Prins

July 6th, 2011

U weet wel, ik heb 2 spookjes op mijn werk. Kasper en Romy. En dat zijn ook mijn kinderen. Maar dan veel kleiner en veel ondeugender dan de echte.

Elke avond hangt ze aan mijn lippen. Zelfs tijdens het eten wil ze verhaaltjes horen. ‘Mama, asjeblief, je bent de beste mama en je hebt de mooiste verhalen. Ik zal al mijn boontjes opeten als je nog een verhaal vertelt.’

En zo kwam dat ik gisterenavond vertelde over mijn twee spookjes. Over hoe ze dolgraag naar die Prince op het plein wilden kijken. Om nadien tot bij hem te vliegen en een handtekening te vragen. Ik legde hen uit dat ze te klein zijn, en dat ze waarschijnlijk gewoon vertrappeld zouden worden door al die blije mensen. Maar ze zijn stoutmoedig, die spoken van mij, en ze leggen zich niet zomaar neer bij moeders raad.

‘Als we nu eens in de dakgoot van jouw werk gingen zitten?’, besloten ze plots. En al leek het een vraag, het was een vaststelling. De popcorn, chips, komkommer en tomaten verzon Clarisse er zelf bij. Ze was eigenlijk zelf ook graag geweest, antwoordde ze, maar ja, dat kon niet, ook al vind ze prinsen mooi en lief. Ik zei dat de spookjes het gevraagd hadden, maar dat ik heel streng had gekeken en toen had uitgelegd dat dakgoten voor kleine meisjes veel te gevaarlijk zijn. Dat snapten ze wel, Kasper en Romy, de chips en popcorn maakten dan ook veel goed.

‘Ik kon ook niet vliegen, mama, dat is jammer maar waar.’ Ze had door waar ik nog niet aan had gedacht.

Ik kan wel vliegen, dacht ik bij mezelf. Vanavond.

2 Responses to “Prins”

  1. Molletje Says:

    De laatste tien postjes denk ik elke keer,die Marie moet toch gewoon een boek gaan schrijven.
    Ik hang aan je lippen bij elk verhaal, telkens zo vol gevoel, mysterie en liefde.
    Bedankt dat we mogen meelezen

  2. Marie Says:

    Mo molletje toch.

Leave a Reply