Kwaad

April 27th, 2012

Ik ben weer eens kwaad.

Het is lang geleden, daar niet van, maar man, als ik kwaad ben, dan kruipt zo altijd door heel mijn lijf, en dat doet echt zeer op den duur. Om dat eruit te kloppen moet ik ofwel witte wijn drinken, ofwel hier schrijven.

Het is van allebei, vanavond.

Eigenlijk had ik dit stukje liever gereserveerd voor in augustus. Augustus, dat is de laatste maand dat de laatste dochter naar de onthaalmama gaat. In september gaat heel mijn kroost naar school, en eindigt er hier een heel hoofdstuk. Een hoofdstuk Gentbrugge, een waar parcours, dat ik al meer dan vier jaar elke dag doe, en in augustus is dat gedaan. Ik beloof dat ik nog zal langsgaan en dat zal wel, maar het zal anders zijn, eigenlijk. Heel erg anders.

Het liefst had ik dit alles, al die stoef die onze cica toekomt, hier neergepend in augustus. Ook met een glas wijn, dat spreekt, maar met een blijer hart.

Ik moet dringend een keer stoefen met haar, met die madam die al vier jaar zo goed voor mijn kinders zorgt dat ik er steken van in mijn hart krijg. Nog geen enkele keer op al die jaren heb ik me eens afgevraagd of het wel ok zou zijn met de dochters, want er is geen dag gepasseerd waarop ik getwijfeld heb. En je kent dat wel, je hebt elkaar nog nooit gezien, en je zet je kinders daar af, niet goed wetend wie wie is. Dat is zo tussen moeders en onthaalmoeders.

Maar ik ben van de geruste soort: zolang ze mijn kinders een keer goed vastpakken, eten geven (daar kun je bij die van ons toch niet onderuit) en zorgen dat ze af en toe een droge pamper en wat slaap hebben, dan ben ik al lang content.

Mijn onthaalmama is veel beter, al vier jaar geef ik ze met plezier af, en zij stappen elke dag met veel goeste binnen.

Dat wij anders zijn, zij en ik, dat kan ik alleen maar bejubelen. Ze is heel erg net, houdt van Formule1 en van de zon. Ik ben een vuile, hou van de koers, en ik kan tegen de regen. En toch komen wij zo goed overeen. Ik babbel altijd, en zij is stukken stiller dan mij, maar ach, we vinden elkaar al al die jaren. Zr is zo ont-zet-tend goed voor mijn kinders dat ik daar geen woorden voor heb. Anders dan mij, maar wat een chance voor mijn kinders.

Mijn hart breekt dan ook een beetje nu. Ze zit net in die fase dat er kindekes naar school gaan, en hup, hier en daar verandert er een regime, verhuist er een ouder, waardoor ze plots twee maanden met een gat zit. En ik snap dat wel allemaal, hé, ouders die thuis zijn in de vakanties, en ouders die verhuizen, en ouders die plots thuis zijn en zo, ik snap dat wel. Maar ik vind dat een klotesysteem, dat dat zomaar allemaal kan. Bij alles wat je huurt, koopt en leent, moet je contracten tekenen, opzegtermijnen respecteren en de kleine letters lezen. Maar een onthaalouder kan plots zomaar bijna zonder kinders zitten. En er is in haar geval geen wettelijk kader die dat deftig omschrijft. Ze is niet zelfstandig, neen, ze heeft zo’n erbarmelijk statuut bij de stad. Ze zit met een constante onzekerheid over kinders, en in haar plaats sloot ik mijn deur, zei ik eens fuck you en ambieerde een andere carrière. Echt.

Het heeft misschien ook een beetje te maken met toekomstige ouders, die op bezoek gaan en het huis verlaten met een hoop verzuchtingen. ‘Het is te klein’. ‘Het is te netjes’. ‘Er zijn teveel kindjes’. ‘Er zijn te weinig kindjes’. Ik zou daar zo graag eens bij willen zijn, bij die gesprekken, serieus. Ik snap het allemaal niet zo goed, al die wensen, al die criteria, al dat gezever. Als een kind liefde en eten krijgt, dan volstaat dat hoor. En mijn onthaalmama doet zoveel meer. Ze knutselt, mijn kinders blijven daar als jan in de file staat, ze zorgt ervoor als ze ziek zijn, ze organiseert feestjes, ze laat ze uitslapen (niet zo evident met ouders in de buurt), ze neemt ze mee naar de winkel.

Bakkes. Ik snap het allemaal niet zo goed.

En het doet een beetje pijn, want omgaan met kleintjes, dat is echt haar ding. En ik kan dat zeggen, want mijn kroost groeide daar op. En als u mijn kroost ziet, en u feliciteert mij, dan kan ik u zeggen: de helft van hun leven hebben ze daar gesleten, dus ik deel de dank met onze cica.

Man, ik ga haar missen, en het is nog geeneens mei.

Tijd voor een glas wijn, ik zei het al.

 

4 Responses to “Kwaad”

  1. Leen* Says:

    Herkenbaar! Ik rij rond, voor die van ons. Ik kon hier op 2 minuten afstand wel een stuk of 3 onthaalmoeders vinden, maar ik rij met veel plezier 10 minuten om. Omdat ze mijn kinders even gaarne ziet als haar eigen kinders!

  2. Lott Says:

    Hier ook een fantastische onthaalmoeder, die telkens huilt als ze weer eens een kindje moet afgeven, ofwel door een verhuizing ofwel omdat ze naar school gaan ofwel omdat er plots plaats blijkt te zijn in een crèche bij de school van zoonlief.

    Een onthaalmoeder die het geduld heeft van een heel klooster, maar ook kordaat is, die schildert en knutselt en noem maar op, die na al die jaren elke ochtend nog even blij is om haar kindjes te zien.

    En ikzelf ben nu ook een van die mama’s die haar kindje onverwacht vijf maanden vroeger weghaalt omdat we een half jaar naar Zuid-Afrika gaan. Op een moment dat er al twee kindjes onverwacht weggevallen zijn. Ik vind het ook klote, maar ik kan tegelijk niets anders beslissen.

    Ik kan alleen maar blijven reclame maken voor haar, denken aan het grote tekort in de kinderopvang en op voorhand blij zijn voor de kindjes, moeders en vaders die haar gaan leren kennen …

    En dat ze een beter statuut verdienen, dat is zeker, ik zou er met plezier de kleine lettertjes bijnemen. Ik ga nog eens goed denken hoe ik ons vertrek ga compenseren en hoop voor alle goed onthaalmoeders op eeuwige roem.

  3. Martine Says:

    Wow, dat heb je mooi gezegd. Ik word emotioneel als ik dit lees.
    Ik ben ook een onthaalmoeder en het doet deugd zulke woorden te lezen. Al gaat het niet over mij.
    Dat er ouders zijn die zo meeleven met hun onthaalmama.
    Cica woont in de buurt en ik kan me voorstellen dat ze een fijne onthaalmama is.
    Groeten, Martine

  4. Kelly Says:

    Mijn kindjes zijn ook altijd heel graag bij Cica geweest, nog altijd wordt er gevraagd wanneer we nog eens op bezoek gaan, wanneer ze nog eens mogen gaan slapen … (ze zijn nu bijna 5 en 8)Inderdaad een onthaalmoeder uit de duizend.

Leave a Reply