-‘Is dat leuk, een afterparty, zal het de moeite zijn, denk je?’, vroegen de tot voor kort onbekenden naast mij aan tafel op Bloot.

Het leek een beetje alsof mijn mening ertoe deed, zeg.

Ik piepte ‘ik denk het wel’, en toen besloten ze om nog niet sebiet naar hun hotelkamer te versassen, maar om nog even het nachtleven in te duiken.

Misschien vonden zij het minder leuk dan mij, dat kan. Omdat dat vaak zo is als je met twee ergens naartoe gaat, en tussen een hoop onbekenden belandt.

En ook omdat de meeste mensen het altijd minder leuk vinden dan mij, ik ben dan ook een keislechte barometer in dat soort zaken.

En de afterparty missen, in dat geval, dat is gelijk de helft van het dessert overslaan en een halve tas koffie achterover kiepen terwijl je vlug vlug vlug je jas aantrekt. Maar nogmaals, ik ben geen goeie barometer, dus vergeet u vooral wat ik nu zeg.

Alleen heb ik mezelf achteraf ferm aangesproken. Mezelf en ik aan tafel, met een tasje koffie en veel te weinig slaap. Soms moet madame Vertellementen zichzelf een aantal dingen beloven. Vooral in de zin van: ‘dat zul je vanaf nu niet meer doen’. Gelukkig zijn er dan als compensatie altijd ook een aantal dingen waarvan ik denk ‘dat moet ik meer doen, sie.’

Niels geen schatje meer noemen. Hij is natuurlijk een ongelofelijk schatje, maar ik zal het voortaan alleen nog maar denken. En heel heel af en toe nog eens zeggen, misschien.

Mijn moedergevoelens thuislaten, voortaan een verplichting. Want ik zaag dan te veel aan het hoofd van Kobe. Dat hij moet rusten. Dat is zo als ge moeder zijt, jong, dan wil je iedereen in bed stoppen, een kruisje geven en de boze dromen wegwuiven. Hopend dat ze morgen uitgerust zijn. Ik zal het niet meer doen, meneer Desramaults, ik zal ook dat voortaan gewoon nog denken. Ik haal mijn moedergedacht alleen nog boven als het is om met andere moeders te babbelen, over dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is. Of over hoe schoon mijn dochters wel niet zijn, dat spreekt.

Schrijven over Willi, meer doen. Zoals Nimsa zegt: zijn broek was niet te doen cool. Het lijkt wel of ik zo een boek over hem zou kunnen schrijven. Soms kom ik mensen tegen van wie ik denk dat ik niet eens zou moeten nadenken terwijl ik schrijf. Willi is zo iemand, en u, lezer, u zou dat compleet snappen. Wordt vervolgd.

Twijfelen of het verhaal van Mac en Ronny waar is. Sebiet mee stoppen, Marie, want soms ben ik zo naïef, het heeft geen naam. Maak er maar het uwe van, van de combinatie van die 2 namen #macaroni.

Fam en Jason: u krijgt de diepste buiging die ik kan maken. Omwille van al uw werk, uw organisatie, uw tijd en uw creativiteit. Echt. Staand applaus. Uit het diepst van mijn hart. Gilles en ik waren er uit: J.E.F. wordt het beste van heel Gent.

En.

Ik kreeg gigantische complimenten zondagnacht. Zomaar, tussen 2 pintjes door. Waarop ik altijd een beetje lach, meewarig doe en vanbinnen een hart heb dat overloopt van contentement. Dat Carl Couvreur zo blij was met het stukje waarin hij voorkwam. Dat ik zo schoon kan schrijven dat Frederik het altijd leest. En u moet weten, Frederik, die zegt dat niet zomaar, oh neen. Mensen kwamen vragen of ik ook eens iets over hen wou schrijven, ja. Iemand zei me dat ze stiekem op de middag op haar werk mijn blog leest, en dat dat haar pauze meer dan goed maakt. Ik kreeg zelfs de vraag waarom ik hier mijn werk niet van maak. Kom, kom, kom.

Ik was daar weeral niet goed van, jong, ik zit hier in mijn vrije tijd wat onnozelteiten bij mekaar te schrijven, en u, u houdt daar zo erg van. Van ik, die de helft van mijn leven hier te lezen gooi.

Maar dat van dansen als je opstaat, het weids landschap van het Heuvelland, schone madammen en übercoole beloftes, het gefluister tussen mijn lief en ik toen we thuiskwamen, het zetelgesprek met Joke van vroeger, dat hou ik allemaal voor mezelf.

6 Responses to “Vertellementen ging nog Bloter”

  1. Sarah Says:

    Ge zijt nen echte pekker en je hebt groot gelijk!!
    Geniet maar van al dat (schoon) volk… wij hebben genoten van ons matrasje-hihi-

    en idd blogs worden gelezen over de middag, schoonste moment om ze te lezen, mijn stuutje, mijn koffie, de pc en ik- ooooh

  2. huguette Says:

    Marie Marie, gij zijt geen normaal…

    Ik word toch zo blij als ik je vertellementen lees en de wereld ziet er nadien altijd een beetje beter en liever uit.

  3. Isolde Says:

    contentementen!

  4. caroline Says:

    Ge zoudt eens mijn brede glimlach moeten zien als ik ontdek dat er een nieuw vertellement is, …
    Ik hoop je ooit eens tegen te komen, ergens in een café of op een coole afterparty, dan kan ik eens in het echt zeggen hoe schoon gij schrijft!

  5. marijke Says:

    wat schrijf jij toch met veel gevoel, ik heb altijd een lach en een traan na je teksten! schoon!

  6. Els Says:

    Ik droom soms van een boekje naast mijn bed. Een boekje met jouw verhalen vol diepe gedachten, jouw eigen oog voor dat mooie kleine detail, jouw manier om het leven te leven, zo intens, zo waardevol.
    Dan denk ik, was ik maar een uitgever…
    Blijf schrijven, Marie, blijf het doen!

Leave a Reply