Met een hoek af

July 2nd, 2011

Ik las zijn oproep: dringend zaalmedewerker gevraagd. ps er mag een hoek af zijn.

Ik moest een beetje lachen, want ik ken geen mensen die personeel zoeken met een hoek af.

Maar ik vind ze wel heerlijk, die mensen die zo een beetje een stukje kwijt zijn.

Het was zoals de punker die naast me zat op de tram, in de ochtendspits. We reden naar het Zuid. De kraaknette mevrouw net voor mij hield haar handtas stevig vast, symmetrisch op haar schoot. Ze ademde wel, denk ik, want anders was ze omgevallen, maar voor de rest kon je niet zien dat ze leefde. Haar haar was stevig vast, alsof  het anders van de stijve vrouw weg zou springen. Dus zat het maar gevangen in speldjes en dotjes en heel veel haarlak.

De man aan de andere kant voor mij las de krant. En zoals elke ochtend worstelde hij met het sportkatern. Hij las namelijk het belangrijk nieuws, over politiek en onderwijs en spoorwegen.

Plots stak de punker een sigaret op. Zomaar, in een eeuw waarin al jaren niet meer gerookt wordt op het openbaar vervoer. Ochtendstond.

Er ging een walm van afkeer door de tram. Ik zag een krant wapperen, hoorde iemand hoesten en keek naar blikken die boos waren, verontwaardigd en een beetje machteloos. Niemand zei een woord, het werd zelfs stiller dan ervoor, maar het leek wel of de tram elk moment een sprongetje kon maken.

De nette dame verschoof haar handtas van de ene bil op de andere, en bracht zo de hele symmetrie in de war. Waardoor ze nog zenuwachtiger werd, en haar gladgestreken rok plots plooien vertoonde. Ocharme kraaknette dame. De man met de krant las op slag het sportkatern, iets wat hij nooit doet, maar nu was hij een beetje verwonderd en verward en dat kan veel aanrichten bij een mens. Zelfs als je schone schoenen hebt.

Een minuut later stopte de tram aan het Zuid, gingen de deuren op en stapte de punker af. Net als de rest van de kudde op de tram. Vlug en gehaast, alsof ze net de hel gezien hadden. Een iemand schudde zelfs het stof van zijn jasje, alsof het om een besmettelijke ziekte ging.

De punker, die had nooit de intentie gehad te choqueren, neen, hij was zich precies niet eens bewust dat hij hier lijnen overschreden had. Hij zat daar maar een beetje, te denken en te roken en vooral gewoon een punker te zijn.

Ik glimlachte nog toen ik op het werk kwam.

Zelfs toen ik koffie dronk en mijn pc van start liet gaan.

Omdat je voeten vegen aan een systeem toch soms heerlijk magistraal kan zijn.

3 Responses to “Met een hoek af”

  1. The Miss Says:

    En niémand die iets zei? Zo raar!

  2. Els Says:

    Wil een punker an sich niet een statement neerzetten, de norm overschrijden?
    Zou hij zich niet bewust zijn van het feit dat hij mens shockt? Ik kan dat niet geloven…interpreteer het helemaal anders en vind het tegelijk knap dat jij het opieuw opneemt met een glimlach.

  3. tijdtussendoor Says:

    Zalig, die laatste zin 😉

Leave a Reply