Cinema

January 29th, 2012

Ga eerst eens lezen bij Ilse.

Op zondag doen wij van cinema, de dochter van 4 en ik. Niet dit weekend, want ik ben ziek, en mijn hoofd voelt als een pauk, maar anders wel.

Halfdrie, wij samen op bed, en terwijl ik kousen samenzoek, ligt zij nagelbijtend naar gevlekte honden, weesBambi’s, glazen muiltjes en clownvissen te staren.

Ze onderbreekt de film duizend keer, om telkens hetzelfde te vragen: ‘Wat zal er nu gebeuren?’

Ik antwoord duizend keer: ‘Je moet kijken, dan zul je het zien.’

Tussen de kousen en de Disney-animaties door vraagt ze ook of ik de film al eerder zag. ‘Ja’, zeg ik, ‘toen ik vier was.’

‘Waar was je dan?’

‘In de zetel, bij mijn mama, net als jij hier nu bij mij ligt.’

Dat zij er toen niet bij was, ze snapt het nog maar half, en is content met ‘jij was er nog niet, want je moest nog gemaakt worden.’

We keken ook al naar Cruella, en binnenkort doen we een Sneeuwwitje. Maar een jaar geleden? No way, dat het leven wreed is, daar komt ze wel achter. Daar heb ik geen giftige heks voor nodig eigenlijk.

Neem nu mijn grootvader. Hij was ziek, er was veel bloed en we wisten niet of hij ging sterven. Ja kind, ook als je vier bent, kunnen mensen sterven. En mama weet ook niet altijd goed hoe het zit. Een wonder om te zien hoe ze ermee omgaat, met verlies, maar ik weiger te doen alsof de dood niet bestaat, laat staan mijn kinders duidelijk te maken dat ik bang ben, en  Ze bezocht hem in de kliniek, en vroeg verwonderd waarom hij daar nog een keer moest slapen. ‘Hij was beter hoor’, analyseerde ze serieus.

Niet dat ze het erg vindt, eigenlijk, sterven, want ‘mama’s sterven ook’, vertelt ze mij, ‘ en als jij zou sterven zou ik één dag wenen, en dan zou papa een nieuwe stiefmama zoeken en zou ik veel zussen krijgen.’

Yeah right.

Ik verbloem weinig als het over afscheid gaat, maar zo’n kinderkoppeke ziet dat wel allemaal anders. Geen gruwelbeeld uit de film kan hen dingen leren, maakt hen sterker. Ze hebben daar nog geen ontwikkeld verstand genoeg voor. Zie maar eens hoe ze mijn dood simpelweg oplost met een stiefmoeder en nog wat meer vrouwelijks in huis. Ze voegde er laconiek aan toe: ‘Papa kan ook wel haren wassen hoor. Wel met een potje, maar dat vind ik niet erg.’

Ik denk dus niet dat het iets uithaalt, ongecensureerd naar de drama’s van Disney kijken met een kind dat net naar school mag. Ik denk niet dat je van de tristesse en gruwel van Walt veel opsteekt als je te klein bent.

Ik denk dat het echte leven dat veel beter doet.

En jullie?

 

 

 

4 Responses to “Cinema”

  1. marie Says:

    test

  2. lieve Says:

    Ik heb hier eentje thuis (6 jaar is hij) die de meeste (disney) films nog altijd veel te spannend vindt – sprookjesboeken waren dat tot voor kort ook. En met momenten denkt hij heel erg na over dood, afscheid en achterblijven.

    Ik denk dat je al heel snel ziet wat ze ‘aankunnen’ – dat ze ook zelf aangeven (en elk kind is anders).

  3. caroline Says:

    Mijn teerhartige zoon van 4 kan dat nog niet aan, de Disneyfilms. Hij is echt bang zodra de muziek verandert en oprecht droevig als er iets ergs gebeurd. Ik heb geen enkele behoefte hem wel voor die tv te planten om hem te leren dat het leven hard is. Hij ontdekt dat zelf soms al, in het echte leven, bv op school.

    Trouwens, moeten we onze kinderen ook niet leren dat het leven geen (disney)film is?

    Stiekem hoop ik dat zoon 2 wel wat stoerder is, dan heb ik ook een excuus om op zondag van cinema te doen!

  4. tijdtussendoor Says:

    Zoals ik ook al schreef: het leven kleurt niet roze zoals K3 veinst…daarom vind ik zelfs voor kleine mensjes het echte leven beter en makkelijker uit te leggen.

Leave a Reply