1 vierkante meter

March 12th, 2011

Er was zon op onze koer, gisteren. Onze koer is zo klein dat het woord kleinkoertje er beter bij past, maar ik zeg koer.

De zon was hoog genoeg aan de hemel om net één vierkante meter te veranderen in een echte zonnebank. Zo op het hoekje, aan het venster.

Mijn kinders sliepen weer simultaan (ze zien mij graag, daarom) en ik zat op de plastieken koerstoel die wij overgeërfd hebben van de vorige eigenaars. Als ik mijn benen optrok, kon ik net helemaal in de zon zitten. Voor meer dan een kwartier. Met mijn ogen dicht kwam ik zelfs verder. Het kon evengoed een grote tuin zijn, zoals wij vroeger bij mijn vader hadden, met bomen en kilometers pad. Met een vijver, een eiland met een geit erop en schapen. Met een boer als buur, en een gietijzeren poort om boeven buiten te houden. Met knotwilgen en een huis met een echte naam. Waterkant, of all names. En het klopt, want bij hevige regen stond alles blank en konden we moeilijk binnen en buiten.

Koerkinders, dus, die van mij. Niks dromen over schone landschappen en beken en wegels. Stoepkinders, ook. Met op wandelafstand wel een park, maar allee kom, je moet wel je ogen dicht doen als je je daar ‘natuur’ bij wil voorstellen.

Zou het anders zijn, hun beleving? Zouden ze minder gelukkig worden? Is het zo dat ze anders zullen ontwikkelen omdat ze niet weten wat den buiten is? Zou het kwaad kunnen, denken jullie? Over die oude stoel op mijn koer, en het dicht-op-mekaar-wonen-voor-de-komende-2-jaar, daar zit ik niet mee. Ik kan schoonheid appreciëren, maar au fond maakt de kleur van mijn muur niet uit. Net als de grootte van mijn koer. Voor mij is het vlug ok, mijn geluk valt of staat er niet mee. Maar over dat écht gevoel, die weidsheid, het ontroerende van alles dat leeft zonder dat wij ons persé moeten bemoeien. Zullen zij later echt vechten voor onze planeet, die stadsmussen? Zullen zij de noodzaak van een groener beleid snappen? Neen, of net meer?

Fiew. En dat voor een zaterdagochtend terwijl mijn kroost weer simultaan aan het uitslapen is, zeg.

13 Responses to “1 vierkante meter”

  1. Oontje Says:

    Goh, seg, ik mis u eigenlijk wel, nu ik dat zo lees. Veel te lang geleden.
    En die koerkinders, als ze ook maar een greintje van jou intelligentie, empathie en warme hart hebben geërfd, dan komt dat vast en zeker in orde.

  2. sunnymoon Says:

    Ik denk dat ze inderdaad net meer groen (beleid) gaan waarderen.Ik ben opgegroeid als koerkind en stadsmus, weinig groen rond ons huis, maar bewust groen opgevoed. Wij zijn nu wel verhuisd naar… den buiten. Omdat ik dat als kind gemist heb, en mijn kinderen in het groen wil opvoeden. En net zoals jij worstel ik toch met dezelfde vragen… dus die leveningesteldheid zal wel afhangen van wat we ze meegeven, niet van de tuin!

  3. caroline Says:

    Ik had als kind een grote tuin, maar in een wijk, helemaal niet in de volle natuur. Nu hebben de zonen een zakdoekje tuin, wel met een beetje gras, waar gretig op gespeeld wordt, nu al en dat in hart van een kleine stad. En als wij eens rondfietsen, en ik zie tuinen met een glijbaan en een schommel, of een groot grasveld om echt te voetballen, of ik zie huizen zoals dat van jouw vader, dan vraag ik het mij ook af, of wij hen te kort doen, door per se in de stad te willen wonen, op zo’n zakdoek.
    Ik hoop het niet, en ik denk dat ik het als kind heerlijk zou gevonden hebben, in de stad. Ik weet ook dat zoonlief het heerlijk vind te voet naar school te kunnen gaan, en dat ik het heerlijk vind op het werk de computer af te zetten en 10 minuten later in de keuken bij de kinderen te staan, na een ultra kort fietstochtje.
    En het verbaast mij trouwens ook altijd dat als wij langs die tuinen fietsen, er haast nooit iemand in aan het spelen is…

    Ik denk dat met een mama als jij, er in elk geval niets kwaad kan, ik denk dat alleen het nestgevoel belangrijk is, en dat je dat eender waar kan maken.

  4. meisjesmama Says:

    Wel ik stel me wel eens dezelfde vragen. Wij, de volwassenen van ons gezin, zijn perfect gelukkig met de ruimte die we hebben. Een streepje zon op onze koer, plaats voor een bbq en een tafel, een achteruitgang die op een gezellige stoep uitkomt…

    Ik ben zelf opgegroeid in de stad (allee, stad, provinciestadje dan) en heb als kind vaak gehunkerd naar een huis waar je helemaal rondomrond kon lopen met een tuin…toen ik 13 was zijn we verhuisd naar den buiten en dat vond ik toen zooooo oersaai!

    Je leeft anders zonder tuin, je bent meer verplicht om buiten te komen en het schaarse groen dat er is te delen met anderen. En eerlijk gezegd vind ik (en ik ben er vrij zeker van, mijn kinderen) dat net zo fijn!

    Gisteren fietsten we voorbij een huis met een tuin waar er zeker kinderen woonden, een lege tuin vol speelgoed. Stella wees en was jaloers zei ze…en toen heb ik haar uitgelegd dat we misschien geen tuin hebben maar dat ze wél ouders heeft die véél tijd hebben om met haar op stap te gaan. Naar de speeltuin bijvoorbeeld, of naar de Bourgoyen 🙂

    Haar papa is dan wel eentje van den buiten, had een grote tuin…waar hij amper in gespeeld heeft. Hij zat liever op het speelpleintje in de buurt waar hij en zijn vriendjes het gemeenschappelijk groen konden delen.

    Oh en denk ook eens aan al dat werk seg, nee, geef mij maar een onderhoudsvriendelijke koer, zodat er véél tijd overschiet om met mijn koters in ‘t park rond te hangen!

  5. nele Says:

    ha Marie, dat heb ik me ook al afgevraagd. ik ben ook op de buiten opgegroeid, maar meer stads dan waar ik nu woon, kan bijna niet. echt waar. de dichtsbevolket km² van het land
    tja, het is een ander soort jeugd he. maar zoals meisjesmama zegt, het belangrijkste is dat je tijd met je kinderen doorbrengt.
    ps kijk eens op mijn blog, ik heb wat geschreven over mijn “stadsavonturen” met de zoon
    groeten! x

  6. cica Says:

    Ik ben eentje van den boerenbuiten , in héél ons straat stonden welgeteld 4 huizen.Wandelde je 10meter verder stond je op “den dijk” met kilometers , zeer veel kilometers akkers , sloten , velden , bomen rondom je…..zover je maar kijken kon.

    En zie me hier zitten , aan de rand van ‘t Stad…een boerendochter , nu een ietsiepietsie stadsmus.
    Ik mis dat wel , die stilte , die geuren , het gevoel van vrij zijn.

    Maar als je als stadsmus geboren en getogen zijt , ga je dat niet missen. Maar of je meer geangageerd gaat zijn om “groen” te worden , dat denk ik niet.Iemand van den boerenbuiten is daar meer mee bezig , denk ik hé , beste mensen.Maar daarom zijn kleine stadsmusjes niet minder vrolijk , gelukkig of beseffen ze daarom niet minder dat groen belangrijk is.

    En sinds ik hier in het Gentse ben terecht gekomen is het er alleen maar duidelijker op geworden….. Ik keer terug naar dienen boerenbuiten , niet nu , maar ooit. Ik ben geen stadsmus en zal het nooit worden.

    Het huisje , zonder naam , staat te wachten op ons.Niet meer in het straatje met 4 huizen , maar met 10. En meer kunnen het er daar nooit worden en daar ben ik gelukkig om. Wetende dat binnen X aantal jaar het er nog altijd hetzelfde is als nu…..zalig om te weten en het kriebelt hoor!

  7. Tante Evita Says:

    Als je de cijfers bekijkt, dan wordt er veel ‘groener’, ‘ecologischer’ gestemd in de stad dan op de buiten… daar kan je misschien al iets uit afleiden… 😉
    Kinderen die op de buiten zijn opgegroeid hebben dan weer het wereldse van een stad niet mogen proeven. Het is altijd iets, maar het is ook altijd goed! 😉
    Ik vind het wel frappant dat Anouk eens aangaf dat ze liever op de buiten zou wonen, terwijl ik me nog goed herinner dat ik op die leeftijd al erg naar de stad begon te hunkeren…
    Ze zullen het wel appreciëren, als dames van de wereld opgroeien in een boeiende stad, en ze zullen hopelijk net als jou intens kunnen genieten van 1m² zon, da’s pas echt weten hoe je gelukkig moet zijn!

  8. Tess Says:

    Ik weet een ding, ik zou nooit in ‘t stad kunnen blijven wonen. Ik ben helemaal geen koerkind. Ik moest wormen bij de kiekens kunnen gooien en grassoep en moddertaarten maken in de tuin.

  9. tijdtussendoor Says:

    Toen onze jongens klein waren, leefden we in een huisje in het midden van de stad. We hadden een minikoer met veel zon. We verhuisden na een paar jaar naar een huis met tuin, een beetje buitenaf. Vooral omdat moeder een grote behoefte had aan een tuin. Maar de jongens vonden het gerakker door de velden en de tuin geweldig! Maar of ze algemeen gelukkiger zijn, dat maakt niet veel verschil, denk ik…

  10. Els Says:

    Ik ben ervan overtuigd dat je eigen ingesteldheid hét belangrijkste is. Het contact zoeken met de natuur, of het in je eigen tuin is of elders, daar gaat het over. Jullie uitjes naar de westhoek en het park in de buurt leren je dochters massa’s over het leven op zich, over de natuur en zijn wonderlijke jaargetijden.
    Ik begrijp wel je beschouwingen zo bij de eerste lentezon…
    En eerlijk, wij zijn blij met ons huis waar je rond kan lopen, een tuin vol speelgoed, ‘s avonds een zandbak in het bad en uitgespeelde kids. Vooral onze kleine J ontpopt zich als een echte konijnenboer! En weet je, de paddentrek is begonnen. Je zou eens moeten komen zien, deze morgen om 7 uur zat er zelfs eentje bij ons aan het ontbijt ;-)!

  11. T. Says:

    Wij moeten het (voorlopig?) ook stellen zonder tuin, wel terras en grasplein voor de deur en het leuke keizerspark op minder dan 5 minuten stappen. Maar ik stel mij die vraag ook… Als wij klein waren vulden we onze dagen met rondcrossen met ons fietske in de kouters achter het huis van mijn ouders. Gaan die dat niet missen hier zo in de stad? Eigenlijk kunnen ze dat ook wel in het keizerspark, fietspad langs de schelde, arbedpark, maar durf ik dat als ouders wel? Maar ik vond het daar bij mijn ouders wel megasaai voor de rest, geen vriendjes in de buurt. Hier kennen we een massa volk met allemaal kleine kindjes met of zonder tuin of park in de buurt, dus zeer veel speelkameraadjes maar minder open ruimte. Ik weet het zo nog niet wat best is… En over dat groen zijn: op den buiten pakt men voor alles de auto, zelfs als het maar 10 minuten fietsen is, ik vind dat we in de stap toch meer keuze hebben om ecologisch te leven zonder veel comfort in te leveren zowel op het vlak van huisvesting, vervoer, bio-aanbod,…
    (PS: Pak je nog de tram? Zie je nooit meer)

  12. elke Says:

    Mijn kinders hebben een tuin, maar dan wel in Lokeren, dus ik ga hen het stadsleven van Gent ontzeggen… en dat vind ik ook wel eens jammer. En de tuin, dat zijn geen velden maar ze kunnen wel tevoet naar school, en naar de bakker, en naar het station….en zoals T zegt, ze leren dat een auto niet dient om naar de bakker te gaan en dat vind ik ook belangrijk.
    Maar kindjes… dat is gelukkig als jij gelukkig bent. Tof hé, dat dat zo simpel is, waarom stellen we ons zelf zo een moeilijke vragen.

  13. payday loans Says:

    Fantastiс website. Tons of helpful information here. ӏ am sendіng
    it to some friendѕ ans additiοnally sharing іn deliсious.
    And obviously, thank that уou yοur effort!

    Also vіsit my wеb site – payday loans

Leave a Reply