De zee

April 15th, 2012

Mijn oude liefde voor de zee kwam helemaal terug.

Niet dat ze ooit helemaal weg is geweest, maar ze was de laatste maanden enkel latent aanwezig.

Tot vrijdag dan toch. Vrijdag kroop ik op de trein met de dametjes en het buurmeisje en we waren nog niet eens in het zand of ik voelde de zware logge liefde zich meester maken van mijn hart.

Als ik in Oostende ben, dan vergeet ik alles, alles. De grimmige oude stad, die het fascinerende heeft om naast de zee ook echt een stad te zijn, ik kan er nog altijd niet goed bij. De mensen met het kantje af, de marges, ik weet het, maar alles is er schoner. De zee trekt zich bitter weinig aan van wie er woont, en dat maakt dat ik zwicht als ik haar ruik. Mijn kinders en het buurmeisje erfden prompt mijn verliefdheid en waren van die voorbeeldige orde dat de madam op de dijk met de Delvaux-sjakosj jaloers was. Dat zou ik ook geweest zijn, als ik haar was, want haar zoontje mocht ocharme zijn beige broek niet vuil maken, ‘want jij moet wel nog in de auto hé, Jean-Louis’. Flaneren is iets anders dan spelen, Jean-Louis, dat zou jij moeten weten.

We gingen naar de mosselbanken, en Simonne was zo erg onder de indruk van de golven die maar bleven komen, dat ze brulde voor het hele strand. Dat was zo goed als leeg, het kon dus geen kwaad, en het is nog gemakkelijk ook, want dan verlies ik mijn kinders niet zo snel. Tjoolders, weet je wel. We vulden schoenen met zand, bouwden natte kastelen en aten chocoladewafels, in het gezelschap van een agressieve meeuw die gemeen de wafel van het buurmeisje van 4 pikte.

Ik hou het meest van haar op dagen zoals deze: met treinen die niet overvol zitten, een handvol mensen op het strand en de zon die schijnt alsof haar leven ervan afhangt, maar net warmte genoeg geeft om lente te voelen. Op die dagen dat de horeca meewarig in zijn handen wrijft, daar aan de kust, en hoopt op meer warmte en minder wind.

Ze trekt zich daar allemaal niks van aan, mijn grote liefde, en doet stug verder met wat ze altijd doet.

‘Het was de beste dag van de week, euh van het jaar, mama’, zei de Serieuze dochter, en ze kneep in mijn hand tot het pijn deed. Dat doet ze altijd als ze het meent.

‘Kom hier, klein schaap’, kuste ik haar zouten koppeke en besefte dat zij en ik en vakantie het allerbeste zijn wat ons ooit kan overkomen. Altijd opnieuw, eerst weer wennen, dan de verrukking van het zaligste kind op de wereld. Elke vakantie opnieuw.

De Serieuze is namelijk soms moeilijk te vatten, maar eens je ze kent is ze zo overweldigend dat ik soms peis dat ik wel tien dochters baren wil.

(En nu ben ik weg voor het lief en de oma achter mij aanzitten, voor het geval ze vrezen dat ik weer kinders wil. Over kinders gesproken, ik ging gisteren op stap met de jongste modeblogster van ons land, maar dat is voor een andere keer. Ik ben het nog altijd een plaatsje aan het geven)

6 Responses to “De zee”

  1. Leen* Says:

    ‘En wat zegt jullie mama daarvan?’ 😀

  2. marie Says:

    oh Leen, gij stoute. Maar echt, ik zou het nog eens willen aanschouwen. Sweet lolita. Zucht.

  3. nele Says:

    ik krijg er goesting van om nu naar zee te vertrekken!

  4. Marie Says:

    doen! babytjes hebben daar zo’n deugd van. Mama’s ook 🙂 En Marcellekes ook 🙂

  5. caroline Says:

    Schrijf eens een boekje Marie, het mag een kleintje zijn, ik zou u zo graag in mijn bed lezen, net voor ik in slaap val, dat móet mooie dromen geven.

  6. Els Says:

    zo ben ik ook even aan zee geweest…bedankt! Prachtig geschreven!

Leave a Reply