In een klein hoekje, soms

January 12th, 2012

We hebben een wolf in huis.

Een huilende dan nog wel.

Huh, zegt ze. Huuuuhhuhhuuuh. Langgerekte ontevredenheid.

Ze loop hier rond, met haar schoudertjes naar beneden, gelijk een gebroken zieltje. Ze huhut de ganse avond, ook al ik haar pak, of als ze samen met mij de tafel mag dekken. Ze wil niet eens lepels op tafel leggen, en haar gehuil onderbreekt ze met een ferm ‘wiltniet!’ zo nu en dan.

Misschien ligt het aan haar zalige vakantie, bij de tante, naar wie ze nog minstens één keer per dag vraagt. Twijfelend, en fluisterend ook: ‘Monne tante flinke meid?’.

Ze heeft er ook een hoop nette manieren aan overgehouden, aan haar unieke vakantie. Want als je hoest, moet je ‘handjevoorjemondje, mamaaaa’. En als je opstaat moet je pantoffels aandoen, anders heb je ‘koudevoetjesmamaaa’. Tussendoor drink je ‘eenkleinmelkjemamaalstublieft’ en ‘s morgens eet je geen gewone boterhammen, maar zeg je gedecideerd ‘ikwilkoekestuutjeseten’.

Het is een beetje zielig, zo’n wolf, maar bij momenten ook verrukkelijk en grappig.

Ik had eerder al een aap, een brulaap dan nog wel, en ook een hond, een echte stratier, en nu krijgen we er een wolvenjong bij.

‘We moeten het hier feestelijk maken, denk ik’, zegt Clarisse serieus, waarop ze haar lichtje dat ze van oma kreeg prompt op tafel sleurde.

‘Ziezo meid, nu is het feest en moet jij stoppen met huilen als een wolf.’

Ik denk niet dat het echt geholpen heeft, het lichtje, maar kom, de gedachte alleen al is genoeg.

 

 

One Response to “In een klein hoekje, soms”

  1. tante Ingrid Says:

    Tante toch!

Leave a Reply