Ik deed het weer.

Ik trotseerde de kasseien – op hielen – en zette mijn verstand op nul.

Alleen met mijn hart ga ik naar de Vlasmarkt. Open en al.

It’s part of the game, bakkevol liefde naar het verderfelijke oord van mijn stad.

Lijk een spons ben ik, echt. Ik zie al die schone mensen en die opgetutte madammekes, de mannen die lonken naar alles wat hielen en lang haar heeft. Of kort haar. De wanhopige liefdesverzoeken, de blikken die mekaar kruisen. Het duwen en trekken en het half-beleefd zeggen dat blauwe plekken pijn doen.

‘Het zijn de krochten van jezelf, die je daar tegen komt: vermoeidheid, verlof en drank. Ik doe het niet meer,’¬†zuchtte een kenner mij toe.

Geen krochten voor mij, maar keldergewelven, van die oude en schone.

Mijn lief was genezen, ging mee, en stond een beetje te veel te genieten, met zijn oude maten. Hij gaat al veel langer en veel heftiger naar de Feesten dan ik. Maar altijd zo op zijn gemak, zo rustig alles overschouwend. Maar ook met zijn hart open en al.

Oh ik moet u vertellen over de vroegere Feesten, jaren geleden. Toen mijn lief nog niet mijn lief was, maar wel naar de Kinky Star ging. Over de 15 l mayonaise op de grond, en de fles vodka. U zult ongetwijfeld meewarig lachen, maar ik vind dat schoon. Dus u krijgt het vanavond nog op uw boterham, ja.

Als ik mijn kinders weer onder mijn vleugels heb, en mijn hoofd wat minder zwaar aanvoelt.

Ondertussen ga ik zweven, mijn lief vastpakken en nog eens zeggen dat ik wel duizend keer met hem zou willen trouwen.

Pure liefde dus ook, tussen mij en mijn lief.

One Response to “Pure liefde is het, tussen mij en de Vlasmarkt.”

  1. Janina Modaal Says:

    Wat goed dat jij dar zo schoon kan over schrijven.
    Nu voelt het niet meer tot 9u om de Vlasmarkt gestaan te hebben, maar gewoon, heel goed.
    Het was trouwens vuil genoeg daar om ook zonder 15 liter mayonaise te slieren over de kasseien.

Leave a Reply