Ik zat gisterenavond aan tafel. Alleen. De helft van het menage was op stap. De andere helft sliep.

Met een glas wijn erbij was het perfect geweest. En the National, die ook. Maar ik had geen wijn koud staan, het was dus een sober begin van het weekend.

Alhoewel, sober. De week was heftig genoeg geweest. Er verdween iemand die ik vroeger goed kende. Gelukkig is hij terug. Ik beleefde het vanop de zijlijn, maar toch, ik ben doodblij dat hij terug is. Er was het nichtje dat wegging uit Ledeberg enkele weken geleden, maar er was deze week het andere nichtje dat prompt in dezelfde straat komt wonen. Vlak om de hoek dus. Familie dichtbij is zo wijs toch.

En er was de Commotie. De Commotie omwille van mijn kwaadheid op het onderwijs.

Ik ben u dat verschuldigd, lezer, want u komt massaal, en u komt hier al lang en u kent mij goed. En u vroeg zich een beetje bang af

Ik heb mijn kwaadheid hier weggehaald. Niet omdat ik niet meer kwaad ben, oh neen. Maar omdat het de verkeerde mensen indirect treft, wat ik niet wil. Integendeel.

Maar nu voel ik mij laf. Ook al was mijn kwaadheid ongenuanceerd, en spelen er ook andere dingen. Ik blijf kwaad.

Eventjes dacht ik: ik blog vanaf nu met paswoord. Zo lekker intiem. Maar dat past niet bij mij, weet ge, en ik screen altijd voor ik publiceer. Mag mijn familie dit lezen? Mogen mijn collega’s dit weten? Zou ik morgen weer hetzelfde zeggen? Schaad ik mijn kinderen of de mensen die ik graag zie? En als ik hierop de juiste antwoorden vind bij mezelf, dan is het ok. Al de rest hoort ge wel als ge mij tegenkomt op café. Of op een barbecue of een trouwfeest.

Mijn antwoorden zijn nog altijd ja, ja,ja, neen en neen. En toch doe ik het niet.

Algemene waarheden en gewenste verhalen dus. Lekker braaf en tussen de lijntjes kleuren. Misschien kan ik eens bloggen over de kinderen die in bad gaan, of stoefen met Simonne die al praat maar nog niet stapt. ‘Lou’ is water, dus. Dat komt van de l’eau, denken wij dan, onszelf op de borst kloppend omwille van het kweken van een geniale peuter.

Ik kan er net zo goed mee stoppen, peis ik dan. Zo aan mijn keukentafel, zonder glas wijn en mét the National.

Maar mijn hoofd denkt van ‘eat this onderwijs’. Nog een jaar of 20, ongeveer. En dat moet ik met u niks meer te maken hebben. Als mijn jongste dochter, die overigens nu toch al briljant is, en op anderhalf al ‘bootram’ zegt, tenminste niet voor specialist gaat studeren.

Dus ik doe gewoon voort, denk ik. Ik voel me nu al laf genoeg. Laat staan dat ik het helemaal opgeef.

 

8 Responses to “Zo gaat dat in de grote wereld, Madame Vertellementen, zeiden ze.”

  1. elke Says:

    Je hebt gezegd wat je wou zeggen en wat op je hart lag. Velen hebben het gelezen, dus je boodschap is overgekomen. Dat je het weghaalt, is niet persé slecht, toch? Laf zou ik het zeker niet noemen, soms moet je gewoon kiezen voor dingne die je liever anders zou hebben. Dat is het leven.

    Er valt trouwens heel wat meer te vertellen dan kinderen in bad, hoor. Dat weet jij goed genoeg. Daarenboven ligt het soms niet aan wat je vertelt maar aan de manier waarop je het vertelt. Net dat maakt het hier zo leuk om lezen!

  2. marijke Says:

    blijf schrijven! ik kom hier zo graag lezen! Ik zou je erg missen!

  3. tweelingmama Says:

    Ik lees jouw verhalen echt graag. En ik vond persoonlijk niet smis met de vorige boodschap. Jij hebt recht op een mening en deze werd toch redelijk verteld!

  4. Isolde Says:

    Ik vond ook niet dat er iets mis was met je vertellement. Doe zo voort, we staan allemaal achter je!

  5. Tess Says:

    Ik heb ook al vaak gedacht dat ik me achter een paswoord ga verschuilen (en héél soms doe ik dat) maar dat streeft een beetje het doel van bloggen voorbij vind ik dan. Uiteindelijk trek ik er me na een tijdje dan ook niet te veel meer van aan. Blijf je hart maar luchten!

  6. caroline Says:

    Niet stoppen, Marie, niet stoppen! en ventileer vooral je mening, er kunnen er velen veel van leren.

  7. Els Says:

    Marie, we hoeven toch niet altijd allemaal te doen alsof het peis en vree is, noch in het leven, noch in ons hoofd. Het is toch zo moeilijk om jezelf, je eigen-zijn een plaats te geven. Laatst had ik een lang gesprek over het wegcijferen van het eigenste ik, van het individu. Finaal kwamen we er o.a. op uit dat het jammer is dat mensen impulsieve reacties vanuit het zelf achterwege laten omdat het schade zou kunnen brengen aan anderen.
    Een extreem standpunt, een klare en duidelijke uitleg is iets wat we soms missen in onze maatschappij. Eromheen, ja, dat doen we graag. Nog wat bloemen en wierook en een moeilijke of minder goede boodschap lijkt opnieuw een pluim te zijn. De vraag is alleen of je zo je juiste doel bereikt…ja, bij sommige wel, bij mensen met een realtief groot of sterk ego vermoed ik van niet!
    En neen, laf vind ik je helemaal niet. bezorgd om anderen, dat voel ik eerder. En, ook dat siert je opnieuw!
    Maar stoppen, neen!!!Dan zou ik (vanuit mijn eigen impulsieve reactie) een actie starten aan je huis! zoen!

  8. marie Says:

    Mo Els, wat een analyse. Zoen zoen !

Leave a Reply