Vreemde weken

May 4th, 2012

Het zijn rare tijden hier, precies.

Mijn lief wacht al weken op de zon, de oudste dochter is geopereerd (niets ergs, niets blijvends), de middelste is zo ontzettend voorbeeldig dat ik soms eens aan haar voorhoofd voel en de kleinste is een beetje ziek. De kleinste is dan ook de perfectie van zichzelf gaan uithangen bij de tante, waar ze het best geneest van allemaal. U kent dat wel, zieke kinders en weinig verlof.

‘Allemaal van mij!’, roept ze ‘s morgens luid, als ze net haar ogen open heeft. Dan spreidt ze haar armpjes en loopt als een paus door ons huis. Wadend, zodat het zeer erg serieus wordt. ‘Tante Evita is ook allemaal alleen van mij’, voegt ze er overduidelijk aan toe, mijn broer compleet aan de kant duwen. Evita, dat is haar echte tante, en ze claimt ze al heel de week. Luidkeels en dreigend, maar dat zijn we van haar gewoon. Ze heeft veel tantes, denkt ze, en ik ben te laks om uit te leggen dat mijn tantes haar tantes niet echt zijn. Ach, we hebben zelfs een opa die niet echt onze opa is, maar ik vind dat allemaal gezellig en ben zo weinig principeel in het correct benoemen van mensen. Ik ben al lang content dat we mekaar graag zien, en och, er zijn belangrijkere dingen dan correcte familiebanden benoemen in het leven.

Mijn broer en mijn schoonzus zorgen vaak voor onze dochters. Ze wonen vlakbij en als we hen zien is er altijd wel ééntje dat mee wil. Soms twee, dat ook, en voor ik het weet zijn we kinderloos. Want de derde dochter wordt dan meegevoerd door het nichtje, dat ook vlakbij woont, en zo is iedereen gelukkig. Ik ben blij daarom, en mijn kindekes nog veel blijer. Ze hebben zo’n geluk met al die slaappartijtjes en al die familie zo dicht bij ons.

Maar rare tijden dus. Met storm in mijn hoofd, zomaar, zonder echte reden. Storm is goed, dat zorgt voor alertheid en besef, maar soms is het ook een beetje tijd dat de storm gaat liggen, niet? De weken zijn als één lange dag, aaneengeregen door kinders, werken, feest (oh wat een leuk feest zeg), verbouwingen en een lief. Vooral dat lief zie ik te weinig, echt, ik zou een gouden munt geven voor een weekend Brussel met mijn lief.

Maar wat ik nu eigenlijk echt wou zeggen, is dat je dringend eens moet lezen bij Stien. Over haar autoloze bestaan. En hoe zij dat zien en hoe het verloopt.

Ik ben keijaloers, ik.

Ik zou het zo doen, onze auto wegdoen. Ik rij toch niet, en Jan staat er alleen maar mee in de file. We moeten toch allemaal een beetje bewuster gaan leven hoor. Elkeen een auto voor de deur, zelfs twee, dat zal niet blijven duren. Het is niet nodig, en het is bovendien een verkrampte waarheid dat het je leven gemakkelijker maakt. Mijn broer en schoonzus hebben er geen, het nichtje ook niet, en wij nog maar 4 jaar. Daarvoor deden wij alles met de trein, en we tjoolden, en we hadden het grootste plezier. Je kent mij al een beetje, ik hou het meest van tjooln, dus voor mij zou het er niet erg anders uitzien. Zelfs met de rolstoel en de hele goede vriendin lukt het allemaal te voet nu. Al roloogden ze wel in de kliniek: ‘U hebt geen auto en uw kind moet in een rolstoel?’

Er is nog veel veel werk aan de winkel.

Maar Stien is al altijd mijn held. Niet alleen voor de fiets, maar ook voor al de schone kleren zeg.

 

 

5 Responses to “Vreemde weken”

  1. Ineken Says:

    Zo herkenbaar, dat smachten naar een weekend met uw lief … En autoloze Stien: straf hé. Al maakt het in de stad wonen het toch een ietsiepietsie makkelijker.

  2. Isolde Says:

    Familiebanden…ach ja. Mijn kinderen vragen er wel naar (steeds opnieuw, want het is ingewikkeld). Met stiefzussen in 3 shifts, en een stuk of 20 kleinkinderen en een nest achterkleinkinderen uit 1 familie. En de nieuwe familie van de vriendin van de papa, en de man van de mama… En zo hebben wij telkens weer plezier om stambomen uit te leggen en te schetsen op een kladblaadje.
    Oh ja, en Stien is een groot voorbeeld, ja!

  3. stien Says:

    Wow, die zag ik niet aankomen tijdens het lezen van uw alleraangenaamste schrijfsels! Amai merci voor de complimenten! Dat hoeft niet hoor!

  4. Tante Evita Says:

    Oooooh smelt, smelt, smelt…
    Hoe kan het ook anders?
    Met zo drie ‘patatjes’ van dochters!
    Simonneke haar gezichtje toen ik maandagochtend naar beneden kwam, je kent het wel, die ongelooflijk overtuigende grijns, toen ben ik zelfs verschillende keren gesmolten! En ze is zo mooi als ze slaapt, ik kan het niet laten van dan een paar keer te gaan piepen, en weer helemaal weg te smelten!
    Ze zijn altijd, maar dan ook altijd, welkom!

  5. marie Says:

    Maar Stien, jij bent de allergrootste fan van Mme Zsazsa, ewel, ik ben uw grootste fan. Dus als je ooit een boek schrijft dan weet je wat erin moet 😉

Leave a Reply