Ik kreeg voor moederdag van Anouk een barbieroze lipgloss.

Uiteraard was ik ontzettend tevreden met dat geschenk, te meer daar ik mij eigenlijk nooit of te nimmer schmink, en de dochter al weken zeurt om een roze lipgloss. Een moeder weet dat allemaal, maar kom, als uw kind bijna drie uur weg is naar het Kruidvat om de hoek, en u als moeder ondertussen angstzweet had en uw halbe buurt bij mekaar belde, dan moet ge blij zijn achteraf. Wat een moeite! Wat een idee! Hoe origineel!

Ons oudste zou wel haar eigen hart weggeven, denk ik. Ze geeft er niet om, zelfs moest je het haar op de man af vragen. ‘Hier, neem maar mee, ik krijg wel een nieuw.’ Net als ze nu voor iederéén de Joepie wil kopen, of het plan bedenkt om voor iederéén lipgloss te kopen. Voor de meisjes dan toch. Ze heeft zelfs compassie met een straatsteen die schuin ligt en kan daar 2 dagen niet goed van zijn. Net als ze als een donderwolk naar beneden kan komen, en een halfuur niet aanspreekbaar is.

Mevrouw 2 heeft een schoenenfetisj. 4 paar schoenen en amper 3 jaar oud. Oranje, groene, bruien sandalen en -sedert kort- blinkersandalen. Excuseer, maanzilverkleur-sandalen, eigenlijk. Ze heeft een vriendin, Jeanne, en Jeanne heeft een wijze mama die schoenen koopt voor haar dochter, waar ze maar één keer in past. En die zo-goed-als-nieuwe-schoenen worden dan overhandigd aan de dochter des huizes. Blij is ze wel, ‘want dat past bij haar gele kleedje, mahama’. Dus had ze gisterenochtend, toen het aan het regenen was, haar zilveren sandalen aan. Met een paar extra in de boekentas, ‘want juffrouw zal mij wel helpen als het moet’. Uiteraard had ze die ‘s avonds niet meer aan, en uiteraard had haar juf gezegd dat ze dat niet meer moest doen, met 2 paar schoenen naar school komen. En uiteraard had ik drie jaar geleden in mezelf gezegd dat ik nooit een ouder zou worden die zijn kind 2 paar schoenen zou meegeven naar school.

Of mevrouw nummer 3 een schoenenverslaving zal hebben, dat weet ik niet. Een broekencollectie heeft ze wel, de jongste van de dochters. Ze schuift immers nog steeds voort op haar poep, met één been als motor. Waardoor ze een wrijveling op haar knoezel heeft, en altijd met een zwart, vuil, bestoft rechterbeen op de foto staat. Alle broeken uit haar collectie vertonen ondertussen scheuren, of gaten eof zien er bijna uit als een dweil . Maar gisteren ontdekte ze samen met mijn vriendin het looprek, zo’n lomp Musti-ding. En daar wil ze sedertdien mee rondsjeesen. Onder een regen van kreten, want het is niet omdat ze niet kan stappen, dat ze niet kan babbelen. mama, papa, tita, anoe, lalisse, poes, woef, tuutje, stuutje, locola (ge moet het niet vragen, neen), bumba (voor als ze eens vijf minuten niet op mijn arm zit), oma, da-ag, tram.

Ziezo, de annalen zijn weer bijgevuld en u bent weer mee.

Next up to come: wat doe je met een peuter die maar 2 dingen wil? Gepakt worden en stappen aan uw hand. Maar voor dat eraan komt, moet u mij op uw communiezieltje beloven dat u als de bliksem naar Madame Zsazsa surft. Ook als u geen kinders hebt en niet kunt naaien, zelfs als u niet kunt koken. Geniet van het meesterstuk over opvoeding. En beschouw het bijgevolg als een mantra.

 

3 Responses to “Lipgloss, blinkersandalen en tappe tappe tappe”

  1. Oontje Says:

    Oh, ik wil die knollekes van u nog eens zien! Wat mis ik ze toch.
    In de vakantie?

  2. nele Says:

    op je rug zetten (in een drager) als ze gepakt wil worden maar jij je armen nodig hebt? en de grote zussen inschakelen voor het stappen natuurlijk!

  3. caroline Says:

    Ik wil ook weten wat je met zo’n peuter moet doen! Maar mag ik hem nog baby noemen? Ik ben nog niet klaar voor een babyloos bestaan…

Leave a Reply