Je weet al dat ik elke dag een zin schrijf. Zo iets over de voorbije dag, maar iets. Een bedenking van een van de kinders, een grap, een verwijzing, een woord of gewoon een zin. Ik hou dat bij, wanordelijk en zo. Soms heb ik mijn schrift niet bij en staat het op een bierkaartje, of op de achterkant van mijn Delhaizeticket. Eigenlijk is dat een ouderwetse manier van twitteren, nu ik eraan denk. Dus ik twitter wel. Op papier. En zonder volgers.

Ik heb dan ook, zowat een jaar en een paar maanden geleden, een geweldig geschenk gekregen, voor de geboorte van Simonne. Het is een kanjer van een boek, het heet MY LIFE STORY en het heeft gouden bladranden. Ik durfde er eerst niets in schrijven, want alles wat ik voor ogen had, was zo banaal. Tot die kleine karjonkel mijn hele hormonenhuishouding door elkaar schudde en ik prompt drie bladen volgeschreven had. Het is melig, wat wilt u anders van een verse moeder die een kind aan haar borst heeft? Maar het was het begin.

Ik, en bijgevolg Simonne, hebben geen boodschap aan een chronologisch overzicht van haar leven. Daar hebben we dat nog-altijd-niet-ingevulde-onnozele-geboorteboek voor gekregen. Flarden werken beter, en een mens mag al eens wat verder kijken dan het aantal tanden dat hij in het eerste levensjaar gekregen heeft, laat staan dat je dertig jaar later wil weten wanneer je voor het eerst op de pot zat.

Ons leven loopt door mekaar, en zij kan mij, met haar fors gewicht, haar dikke billen en haar gulle zoenen, meer beïnvloeden dan om het even wie anders. Ik duw op dat leven van haar, net zoals Cica, mijn lief, mijn moeder en menig van u. Al was het maar omdat je zei ‘dat je niet goed tegen gebleit kunt’. En dat van dat gebleit, dat is met een knipoog, niet iedereen is immers zo into internettaalgebruik, neen.

Het boek dus, daar ging het over.

Ondertussen is het zowat voor een vierde vol. Wat niet de bedoeling is, peis ik. Want ik heb op één zondag 3 seizoenen volgeplakt. En geschreven met mijn MontBlancPen tot de komende winter in dezelfde draai. Het leuke is dat je een nieuw krijgt als het vol is. Ze zullen vloeken, daar in Engeland.

Soms is iets zo overweldigend dat het erin moet. Zoals mijn lief die ‘ja’ zei toen ik vroeg of hij nu eindelijk met mij wou trouwen. Soms is iets angstaanjagends, en moet het er eveneens in. Of iets liefs, zoals de Russische buskaartjes, met codes die geluk brengen. De oude enveloppe van de overleden mama van mijn vriendin. Een foto. Een kattebelletje van Jan, een diploma dat mijn dochter me ooit gaf (en dat ik later tegen haar zal gebruiken als ze zegt dat ik niet de beste mama van de wereld ben). Het Plan met de Camionchauffeur.

Deze week was het het verslag dat Bart Moeyaert schreef (abonnement) over de reis die hij met zijn moeder naar Parijs maakte. Omdat ik er weer zin in kreeg naar Parijs te gaan, zonder meer. Wat ik hopelijk binnenkort echt zal doen.

Al die dingen daar in mijn boek met gouden randen, daar zal mijn dochter later veel aan hebben. Ze zal misschien zuchten, haar hoofd draaien en lachen in haar binnenste. Maar ze zal tenminste begrijpen hoe het komt dat haar moeder plots naar Parijs wou in 2011.

5 Responses to “Ik zou er eigenlijk alles in willen stoppen, maar dat kan nu eenmaal niet.”

  1. elke Says:

    Als tiener kreeg ik ooit het boek ‘de laatste regels’. Een jeugdboek over een pakweg 17-jarige wiens moeder gestorven is en van wie ze de briefjes bijhield van vóór haar overlijden. Het boek vond ik niet zo geweldig mooi toen, maar ik vond het onlangs terug en las het opnieuw en dacht: dingen nalaten is wel mooi eigenlijk.

    (uiteraard los van de situatie in het boek, wat ik geen moeder en geen kind toewens).

    Ik hou wel briefjes van de kinderen bij. Bv. als ze ‘restaurantje’ spelen en dan hun bestellingen opschrijven. Heel grappig en ik denk dat ze dit later ook grappig zullen vinden.

  2. tijdtussendoor Says:

    Vooral het, na jaren, terugzien van briefjes en krabbels is zo fijn. Ik spaar ze ook op 😉

  3. Marijke Says:

    mijn moeder is dit jaar gestorven en heeft voor ons, haar kinderen een mooie map gekocht en er en lange brief ingestoken, met anekdotes, complimentjes en bedenkingen. Het is echt een troost om er in te lezen!

  4. Tess Says:

    Ooh dat doet me zo’n plezier dat het kaartje er ook een plaatsje in gekregen heeft, amai!

  5. Els Says:

    deze blogpost geeft me een warm gevoel ;-)!

Leave a Reply