Mijn grootvader ligt in de kliniek. Het is iets ergs en het ziet er niet goed uit en heeft met zijn hersenen te maken en ik weet dat hij oud is, maar dat maakt het gelijk nog erger.

Nochtans, ik dacht dat ik er mee om kon, ik lag bijna niet wakker, kon tegen de mensen in mijn omgeving zeggen dat het allemaal wel ging en dat het leven zo in elkaar zit en dat het fijn is dat zijn leven zo schoon was en blablabla.

Tot gisterenavond.

Ik opende mijn mailbox en zag voor mijn neus een mail van hem, met een rood vlaggetje eraan. Dat rode vlaggetje stond daar omdat ik hem nog moest antwoorden, hij had me namelijk een fijn filmpje doorgestuurd over de hoppepluk en kort daarna gebeld om te vragen of ik het gezien had, maar het ontbrak me aan tijd en ik had beloofd dat ik hem terug zou mailen en toen keek ik ‘s avonds wel en vergat ik om hem terug te bellen, het was middag toen ik er opnieuw aan dacht, en dan rust hij een beetje en toen was het ‘s avonds laat en dan leest hij op zijn computer en ik dacht ‘ach ik bel morgen wel’.

En toen moest ik gisteren ongelooflijk veel naar adem happen omdat ik ineens besefte dat ik waarschijnlijk nooit meer zo maar een keer naar hem zal kunnen bellen, op woensdagvoormiddag, het enige moment dat we beiden tijd hadden. Ik zal waarschijnlijk nooit meer mail krijgen van hem, en fuck ik ga dat missen, want hij trekt altijd foto’s van zijn schoon zicht, in alle seizoenen en dan stuurt hij die beelden door. Hij stuurt ook fijne weetjes over een overovergrootoom die per ongeluk iemand verongelukt had en over de tentoonstelling in Poperinge waar zijn foto zal hangen.

Djeezes.

Ik wist niet dat het allemaal helemaal opnieuw begon.

7 Responses to “En ik dacht nochtans dat het zou lukken”

  1. Ineken Says:

    Pfff … Zo herkenbaar … Drie weken geleden is mijn grootmoeder overleden. Deze morgen voor het eerst terug in haar lege huis geweest. Zo hard, het besef dat ze daar nooit meer in haar zetel zal zitten, vertellend over vroeger.

  2. Leen* Says:

    Toen ik thuis vertelde dat ik zwanger was, heb ik ook liggen snotteren, omdat mijn kinderen niet zouden weten hoe fantastisch hij wel niet was. Hoe goed hij verhalen kon vertellen en de allerbeste pijlenbogen maken die er zijn. Ik vind dat nog altijd spijtig.

  3. Leen* Says:

    En ook: veel sterkte!

  4. caroline Says:

    och Marie! Sterkte!

  5. nobutterfly Says:

    Sterkte en een dikke virtuele knuffel.

  6. Martine Says:

    Veel sterkte.
    Dit had en heb ik nog regelmatig als ik iets lees of zie dat mijn vader schreef of zei,nu drie jaar geleden maar soms komt het nog keihard toe.
    Martine

  7. Jonge Sla Says:

    Oh, wat een zonde.

Leave a Reply