenzogemakkelijk zou zijn.

Ik hoop vooral dat het voor u zo gemakkelijk is, en dat de juiste sporen binnen handbereik liggen.

Fijne kerst, fijne feesten en een heel fijn jaar.

 

5 Responses to “Zelfredzaamheid en een fijne kerst”

  1. Vic Says:

    Wat maak je die wezenlijke dingen toch weer op een subtiele manier duidelijk! Er gaat in jou toch ook een ‘oude’ wijze ziel schuil en daarom ben ik ook zo gek op jou. Liefs.

  2. bentenge Says:

    Zelfredzaam is voor sommigen synoniem aan geen hulp moeten vragen aan anderen, en al zeker de weg niet. Het aantal keer dat mijn moeder tegen mijn vader zei : maar stop dan even en vraag gewoon de weg… niet te tellen.
    Anyway. Ik wens jou en “de jouwen” ook fijne feesten.

  3. Els Says:

    Bedankt, Marie! Een mooie wens is dit! Ik wens jou ook een mooi nieuw-jaar en hier en daar een wissel op je spoor. Een wissel om even stil te staan en te kijken, een wissel om te mogen en kunnen kiezen, een wissel die soms eens te rap gaat maar je weet, er komt er nog één aan. Ik wens je een mooie en boeiende rit in 2013, ook voor jullie meisjes en J. Hopelijk kruisen onze sporen eens, dan staan we zeker even stil, samen!
    x

  4. Isolde Says:

    Marie, je beseft niet hoe hard dit is waar ik vandaag mee bezig ben. Ik denk na hoe ik die simpele duw kan zijn, en toch niet opdringerig of betweterig overkom. Het is een hele moeilijke, gevoelige kwestie. Maar hey, alles komt goed!

  5. visit this website Says:

    It is truly a nice and useful piece of information.
    I am glad that you shared this useful info with us. Please keep
    us up to date like this. Thanks for sharing.

Leave a Reply