De lezer.

September 25th, 2011

We hebben ze in alle maten, dochters. Hoe ouder ze worden, hoe duidelijker de verschillen.

Het is aangenaam kijken, vanop de zijlijn, om te zien hoe verschillend ze zijn, en waar ze wel gelijkenissen vertonen. Op zoek gaan naar kwaliteiten die ze van ons geërfd hebben, of verbaasd staan bij zaken die we bij onszelf niet detecteren.

Zo leest de oudste de laatste maanden tegen een koortsachtig tempo dikke boeken. Ze wil vroeger naar bed, zit om half tien stiekem nog te lezen en zeult haar boek in een zelfgemaakte tas met zich mee. Naar school, om te lezen in de pauze, naar onze streek, om er bij oma verder in te lezen. Wat ze leest, dat doet er eigenlijk niet toe, bedenk ik als ik haar deken opschudt. Ik ben al lang blij dat ze leest. Een halfjaar geleden las ze enkel op commando, vluchtig, ondoordacht en een beetje verveeld. Ach wat, dacht ik, niet ieder kind kan een lezer zijn. Gelukkig maar, voegde mijn hoofd eraan toe, stel je voor dat de wereld vol lezers zou zitten. Ik ben er zelf één, de laatste jaren een pak minder dan vroeger, maar wel echt een lezer. Mijn pogingen om haar de liefde voor boeken bij te brengen, beperkte zich ook. Niets zieliger dan een ouder die met de wanhoop nabij zijn kind boeken onder de neus duwt. Stel u maar eens voor dat uw vader van motors houdt, en u die liefde wil overbrengen. Of voetbal. Stel u voor zeg.

Ik las wel verhalen, voor het slapengaan, een verplichting die tot de rechten van het kind zou moeten behoren. Want voorgelezen worden staat aan de andere kant. Ach, verhalen hebben we verslonden, hele boeken zelfs, met voorliefdes en boeken die ik dertig keer na elkaar las.

Daar stopte mijn opvoeding. Mijn leesopvoeding. Ze ziet boeken, dat wel, en vroeg zich soms af waarom ik er zo moe uitzag. Lezen, schat, zei ik, lezen tot een gat in de nacht.

Nu leest ze zelf, zomaar. Ik glimlach als ik haar dik boek op tafel zie slingeren. Ik doe voorzictig haar licht uit om tien uur, als ze met haar wang op haar boek in slaap gevallen is. Als ik haar roep, antwoordt ze vaker dan anders dat ze eerst haar bladzijde ‘af wil lezen’ en nu en dan vertelt ze flarden van het verhaal.

Ik ben blij voor haar, euforisch zelfs, dat ze passie kent.

Maar dat haar passie nu lezen is, dat maakt me weinig uit. Het had evengoed schilderen, naaien, schrijven of fietsen kunnen zijn. Het staat pal naast haar voetbalvoorliefde, zelfs.

Zolang ze maar passie kent, dat wel.

Dan ben ik vrij gerust in die dochter van ons.

4 Responses to “De lezer.”

  1. Els Says:

    Er is dus nog hoop voor onze nummer 2…;-)

  2. marie Says:

    Zeker. Zoals je ziet. Ze leest wel Twilightboeken, en die zijn niet bijzonder goed geschreven, amai. Maar zij vindt het zalig 😉

  3. nonkel bram Says:

    super!!! boeken genoeg hier!!!

  4. www.maohuayy.com Says:

    I loved as much as you will receive carried out right here.
    The sketch is tasteful, your authored material stylish.
    nonetheless, you command get bought an nervousness over that you wish be delivering the following.
    unwell unquestionably come further formerly again since exactly the same nearly a lot
    often inside case you shield this hike.

Leave a Reply