We schoven aan in de rij , aan de kassa van de Quick in Oostakker.

Voor ons stonden drie serieuze beren van jonge gasten, wij leken een beetje belachelijk in contrast met al dat mannelijks.

Drie paar grauwe blote voeten, ook. En gelach, gestommel en een beetje wankeligheid.

‘Ze komen van een festival’, fluisterde ik Anouk toe.

‘Hoe zie je dat?’, vroeg ze en ze keek plots vol ontzag naar de benen en de ruggen voor ons.

‘Aan de bandjes aan hun arm, schatje, later zul jij dat ook doen. Naar een festival gaan, en dan je bandje keilang willen aanhouden. Omdat het je zal herinneren aan fijne tijden met je vrienden, of je lief.’

Bij lief krulde haar neus, en draaide ze vies haar gezicht weg.

‘Ik zal echt geen lief hebben, ik zal wachten op de echte ware, mama.’

Over dat ze lang, heel lang bij mij wou blijven wonen, om te sparen, en omdat je nooit weet als je de misse keuze maakt. Ze zou wachten, zo lang mogelijk, en het liefst een eigen huis bouwen. Ze vroeg zich ook af hoe het kwam dat niet ieder koppel kust in het openbaar. Niet van dat vies kussen hoor, maar van dat zoenen omdat je mekaar graag ziet. Wij doen dat veel, Jan en ik, zegt ze, elke dag wel een paar keer. Voorts keppen we ook, en dansen we soms en doen we van Verbinding en geven we vijflingzoenen aan elkaar. Ik doe dat blijkbaar ook veel met haar, haar kussen. Op haar hoofd, benadrukt ze. Ze vindt het best fijn, maar ze weet niet alsof ze het voor altijd fijn zal vinden. Raar, zei ze, dat niet iedereen dat doet. Het zou beter zijn voor de wereld moest iedereen mekaar graag kussen. ‘Met verliefdheid erbij’, voegde ze er ernstig aan toe.

Terwijl ze ratelde, haalde ze haar nieuwe MP4-speler uit mijn handtas, die ze net gekregen had, samen met de cd van Adèle. Ze streelde erover als over goud, zeg, en pakte mij nog eens vast. ‘Bedankt, mama, ik weet dat 50 euro heel veel geld is, maar ik zal er zoo goed voor zorgen, echt, voor altijd.’

‘Mag ik mijn schoenen uitdoen en vlug eens van de glijbaan gaan?’ vroeg ze plots en voor ik het wist was ze weg. In de Quick op de glijbaan, for all places.

Het is toch af en toe dus nog een klein meisje, tussen al die gedachten en dat opgroeien, zuchtte ik opgelucht.

En van goud, ja. Ik moet het telkens opnieuw opschrijven om het te beseffen.

9 Responses to “Of hoe Mediamarkt en de Quick romantisch kunnen zijn”

  1. Karen Says:

    Een prachtige dochter hebben jullie!

  2. Polkadotjes Says:

    Wat een wijsheid! Meer kussen dus!

  3. caroline Says:

    Wat een bijzonder wijze dochter!

  4. elke Says:

    Echt van goud is die dochter. Die van mij geraakt in paniek als ik het heb over later. Waar zal zij in godsnaam een man vinden. En dan vraagt ze heel ongerust of ze met haar papa kan trouwen. Ze zal voor mij wel iemand anders zoeken.
    Voorlopig stel ik haar nog gerust. Gelukkig is later nog zo veraf.

  5. Tess Says:

    Ooh mijn klein hartje smelt nog meer.

  6. hotelmama Says:

    Ik heb hier net een paar donkere wolken boven mijn hoofd maar die dochter van jou zorgt er meteen voor dat daar een gouden randje om zit. Prachtkind!

  7. Marie Says:

    oh, als ze maar zorgt voor gouden randjes rond jullie wolken 🙂

  8. Lena Says:

    En dat stukje goud komt hier een weekje logeren, samen met de kleintjes. Hoor je mij nog klagen over het slecht weer?

  9. Janina Modaal Says:

    Een slimme dochter zo schoon beschreven!

Leave a Reply