Onze jongste, dat is mijn lang leven: ze slaapt een gat in de dag, eet mijn portemonnee leeg en babbelt veel, maar niet genoeg om te moeten zeggen dat ze een keer moet zwijgen.

Vorige week ontdekte ze, tot haar eigen verbazing, een nieuwe bezigheid.

Pipikakapotje.

Ik lachte een beetje groen, want ik ben een luie moeder en luie moeders wachten lang genoeg voor potjestraining. Ik ken dat, ‘oh de mijne was al proper als hij nog maar anderhalf was’.

Bon, we hebben dus een compromis, wij. Zij mag haar stuutjes opeten op de pot, maar wel met een pamper aan.

Terwijl ik een beetje zielig stond te koken: 1. omdat mijn verlof welbepaald anderhalve week duurde 2. omdat ik de winter voelde, zo kokend met kinders en buiten regen 3. omdat mijn eten op niks trok, riep Clarisse zo zachtjes : ‘mama, kijhijk’.

En daar ging ze. Simontje toch. Vanop haar potje, rechtstaan, en dan richting keuken. Ze weet verdomd goed waar ze moet zijn. ‘Nie andjes’, besloot ze tevreden toen ze aan mijn broek hing, en ze zuchtte een beetje na.

‘Daar gaat ze’, zong ik een beetje melo, want ik was wel extreem trots, maar ook nog altijd een heel klein beetje zielig.

5 Responses to “Nie andjes, zei ze daarna heel de tijd”

  1. Tess Says:

    Oh goed zo Simonneke 🙂

  2. Oontje Says:

    ‘Nie andjes’… daar heb ik dus 3 uur moeten over nadenken. Vakantievermoeidheid 🙂
    Super, Simonne! Go, girl!
    En Marie, kom ik je vanavond ophalen? Ik blijf niet plakken. 🙂

  3. Els Says:

    SUPER!! Dat wordt de wereld opnieuw ontdekken op een andere manier!
    En weet je, de zon is zich aan het sparen voor in september,speciaal voor jullie ;-)! Dus, weg wintergevoel…

  4. Lies Says:

    Nope. Ik heb hem niet. Of misschien moet ik er net als Oontje eerst drie uur over nadenken…

  5. marie Says:

    geen handjes geven, nie(t) (h)andjes.

Leave a Reply