De Witn

April 28th, 2012

De Witn, dat is eigenlijk Peter. Peter, dat is al jaren de vriend van mijn lief.

Dat is ook al jaren mijn vriend, eigenlijk.

Er zijn mensen die ik diep diep diep in mijn hart koester, ewel, de Witn dat is zo iemand.

Niemand komt weg met patchouli, lang gekleurd haar en veel vrouwen. Niemand.

Maar de Witn wel. Net als met zijn skinny jeans, zijn jeansvest en zijn jeanshemd. Geen heruitvinding, neen, hij is nooit gestopt met jeans dragen.

Ik koester hem, die eigenaardige mens uit Menen, met zijn vreemde visie, zijn mijmeringen, zijn veel te veel bier en zijn schone uitspraken. Ik ben elke keer weer van mijn melk als ik hem zie, en u zou daar zwaar om rologen, ik weet dat. Maar mijn lief kent mij, en die moet daar maar een beetje om glimlachen, dat ik weeral eens van mijn melk ben.

‘De Witn en de vrouwen, dadisètwukaparts.’

En dat klopt helegans, want de drie dochters zien hem veel te weinig, maar als ze hem zien lijkt het alsof het van gisteren was. Hij zit daar dan een beetje, drinkt een Duvel en zegt dat ik schone kinders heb. Want dat hebben we gemeen, we hebben alletwee drie dochters, en samen zes schone parels dus.

Ik zeg hem dat vaak, maar niet vaak genoeg, dat ik hem graag zie, en dat mijn kop altijd deugd heeft van een portie de Witn. Hij zou daar bitter weinig op reageren, en iets zeggen als ‘komtopminskoot, bloeme’, want dat Menens, je wilt het niet gekend hebben. En als het over bloemen, planten of gras gaat, hij kan daarover babbelen gelijk dat het over vrouwen gaat.

Hij is ook de mens die door mijn lief naar voor wordt gebracht als ik te veel zaag, of misnoegd ben om kleine zaken. ‘Een weekje bij de Witn zou iedereen deugd doen’, voegt hij er dan heel erg serieus aan toe, want hij ziet de Witn als dé remedie tegen malcontentement. Ik ben dat nooit vergeten, en mijn lief herhaalt dat zo een keer of drie per jaar. Het is niet dat ik veel zaag, dus, maar toch, een kamp de Witn, mijn lief meent dat.

Ewel, dat er daar in Menen een mens woont die we veel te weinig zien, maar enorm graag, daar kan ik op een druilerige zaterdagnamiddag alleen maar heel content mee zijn.

 

2 Responses to “De Witn”

  1. Nele84 Says:

    Soms zou ik willen dat ik zo’n blog had als de jouwe. Doorspekt van de allerschoonste Vlaamse woorden die er bestaan. Zoals (mal)contentement. Ik word daar altijd zo stil van.
    En de Witn mag content zijn, met zo’n lofrede.

  2. Ineken Says:

    Weer zo schoon beschreven! Het is alsof ik De Witn nu ook een beetje ken.

Leave a Reply