Terwijl ik al een beetje in vakantiestemming ben, zonder verlof, is Meneer Vertellementen altijd drukdruk bezig. Met stilstaan in de file en lange dagen maken, met moeilijk hout op de zolder terwijl de zwaluwen langs zijn hoofd vliegen, en met dochters die alleen maar samen met papa gewassen willen worden. ‘Omdat papa mijn beste vliend van de hele wereld is, mama.’

Hij doet al zijn taken zo zorgvuldig en accuraat, ik ben er soms niet goed van. Meneertje Standvastigheid, noem ik hem soms lachend. En dan denkt hij eerst een paar minuten voor hij ook lacht.

Gisterenavond was ik moe, doodmoe. Compleet mijn eigen schuld, en mijn kinderen zaten er voor niks tussen. Het was wel met een big smile, mijn moeheid. Dat scheelt.

Ik wil muziek horen vanavond, had ik hem overdag gemaild.

Dan zal muziek je ding zijn, antwoordde hij, en hij legde keiveel goeie muziek op van toen ik thuiskwam tot ik ging slapen. Af en toe stak hij er een Marc Ribot of John Zorn tussen, maar kom, daar doe ik niet moeilijk over als ik te moe ben.

‘Ik wil bij je zijn,’ piepte ik tussen de muziek door, en hij zei dat ik bij hem was. ‘Nog dichter,’ piepte ik weer.

‘Hoe komt het toch dat gevoel bij mij altijd tot op het bot gaat de laatste jaren?’. Ik stelde de vraag aan hem, maar ik weet dat hij op dat soort vragen moeilijk een antwoord vindt. Hij vertelde rustig over hoe weinig dingen hem van streek kunnen maken, en hoe leuk hij bepaalde zaken ook vindt, het gaat niet zo gemakkelijk tot op het bot.

Dat van dat tot op het bot gaan, en gevoel en wankelen en mekaar graag zien, wij kunnen daar eindeloos over doen. Ik één brok emotie, hij een beetje mijn tegenkant. Dat werkt, die aanvulling op elkaar, dat werkt zo ontzettend goed bij ons. Stel je voor dat hij even emotioneel zou reageren op de dingen. Ik moest giechelen bij die gedachte, want het zou hier proper zijn, vrees ik.

‘Het was druk in mijn hart deze week, keppe,’ zei ik zonder dat het nodig was. Hij weet dat, wanneer er file staat in het binnenste van mijn binnenkant. Ik vertelde hem over het verdriet voor dat zoontje dat zo ver weg zit en plots boem kadetsj tevoorschijn komt. Zoals die zolderdeur die je bijna niet opent. Over gemis en over extreme vreugde over dingen die mij zo blij maakten deze week. Ook over zorg voor anderen, en hoe ik het soms nodig vind dat ik niet rationeel ben en cynisch doe en een afwachtende houding aanneem. Mensen graag zien zonder voorwaarden. Dat diversiteit zo verrijkend is, en dat ik een ongelooflijk goeie avond had op een terras deze week, met fantastische mensen bij mij. Daar moest ik allemaal achter komen, deze week. Mo dag Madam Vertellementen, zei ik een beetje verwonderd toen ik mezelf tegenkwam.

En hij, hij snapt dat altijd allemaal. Van echt snappen hé, niet doen alsof.

‘Onze wereld ziet er goed uit’, besloten we op The look you gave van Eels.

Want Eels, dat is een beetje het schoonste van de wereld als je bakkevol gevoel zit.

6 Responses to “Mijn verbouwingslief met zijn gigantische slimmigheid”

  1. Els Says:

    Mijn hart wordt hier warm van …

  2. Oontje Says:

    Zucht. Oh, Marie, ik wou dat ik je weer vaker zag, zo gelijk vroeger, die gestolen momenten tussen tram en werk.

  3. caroline Says:

    Jij hebt echt je prins gevonden en zo mooi dat jullie dat ook echt beseffen.

  4. Liselore Says:

    Zo ontzettend mooi, snif! Ik denk dat ook soms, moest mijn vriend in alles zo emotioneel reageren als ik, ‘t zou hier wat zijn! Maar soms word ik daar dan ook kwaad van, dat hij dat niet doet. Bij het eerste lachje van Joëlle sta ik bijna te bleiten boven de wieg en hij kijkt amper op van het gene waar hij mee bezig is. Hoewel, moest hij mee komen staan wenen, ‘k zou hem nogal uitlachen peis’k 🙂

  5. marijke Says:

    ik ben hier aan ‘t bleiten van ontroering. schoon gezegd! bedankt

  6. elke Says:

    Zucht…ik ben zo blij dat jullie gaan feesttrouwen…

Leave a Reply