De rit naar Mariakerke

April 22nd, 2012

Gisterenavond, 17.30u.

Ik moest bij de vriendin in Mariakerke zijn. De twee kleine dametjes gingen mee met de bus.

‘We gaan op avontuur’, fluisterde ik geheimzinnig toen we aan de halte stonden te wachten.

‘Avontuur!’, riep de jongste, die zonder pamper mee was, en op zich is dat al spannend genoeg.

Onder de weg vertelde ik het verhaal van de prinses met het lange haar en het stoute dienstmeisje (don’t ask) en ze zaten met open mondjes te luisteren naar de prins die op de proppen kwam, het water van het kasteel, en de torenkamer met zeventien vensters. Alleen kleine verwende prinsessen hebben zoveel vensters, voegde ik eraan toe, en ze knikten allebei alsof hun leven ervan afhing. We stopten bij de vriendin, die me weeral zwaar uit de nood hielp, en de dochters propten zich vol met chips en geitenkaas. ‘Dat waren de beste chips van mijn leven’, mijmerde de Serieuze, en ze voegde eraan toe dat ze dat ook het mooiste huis van de wereld vond. Ik knikte, want ik vind dat ook, en toen we op de terugweg de kermis passeerden, en de bus toevallig 13 minuten moest wachten om te vertrekken, sprongen we nog vlug één keer op draaimolen voor we weer naar huis vertrokken.

Ze glunderden, allebei om het hardst, en zongen van papegaaitje-leef-je-nog tot elke andere passagier moest lachen. De kleinste danste ook een beetje, en krulde met haar neusje, waardoor ik altijd instant zin krijg om haar op te eten. De Serieuze wou niet stoppen voor we alle pictogrammen van de bus hadden besproken, en hield zich verder bezig met woorden schrijven in de lucht. ‘Hé, mama, kip en kop, dat lijkt op elkaar, net als vos en vaas.’

‘Wat een avontuur’, zuchtten we alledrie verrukt toen we Ledeberg binnenreden.

De Serieuze kneep weer in mijn hand, kriebelde in mijn nek en keek zo verliefd naar mij, dat ik ook mijn middelste dochter wou opeten.

De vader en de Oudste kregen het hele relaas: van prinsessen en chips en dienstmeisjes en pipi op een groot toilet. Van de bus en de kermis en de liedjes die we zongen. Het leek eventjes alsof we weken waren weggeweest, terwijl ik gewoon maar een keer naar de andere kant van de stad trok.

 

De beste dingen van het leven zijn vaak zo simpel dat je er soms gewoon aan voorbijraast, feitelijk.

 

9 Responses to “De rit naar Mariakerke”

  1. nele Says:

    ‘t is waar. chance dat gij ons daar regelmatig eens aan herinnert 😉

    ps vergeet de 12jarige modeblogster niet #curieus

  2. Nele84 Says:

    Wil jij alsjeblief wat vaker bloggen? Als ik het heel lief vraag misschien? Ik lees je zó graag.

  3. marie Says:

    Neles: ik doe mijn best 😉

  4. Riet Says:

    Haha, ben je net even busgewijs aan het ontstressen en legt blogland alweer een nieuwe ‘te doen’ op je stapeltje. Wat een stress. Al heeft Nele wel gelijk.;-)

  5. Isolde Says:

    Inderdaad: chance dat jij er ons aan herinnert! Dat denk ik ook iedere keer als ik zo een leuk stukje van je lees..

  6. Els Says:

    Marie, je maakt opnieuw een feest van wat anderen al op voorhand als een loodzware taak zouden zien.Het is een prachtige eigenschap om in de kleine dingen steeds opnieuw het grootse te zien! Koester het, Marie, en ja, blijf erover schrijven! bedankt!

  7. kruimel Says:

    het leven door jouw ogen is effenaf schoon…

  8. Ineken Says:

    Schoon, schoon, schoon, Marie.

  9. Leen* Says:

    Man, gij schrijft schoon!

Leave a Reply