Mijn roots

April 10th, 2011

* Het is de bijna laatste keer dat ik stoef over mijn volk. Echt, ik beloof het. Edoch, erg serieus ben ik niet vandaag, ‘t is maar dat je het weet *

Het zit zo: wij moesten vrijgezellen gisteren. Met het nichtje dat gaat trouwen, en de vriendinnen. De vriendinnen die ook familie zijn, en gelukkig vinden wij ridicule vrijgezellendinges ridicuul, dus daarom doen wij dat anders. Wij beginnen daar rustig aan, met een quiz en een terrasje en wat cava en hapjes en foto’s. Het lijkt een beetje saai, maar ja, wij zijn slim. Wij doen eerst rustige dingen en bouwen dat op, naar de nacht toe. Voor climaxen en zo. Wij weten al op voorhand dat het wijs zal worden, echt.

Het zat ook zo: wij zouden de mannen niet tegenkomen. Ah neen, jong. Maar dat principe werd overbooid gegooid toen het donkerder werd en er berichten werden verstuurd. Van matuur en let’s dance en i love you. Om maar te zeggen dat mannen eigenlijk niet zonder vrouwen kunnen, en omdat wij übercoole vrouwen zijn, zijn onze mannen eigenlijk het liefst bij ons. Eat this, theorie over vrijgezellenfeestjes.

Dus we belandden samen, ollemoale tegoare, in een kelder in ‘t stad. Terwijl de rest van het volk in Gent moest aanschuiven aan de toog, en wachten om naar het toilet te kunnen gaan, hadden wij precies een café voor ons alleen.

En mo, plotseling zo ergens toen het al helemaal wijs was, was iedereen Westvlaams. Op Lady Linn na, dat weet ik niet, vanwaar zij komt. En ons kent ons, dan. Er was het andere nichtje, en de lieve vriendin van het nichtje. Er was de souschef van het lief van de lieve vriendin, die de broer van onze student van enkele jaren was. En de kennis, en de jongens met wie we puberden, het oude lief, en vriendinnen. Er was de broer die plots verdween en de schoonzus die liet weten dat hij veilig thuis was.

Zo allemaal samen zeg. Met een hoofd vol verleden en veel zin in nu. En ook met plannen, plannen, plannen.

Dat is een beetje naar je roots teruggaan, lezers, en ik ben daar zwaar emotioneel over, ik. Want dat is anders, al die Westvlamingen met dezelfde humor, het gedeeld verleden en de wijze gedachten. De een al wat aangebrander dan de ander, maar Westvlamingen, die pakken dat allemaal mee. Die memmen niet en doen maar een klein beetje ambetant. Die klawieren gelijk dat niemand anders dat kan, en stoefen daar niet mee. Dat stoefen, dat doe ik wel in hun plaats. Ze zijn ook hoffelijk, die mensen uit het westen, op hun eigen manier, en elke cafébaas die ik ken, is blij als zij er zijn.

Het zijn zulke momenten die ik het meest koester in mijn leven. Die een plaatsje krijgen in die doos in mijn hart waar Altijd Alles Leuk is.

Ik moest u dat gelijk allemaal gewoon eens vertellen, vandaag.

9 Responses to “Mijn roots”

  1. mamasha Says:

    Moar zo sjkoone verteld! ‘t Es ier wok van datte, preus dawe van die kantn zin.

  2. Isolde Says:

    Dat is waar, dat van die Westvlamingen..

  3. dE GENTENAAR Says:

    Bachten de kuppe,
    da’s waar de neven en nichten op elkaar kruppen :p

  4. marie Says:

    Gentenaar, ge zijt welkom, maar ge moet wel uw manieren houden hé, er lezen hier kleine meisjes mee. Tss.

  5. Isabel Says:

    ja, zoals ikke 🙂

  6. marie Says:

    Belle, ik zou een knop willen hebben. Met ‘dit vind ik leuk’. Maar het is hier facebook niet hé.

  7. gregory Says:

    super geschreven marie…schoon verhaal 🙂

  8. Nonkel Bram Says:

    Die broer toch hé!!!! :-p

  9. Emeline Wiatr Says:

    I like your writing style truly enjoying this internet site. “Not everything that can be counted counts, and not everything that counts can be counted.” by Albert Einstein.

Leave a Reply