We hadden wilde plannen deze week.

Eventjes werken, heel wat verbouwen en ongelooflijk veel naar de Gentse Feesten gaan. De kinderen bij oma.

Het leek wel een wittebroodsweek.

Ik keek er maanden naar uit, we fantaseerden over hoe we moe en zalig zouden wakker worden om hop terug naar ‘t stad te tjoolen, een beetje stram van te lang weg te gaan, maar blij dat we alleen en samen waren. We deden dit eerder, vorig jaar deze tijd, en geloof me, ik teer er nog altijd een beetje op. In de koude winter, als ik moe was, als er teveel stof op alle meubels ligt of als ik mijn lief tegenkom in de gang, wanneer we mekaar kruisen wegens drukte alom. Een goedkoop honeymoonreisje was het, de Gentse Feesten vorig jaar, maar extreem goed en voor herhaling vatbaar.

En nu ligt mijn lief ziek in bed. Hij kijkt wat naar de koers, valt steeds opnieuw in slaap en mormelt een beetje terwijl hij droomt. Hij voelt aan als een gloeilamp, dampt en hoest en snottert en zit met zijn hoofd bij genezen verdorie.

De plannen in het water, dus. Letterlijk in het water, dat scheelt. Stel u voor dat de zon zou schijnen en ik zielig en alleen op mijn koertje zou genieten van de heerlijke stilte die een leeg huis met zich meebrengt.

We zouden in de namiddag naar het huis van Alijn gaan, en naar Derek en Guido Belcanto luisteren. Beslisseloos, dolend, afspreken met familie en vrienden en samen naar huis gaan. We gingen samen naar de Vitrine uit eten vanavond, om voor te proeven voor alle mensen die ik erheen wil sleuren.

We zouden zoveel.

Maar nu kijkt hij koers, en rommelen we samen een beetje. Ik mis hem bij momenten keihard als ik alleen met de vrienden op de Vlasmarkt sta, en ik kan er pakken minder van genieten dat hij niet plots vrolijk naast me opduikt in de mensenmassa.

Gelukkig heb ik de ideale vervangster voor Jan, die ik vanavond meeneem naar het restaurant, en heb ik plots een zee van tijd om te lezen en te dwalen door mijn huis.

Dat helpt, net als mensen die mijn voorliefde voor cassoulet uit blik delen. Zomaar ontdekt, vannacht, terwijl we naast elkaar stonden.

Ik moet er dringend over schrijven, ik heb er nu toch de tijd voor.

Dat scheelt.

3 Responses to “Anders dan gepland. Maar ja.”

  1. Oontje Says:

    Veel beterschap voor Jan!
    En zeg, je bent mijn lief vannacht toch niet tegengekomen, hé? Cassoulet uit blik…

  2. marie Says:

    Mo. Je meent het. Neen, het was Vic niet, maar allee, dan zijn we wel al met 3. Wiew.

  3. marleen Says:

    cassoulet heerlijk ik dacht dat ik de enigste was die dit nog lustte en zalig met wat extra weense worstjes erbij.

Leave a Reply