Vertellementen ging Bloot.

June 14th, 2011

We moesten ergens op een parking zijn, zondagavond. En parkeerwachters zouden ons op weg helpen.

Hakken en een kleed, dacht ik weeral. Dat helpt tegen mijn gigantische drempelvrees. Ik ben niet rap bang om ergens naartoe te gaan, maar zo voor van die culinaire dingen met bekend volk: ik heb de arm van mijn lief nodig. Maar toen stonden Fam en Jason aan de ingang, en zei iemand ‘dag puppe’ en die knikkende knieën en die kriebel in mijn keel verdwenen. Ik ben gemakkelijk te paaien hoor.

En uw madam Vertellementen kent veel volk, dat helpt ook een beetje tegen drempels en zenuwen. Of een cocktail met Augustijn en whisky. En wat hapjes, rondgebracht door Dominique Persoone zelf. Vraag me geen opsomming van wat ik allemaal gegeten heb, want ik ben het ene met het andere vergeten. Dat het allemaal van njummie was, dat kan ik u wel meegeven. De andere aperitief, dat was iets met roze en met schuim. ‘Is dat voor de vrouwen?’ vroeg ik serieus, maar toen maakte de échte foodie die toevallig naast mij stond duidelijk dat je dranken niet kunt indelen volgens geslacht, maar volgens smaak.

Uw madame wist sebiet waar haar plaats was.

Zo nippend aan een drankje op een binnenkoer, een mens krijgt dan al eens de kans om voorzichtig rond te kijken. Naar al die schoon madammen en die koks die zich uit de naad werken. Want als ik nu één misvorming heb opgelopen aan mijn horeca-leven, dan is het dat wel. Ik zit nooit meer met mijn 2 benen gewoon onder tafel, maar altijd met een half hoofd in de keuken. Of in het hoofd van de mensen in de zaal, die als mieren zo precieus en constant klawieren. Zo altijd alert en gefocust, zaalpersoneel rules keihard.

Maar dat half hoofd in de keuken, dat verdween een beetje. Hoe meer wijn en brood ik dronk en at, hoe meer mijn voeten onder tafel bleven. We zaten aan lange tafels, op banken en het cliché, dat werkt dan: zo dicht bij elkaar met een witte mannenonderbroek als serviette, je zou er nog liefdevoller van worden. ‘Waarom ben jij hier?’, vroeg ik aan de mensen die ik niet kende. En dat werkt, zoiets. Je krijgt  verhalen van foodies die hoorden dat het wel de moeite zou zijn, en dat ze niet veel uit eten gaan, maar dit niet wilden missen. Of je wandelt plots naast de mensen van het Brasvarvarken. Aan lange banken zitten, dat is gelijk bij vrienden, net als brood uit een kom en bloemkool uit een schaal. Met flessen water die je door moet geven als je buur het vraagt.

Mijn lief kijkt op zulke momenten af en toe vreselijk serieus. Echt. Dan weet ik dat er iets is dat niet klopt.

‘Het zijn de oesters, schatje, waar ik over denk.’

Aha. Mijn lief kan er niet bij dat oesters in een bolletje worden opgediend. Ik vermoed dat hij alle mogelijke pistes in zijn hoofd al overlopen heeft, maar niet tot een oplossing komt. Net als maniok in een schaal met houtskool: dat is zware materie voor meneer Vertellementen. Dat het evidenties overboord gooit en met smaak en zintuigen speelt, dan kon hij snappen. Maar aan zijn gefronste voorhoofd te zien, een uur later, snapte hij dat van die oesters niet.

Ik heb goeie dingen gegeten. Ik ben geen culinair recensent en ik ben daar verdomd blij om. Toch kan ik een beetje kwelen als ik zo’n hutsepot krijg met varkensstaart en spek. Ik vond dat, en de eendenworst (saucisse de canard), het ultieme vakmanschap van de avond. Ik zou mij zo graag eens ergens zetten, aan een tafel met een schoon wit tafelkleed, en nog eens herbeginnen. Ik alleen, wat muziek en de hutsepot en de eendenworst. En een glas wijn. Sommelier van de natuurlijke wijnen: Wouter De Backer. Er werd mij door de tafelgenoten gevraagd dit zeker te vermelden. Want de wijnen waren top, en de linkertafelgenoten konden dat weten, leden van de Wijnorde ahum. Ik vond de wijn aangenaam zalig, maar u weet net zo goed als ik dat ik geen wijnkenner ben. Een wijndrinker, ja.

Ik wil u zoveel vertellen. Over de pracht van het gebouw en de indrukwekkende trappen, de serieuze zware gedrevenheid van de koks en hun poulains, de marsepeinhumor op de huwelijkstaart van Dominique Persoone, de lieve tafelgenoten, de levende garnalen, de afspraak met Lilith dat we i. volgend jaar meenemen, zonder twijfel. Als de Flemish Foodies weer zo zot te krijgen zijn natuurlijk.

U hebt nog foto’s te goed, maar een filmpje kun je al krijgen.

De afterparty krijgt u als de slaap uit mijn lijf is, ik terug gewend ben aan boterhammen en kaas, en ik de nodige censuur heb toegepast.

U weet hoe dat gaat hé, met al die Westvlamingen.

Oh, wel nog één iets, ik leerde Willy kennen. De Ijslandse beer. Ik moet dringend schrijven over Ijslandse beren. Ik heb hem dan maar uitgenodigd op ons feest, om de traditie (één persoon per weekend) in ere te houden. En de traditie een beetje gebroken door van de eerste keer ook Marre uit te nodigen.

Wie weet mag ik dan eens pitta mee-eten.

 

11 Responses to “Vertellementen ging Bloot.”

  1. Tess Says:

    Oh wat een mooi verhaal, zo smakelijk verteld dat ik er honger van krijg.

    En is meneer Vertellementen daar altijd mee akkoord dat jij zo wildvreemde mensen uitnodigt? 😉

  2. Lien Says:

    Mag ik ook mee? Mag ik ook mee? Please? 🙂

  3. Oontje Says:

    Zal er dan wel nog plaats zijn voor wie je een jaar geleden uitnodigde? Of is het eentje erbij, eentje eraf? 🙂

    En jee, wat kan je het toch goed zeggen. ‘Puppe’ maakt mij helemaal week.

  4. marie Says:

    Meneer Vertellementen heeft geen keus hé Tess. Ik roep hem dan van aan de andere kant van de zaal: ‘schatje, ik heb net willy ontmoet en ik zou zo graag hebben dat hij op ons trouwfeest komt’. En dan kijk ik heel lief en zo. Geen weigeren aan dus.
    Lien: maar natuurlijk, natuurlijk. Als ze ‘t organiseren hé, en als we ‘t geluk hebben binnen de 11 minuten plaatsen te bemachtigen.
    Lies: ik zei dat niet hé, puppe. Ge zoudt moeten weten wie, ge zoudt jaloers zijn jong 🙂

  5. Tess Says:

    Ik zou jou ook niks kunnen weigeren hoor!

  6. Nimsa Says:

    De Willi, niet meer dan logisch dat je die uitnodigde. Zijn broek alleen al. Die mens is de max. Ik danste ook even naast Niels. Wat trek jij toch leuke mensen aan..

  7. Oontje Says:

    Oh, seg, nu maak je mij weer keinieuwsgierig.

  8. elke Says:

    Klawieren. Een woord dat ik al eventjes niet meer hoorde. Maar het verraadt alles 🙂

  9. Sid Frisjes Says:

    Heel mooie weergaven van een bijzondere avond. Volgend jaar opnieuw, ik hoop het alvast!

  10. marie Says:

    Mor allee, sid frisjes! Ik heb jou gezocht, omdat ik dacht dat je daar was. Jij bent een vriend van Sarah Devos, niet?

  11. Sid Frisjes Says:

    Helemaal correct. Jammer dat we elkaar niet gevonden hebben dan… maar ach, ik heb zelfs de Willy gemist!

Leave a Reply