Ik ging nog eens naar mijn Geluveldse vrienden zeg. Café het Paradijs.

Ik was daar een eind geleden, waar ik de camionchauffeur ontmoette, mijn schoonbroer in zijn element zag, en een heerlijke cafébazin leerde kennen.

Daar kwam een vervolg aan, en dat ben ik u al altijd vergeten te vertellen.

Zet u schrap.

In dat café zat er ook een zekere Ronny, daar had ik geen gedacht van. Maar mijn vriendin wel, dat is namelijk haar goede collega, en toen die hier las, printte ze onmiddellijk het verhaal van het Paradijs uit. Ronny las het, nam het mee naar zijn stamcafé en toonde het aan de bazin. Mijn schoonbroer kwam binnen en kreeg te horen ‘dat hun café nu ook wel op het internet stond, zeker’. Mannen van boven de vijftig en hun ontdekkingen, ik wist er tot op dat moment nog altijd niets van.

Toen belde onze Joeri, en prompt kreeg ik mijn schoonbroer aan de lijn. Thierry toch, die mens is even oud als mijn vader en heeft mij in al die jaren nog nooit een keer gebeld. Ik dacht al bijna dat er iemand overleden was.

Wat toen volgde was het meest emotionele gesprek dat ik ooit met mijn schoonbroer heb gehad. Over hoe het verhaal echt zei hoe het daar was, en dat ik het snapte, en dat het zo mooi was en ik, ik blonk van trots en moest een beetje lachen dat Westvlaamse mannen van boven de vijftig mijn blogposts lazen zeg.

En vandaag ging ik terug, mijn schoonzus zou speciaal varkenswangetjes gereed doen voor ons, en met een flauw excuus moffelden Jan en ik en Thierry iets voor de middag weg. Met de belofte om half één thuis te zijn.

‘Ah, ze is daar weer’, zeiden ze. En Ronny troggelde ‘totten’ af, ik lachte met zijn voorliefde voor aalscholvers en ze vroegen naar mijn camionverhaal. En zo plots, terwijl ik braaf mijn cola leeg aan het drinken was, hoorde ik ‘www’. Ik moest bij de mannen en het vriendelijke koppel aan tafel en ze hadden het over vertellementenpuntbe en email en schrijven. We kwamen tot een deal, ik zou op commando schrijven dus. Zeg nu zelf, als uw Westvlaamse cafévrienden met grijs haar u een dienst vragen, dan kun je dat niet weigeren. Dat hier jonge mama’s lezen, en wat familie, en mijn helden en een handvol mannen, daar jubelt mijn hart al genoeg van.

Maar.Westvlaamse.Mannen.Met.Westvlaams.Gezond.Verstand. Het wordt hier alsmaar gekker.

En toen kwam Krulle. Manusje-van-alles, dat wist ik van mijn schoonzus. Dorpsfiguur. Aimabele mens ook. Fors lijf en een wezen dat één en al gentillesse uitstraalt.

‘Waar heb je dat opgeraapt?’, vroeg hij aan mijn lief. ‘ ‘t Is nog een slimme, zeg, en ze schrijft van ons café’, voegde hij eraan toe.

‘Ze is slimmer dan mij, en ze is een schatje’, antwoordde mijn lief, dat, nu ik het zo bepeis, eigenlijk altijd wel tactvolle antwoorden kan verzinnen als het erop aankomt.

11.50 op Pasen en mijn ego bereikte zo een beetje het hoogtepunt. In het Paradijs in Geluveld of all places.

We babbelden wat weg, hij over zijn dochter en haar verre reizen naar de andere kant van de wereld, ik over mijn camionproject en over hoe blij ik was dat ik hem had leren kennen. Of ik eens een foto mocht nemen, vroeg ik. Hij was een beetje argwanend, maar allee, met de nodige tactiek en de hoed van Jan lukte het wel. Kijk maar.

100 kilo puur goud. Met een dochter en een vrouw op wie ik jaloers ben, want als een vader zo schoon over zijn kinders en zijn vrouw babbelt, dan heb je een vader uit de duizend en een man om content mee te zijn.

En zo heb ik er weer een cafévriend bij, Krulle.

‘Je zou dichter van hier moeten wonen, bedankt,’ zei de lieve cafémadam Paula toen het bijna half één was.

En dat laatste, dat was nu eens het schoonste wat een mens mij op Pasen al ooit heeft gezegd.

7 Responses to “Cafémadammen Part V – het Paradijs revisited, of het verhaal van Krulle”

  1. Marta Says:

    Je hebt een hèèl mooi blog met nòg mooiere stukjes erop. En ik ben een West-Vlaamse van net 50…
    Dank, Marta

  2. Marie Says:

    Mo Marta toch, welkom zeg. En al die complimenten amai.

  3. Sarah Says:

    oh ja, dichter van hier…kan je iedere zondag piepers van den Ronny krijgen!en ene komen drinken bij ons 😉
    Zal er weer mogen horen morgen!

  4. Marie Says:

    Woensdag zul je hem zien, Sarah, dat heeft hij me al lang verteld.

  5. Sarah Says:

    mail check
    preus gelijk ne aalscholver is hij!

    zijn café en zijn mensen in een mooi verhaal gegoten…

  6. mamasha Says:

    Ik ga hier echt blijven zagen tot er ergens een Vertellementenboek of column of zo verschijnt. Doet daar eens iets mee mens, met uw prachtig talent!

  7. mamasha Says:

    En oh ja, Geluveld? Ben jij van daar? Mijn beste vriendin ook. Ze woont nu in Gent, vroeger vlak aan de kerk. Delfientje van Roger en Christine.

Leave a Reply