Toen mijn zoon stierf, en we de weken na zijn dood vaak bij elkaar waren, zag ik aan de andere kant van de living mijn grootvader staan.

Het was zijn rug, want hij keek weg van mij, en ik zag dat zijn schouders schokten.

Hij probeerde me meermaals te sussen, aan de lijn, zo net na ons verlies, en wekelijks schreef hij brieven.

Van Poperinge naar Gent.

Iedere week een brief, speciaal voor mij. Zonder grote verhalen, maar met kleine druppels van hun leven in de Westhoek.

Over mijn grootmoeder die soep had gemaakt, over de lezing die hij ging geven, over de doctoraatsstudenten die langskwamen om zijn gigantische kennis te bevragen. Over de wandeling met de bejaardenbond, over sneeuw, regen en voorzichtige zon. Hij vertelde kleine zaken, en die deden me deugd, omdat mijn hoofd bij groot verlies zat. Het neutraliseerde een beetje, en maandenlang stuurde hij trouw een brief.

Later stuurde hij mails. Mails met foto’s van zijn ochtendzicht, van de sneeuw op de Catsberg, en van zijn geraniums in de veranda.

Het mailen verminderde, en de inhoud werd kariger, maar ze bleven komen. Met tussenpozen en kliniekopnames, maar toch, hé, daar waren ze weer.

‘ik krijg er ook’, zei Anouk niet zo lang geleden, ‘elke week één. Grappen en zo, die hij forwardt naar mij.’

We lazen alles opnieuw, wij twee, en zuchtten een beetje geluk. En ook van verdriet.

Zo’n schone mens in een familie, men komt dat niet alle dagen tegen.

 

Ik wou dat ik hem kon antwoorden nu, ik wou dat ik wekelijks tijd had om bij zijn bed te gaan zitten en hem te voederen met de ingetogenheid die hij bezat. Ik wou dat ik een antwoord kon krijgen, een brief in zijn sierlijk geschrift.

Ik wou dat hij kon zeggen welke soep mijn metje had gemaakt.

Ik wou dat allemaal echt heel erg, deze ochtend.

Heel heel erg.

 

18 Responses to “Dedjudedjumijngrootvadertoch.”

  1. Griet Says:

    Waarom zit ik hier nu te huilen aan mijn computer? Is het omdat het zo herkenbaar veel pijn doet?

  2. MamaMie Says:

    *slik*
    veel courage…

  3. Ineken Says:

    Gaat recht naar mijn hart dit … Mooi Marie! En sterkte …

  4. Oon Says:

    Oh, en kom net van een begrafenis en voel het hier weer prikken.
    Veel courage, Marie!

  5. Lott Says:

    I feel for you.

  6. Isolde Says:

    Dikke knuffel Marie

  7. Kruimel Says:

    ooh, marie. dit gaat recht naar het hart.
    courage, zoals we hier ook zeggen.

  8. Nele84 Says:

    Oh, zo’n mensen zouden eeuwig moeten leven. Veel moed daar, x

  9. Riet Says:

    Zo’n verhaal waarbij ik alweer besef: stop nu maar eens met ontkennen dat ieder zijn moment krijgt.
    Veel sterkte, nu je zijn moment een plaats moet geven.

  10. Leen* Says:

    *knuffel*

  11. nele Says:

    xx

  12. Stien Says:

    Maar menneke toch, kom hier dat ik u tegen mijne gilet trek. Veel sterkte, en geniet nog maar wat van al dat geluk en schoons dat hij jullie naliet!

  13. Els Says:

    Mooie dingen zachtjes afsluiten, inpakken en er een prachtige strik rond doen…zo moeilijk!
    Veel moed, Marie!
    Ik lees je stukje met open mond, plots zie ik vanwaar al jouw bewondering voor de kleine dingen des levens vandaan komt, de kleine ondeugendheden, het genieten, het relativeren…zo iets moois dat je van je grootvader kreeg! En, waar ook wij nu mogen van genieten! Bedankt allebei!
    Hopelijk kan dit een kleine glimlach in je hart brengen! x

  14. Polkadotjes Says:

    Deze woorden moeten als een ontzettend geschenk aanvoelen voor hem.
    Courage.

  15. Marijkeh Says:

    sterkte

  16. Sarah Says:

    Oh nee.. Sterkte meis. x

  17. katrien Says:

    whoow, tranen in mijn ogen, in je schrijven voel ik nonkel Rik!

  18. Gijs Sohier Says:

    Een crème van een vent… noenkel…

Leave a Reply