Verdorie

May 22nd, 2011

Ik beloofde dat ik de foto’s zou laten afmaken en bezorgen.

Ze zei ‘bedankt’, ze was zo blij dat ze zomaar op een zondagochtend een portret kon laten maken.

Met haar hand op de barkruk en een beetje geposeerd zo.

Als je oud bent, ken je de evidentie van digitale foto’s niet. En weet je niet dat het geen moeite kost om er honderd te laten afdrukken, zeg maar.

‘Je moet mijn schuld zeggen hoor’, prevelde ze er nog achter. Want portretten kostten vroeger stukken van mensen.

Als je Paula zag, zag je Gabriëlle. En ook omgekeerd, want ze waren beste vriendinnen. Geen mannen meer in hun leven, maar wel een ijzersterke band, doordrenkt met vertrouwen en gewoonte. Evidentie dat ge samen zeer oud zult worden, ook. En al ben je bijna tachtig of meer, de evidentie blijft.

Maar nu niet meer, verdorie.

Gabriëlle is gestorven.

En ik kende ze niet goed, maar ik ga ze missen als ik naar mijn Geluveldse vrienden ga.

Mijn koffie smaakt wrang en het stormt een beetje in mijn hart.

2 Responses to “Verdorie”

  1. Sarah Says:

    wreed é

  2. mamasha Says:

    Brrrr….

Leave a Reply