Ze hangt haar kettingen altijd aan het spiegeltje.

Dat hoort zo, want een half jaar geleden spraken wij dat af, en vanaf dan is ze het niet meer vergeten. Mama toch, gibbert ze als ik haar goudwerk op de kast leg, je weet toch dat alles een plaatsje heeft?

Het is gemakkelijk, een duidelijke dochter. Ze is zo doordezee als de lijnen op een blad papier. Ik weet op voorhand exact hoe ze zal reageren, en als het er dan krakboem opzit, dan schud ik eens met mijn hoofd. Elke keer opnieuw, want ze is zo erg anders dan mij, dat het bij momenten overweldigend is.

Aimabiliteit, waar haar zussen extreem mee zijn behept, kan haar ontzettend gestolen worden, en elke keer ze die stelling staaft, leunt ze zo erg naar de kant van haar vader dan het ook weer overweldigend is. Maar als ze het voor je heeft, of jij voor haar, dan kun je bergen verzetten met dat klein meisje aan je kant.

Voor mij heeft ze het, en ik compleet voor haar. Net als het nichtje dat vlakbij woont, en onze cica die al 4 jaar voor mijn kinders zorgt. Net als Marleentje, die haar grote toeverlaat is. Préférées, mogen wij onszelf noemen, en eens je in haar gratie bent gevallen, is niets fijner dan haar vriendinnetje zijn.

‘Wie is jouw beste vriendin?’, vroeg ze gisterenavond, toen ze in haar pyama op mijn schoot kroop. ‘Je mag zelf kiezen, mama’, was het vervolg, en ze gaf ook al een antwoord voor als ik haar de vraag sebiet ook zou stellen. ‘Bij mij niemand. Of iedereen. Meisjes kunnen ook met meisjes trouwen, en jongens met jongens. Maar wie is je beste vriendin, eigenlijk, mama?’

‘Jij.’

‘Ik?’, gibbert ze weer, en ze komt net een klein beetje dichter op mijn schoot zitten.

‘Ja, jij. Jij bent mijn beste vriendin van 4 jaar (met drie dochters moet je ontsnappingspogingen voorzien, anders krijg je dat van ‘beste’ gegarandeerd op je bord). Ik zou je eigenlijk nog dichter op mijn schoot willen hebben, en nog meer zien en nog langer bij je zijn dan ik nu al ben. Ik zou zelfs willen dat je vier blijft, en eventjes stopt met groeien. Dan vieren we geen verjaardag, en doe ik alsof ik je verjaardag ben vergeten, en dan blijf jij het leukste meisje van vier jaar. Akkoord, keppe?’

‘Hmm.’ Dat was antwoord één.

Net zoals haar vader denkt ze eerst, voor ze iets zegt. In tegenstelling tot de andere vrouwen in haar huis, maar kom.

‘Dat kan niet, mama, je kunt niet méér bij mij zijn, ik moet naar school, en naar de turnles en naar oma en ook: ik ben vier hoor mama, weet jij dat misschien niet? Kinderen van vier jaar doen dingen alleen.’

Daarna slaat ze die sterke armen van haar om mijn schouders, kriebelt in mijn nek omdat kriebelen de grap van de week is, en geeft één zoen.

Ik bedelf haar onder gekke zoenen, en ze vindt het allemaal leuk, maar ze geeft zelf geen zoenen meer terug.

Die ene zoen die ik krijg van haar, hij is goud waard.

Hij staat voor alles wat zij is, en alles wat zij ooit zal worden.

Lang leve diversiteit.

Ik denk er vaak aan, op de tram, op mijn werk, bij mijn familie. Wat een geluk dat we allemaal anders zijn, en dat het net iets mooier wordt om te leven daardoor.

Ik denk er ook aan als ik haar in bed stop, hoe haar visie en haar gedachten mijn leven zo hebben verschoond eigenlijk.

8 Responses to “Nog echter dan echt, en nog meer dan meer”

  1. caroline Says:

    Wow Marie, alweer zo vertederend mooi…

  2. Ineken Says:

    Heel, heel, heel schoon!!

  3. fany Says:

    *slik* zo chique zeg
    je vertellementen zijn ware koesteringen

  4. Isolde Says:

    Gij kunt als geen ander zo mooi het karakter van je dochters weergeven é… Het is echt heel schoon

  5. cica Says:

    * Slik * doordezee als lijnen op een blad papier…ver moest ik niet zoeken over welke schat het ging. En al 4 jaar joh! dat er nog dubbel zoveel jaren mogen bijkomen 🙂
    wreed schoon geschreven…zoals altijd.

  6. Marie Says:

    Maar er komen geen vier jaar meer bij jong, hoe graag ik het ook zou hebben. Nog een halfjaar voltijds. Erg hé, ik moet nu al bleiten.

  7. cica Says:

    *Dubbel slik* time flies 🙁

  8. Els Says:

    Fantastisch toch, kunnen leren van je dochter van 4! soms sta ik ook stil bij hoe kinderen en hun kijk op de wereld je eigen kijk kunnen veranderen. Dat is echt de rijkdom van “kinderen-hebben”!

Leave a Reply