Vervreemd

August 22nd, 2012

Ik zat op de tram, samen met een hoop andere mensen.

Ze viel onmiddellijk op, want ze was oud, wat onverzorgd maar vooral: ontzettend stijlvol gekleed.

Haar schoenen waren te groot, maar hadden wel klasse. Haar kleren grauw, en te ruim voor haar magere oude lijfje, maar toch; ze was elegant in haar plunje.

Haar haren waren vettig, haar ogen wat verdwaasd. Ze leek afwezig, en las mee in de krant met de man die voor haar zat.

Ik hou van meelezen in kranten van andere mensen, dus ze was sebiet mijn held.

Er was gegniffel op de tram, zenuwachtig geschuifel door nette mensen die wat uit hun lood waren door de vreemde dame. Een dame lachte meewarig, haar blik was nietsontziend, hij zat vol met ‘tsss’ en met ‘amais’ en de verontwaardiging op de tram werd groter.

Toen ze een halte voor mij afstapte, de mooie oude slenterdame, leek het alsof iedereen moest bekomen. Er was wat gezucht, mensen probeerden de blik van een ander te vangen, in de hoop dezelfde gedachte te delen.

Ik vond haar heerlijk. Mooi, en verrassend ook.

Ik was geschrokken van de reacties, van de verontwaardiging, van de schuddende hoofden en het Oordeel.

Het kan soms zo pijnlijk zijn om te zien dat we zo ver zijn verwijderd van alles en iedereen die niet voldoet aan de Norm die standaard is.

Ik hoop dat mijn kinders er dicht bij blijven staan, bij alles en iedereen die anders is. Ik hoop dat ze het schone kunnen zien van wie niet altijd in de pas loopt, en dat ze opletten met oordelen en meningen over dingen en mensen die net een beetje anders zijn.

Ik hoop dat mijn gebroed dat kan, later.

Ik ben er nu al bijna zeker van.

 

 

 

8 Responses to “Vervreemd”

  1. Isolde Says:

    Het begint met niet oordelen, en dan verandert heel je wereld.

  2. Ineken Says:

    De nagel op de oordelende koppen! Het is een fenomeen waar ik het ook heel moeilijk mee kan hebben.

  3. Griet Says:

    Kinderen doen hun ouders daarin na. Je geeft dus een heel goed voorbeeld!
    Ik leef ook met dat idee dat ik niet wil oordelen, maar helaas betrap ik mezelf er soms op. Het lijkt alsof het ons opgedrongen wordt!
    Jammer eigenlijk

  4. Els Says:

    Is het niet belangrijk jezelf toe te laten te oordelen? Voor mij kan en moet het zelfs om je eigenheid te vormen. Wat je niet mag vergeten is dat je bewust blijft dat je aan het oordelen bent.

    Ook je vertellementen is een oordeel vanuit jouw eigenste zijn, niet?

    Ik ga er volledig mee akkoord dat het belangrijk is het mooie te blijven zien, ook in niet aantrekkelijke dingen.

  5. marie Says:

    Oh maar zeker, Els, ik ga akkoord over het oordelen. Maar dat mensen bij iemand die anders is oordelen dat het niet aantrekkelijk is, of ongehoord, zoals op de tram, daar heb ik het heel erg moeilijk mee.

  6. Els Says:

    Helemaal mee eens, alles moet mooi,, bruisend, aantrekkelijk en liefst nog volgens de norm zijn…Ik vrees dat op deze manier veel schuchtere creativiteit verloren gaat. Jammer! En ja, laat ons onze kinderen opvoeden met gevoel voor echtheid en respect voor het anders zijn. X

  7. Saartje Says:

    Weer een zustergedachte die jij zo juist weet te omschrijven.

  8. aandewaterkant Says:

    Ik vind het ‘niet oordelen’ een blijvend werkpunt voor mezelf en echt niet zo makkelijk. Knap hoe je het neerschrijft, om er weer eens bij stil te staan.

Leave a Reply