In Memoriam

October 10th, 2012

Het kwam plots.

In mijn hoofd zou hij nog honderd jaar leven, en zou ik hem altijd kunnen bellen als ik hem nodig had. Om een naam op te zoeken, om een recept van mijn metje door te mailen, om hem te bedanken voor de mooie foto die hij opstuurde.

Hij is gestorven ondertussen, in juli. Zachtjes, dan nog, met één van zijn kinderen bij hem. In de nacht, om niemand te ambeteren, op kousevoeten zelfs een beetje.

Hij heeft een kleine troon in mijn huis. Met zijn foto, papieren bloemen en restjes van boeketjes die ik red van de vuilnisbak.

Ik kijk elke ochtend, en in mijn hoofd groet hij de dag. Ik kijk elke avond en het is soms alsof hij me een duwtje geeft, op naar de volgende dag.

Het is een gemis, die grootvader in mijn leven. Bij momenten steekt het zodanig hard dat ik eventjes moet liggen, en dat het daarna beter gaat.

Het is een constante, die plotseling wegvalt, en die zonet weer de kop opstak, toen ik een verfrommeld gekopieerd recept van het gistdeeg terugvond.

Hij had het uit Ons Kookboek voor mij gekopieerd, was op zijn sloffen achterwaarts de trap afgekomen en gaf het me. ‘mijn moeder bakte de beste pannekoeken’, fluisterde hij, en in zijn ogen sprak een weemoed die voor honderd telde. Dat ik daar weinig van weet, van zijn ouders, maar genoeg om te weten dat hij hen graag zag, en te weinig om te beseffen dat hij al al die afscheiden doorworsteld had.

Hij dacht veel aan sterven, de mens, het laatste jaar van zijn leven. Ik voelde het, hoe hij zachtjes afscheid nam van de aarde, van ons, en hoe dankbaar hij telkens opnieuw was. Hoe verrukt verwonderd over de schoonheid van een bloem, een kip of een boom.

Ik zal altijd een beetje om hem rouwen. Nu meer, later minder, en dan weer meer.

Ik mis zijn patatten en zijn suikerboontjes, ik mis zijn mails en zijn telefoongesprekken, waarbij hij belde en in één twee drie mijn metje doorgaf, die van niets wist en net stond te koken.

Ik mis hem, en ik weet dat het betert, ik weet dat afscheid bij het leven hoort, zoals de strijk en de afwas bij mijn leven.

Weten dat verdriet betert, dat is ook al iets. En met dat besef komt een mens al een heel eind weg.

Chance.

 

10 Responses to “In Memoriam”

  1. Riet Says:

    Ik heb een ingebouwd mechanisme dat me met een jaar vertraging doet rouwen. Dat me eerst een heel jaar boos maakt op hij of zij die weg is. En dan na een jaar dan komt het, als er al niemand meer is om het mee te delen en iedereen al verder leeft. Ik vind dat zo mooi, dat je dat kunt: het met twee handen vastpakken en gewoon doen, er aan denken, verdrietig zijn en dat verwoorden.

  2. marie Says:

    het is eveneens een ingebouwd mechanisme 😉

  3. marie Says:

    (en ik verloor eerst een zoon, ik denk dat het daaraan ligt, dat ik het nu wel kan)

  4. Kruimel Says:

    Auw en oef en mooi

  5. Leen* Says:

    Vandaag paste mijn grootmoeder op de kinders en kreeg ik zoveel heimwee naar vroeger, toen ze samen op ons pasten. Hij is veel te vroeg gestorven, naar mijn goesting, maar ik ben blij dat ik die laatste moment bij hem was. Op de één of andere manier heeft dat iets geruststellend.

  6. Sarah Says:

    😉

  7. aandewaterkant Says:

    Ik moet plots mijn grootouders weer eens erg missen…mooi geschreven!

  8. elke Says:

    Mijn grootouders zijn twee jaar geleden gestorven en het went precies niet. Soms word ik zo overvallen door jeugdsentiment dat het lijkt alsof ze er nog zijn.

    Heel mooi stukje.

  9. Heidi Says:

    Marie,

    Via je tante Machteld ben ik hier terechtgekomen.
    Het stukje hierboven, over je grootvader, nonkel Rik voor mij, was het eerste dat ik las…. en ik ben blijven lezen… en blijven lezen….

    Je schrijft zo … zo echt, levensecht, aangrijpend, des levens… Mooi, Marie, zo mooi…

    Blij dat ik die dingen kan en mag lezen…

    Heidi Meulenaere

  10. Celine Says:

    Het lijkt wel alsof we dezelfde grootvader hadden. In september verloor ik de mijne. Het bijt nog elke dag, soms op een leuke maar nog vaak op een droeve manier.
    Soms vraag ik me af of het normaal is je grootvader zo te missen, maar nu ik dat hier lees, kan ik weer een eindje voort. Het betert wel, ooit.

Leave a Reply