Het went nooit.

February 18th, 2011

Mijn lief en ik, dat is koekenbak. Keihard, en eigenlijk altijd.

Zonder één woord van zijnen kant en met véél woorden van uw madame vertellementen, lukt het altijd.

En met goei eten, dat ik voor mijn wederhelft klaarmaak, als hij weer eens met zijn kop in de verbouwingen zit. Of met zijn immere menerengedrag voor mij, als ik weer kakel en niet nadenk voor ik babbel. Hij lacht altijd een keer naar mij, zonder iets te zeggen, en dan weet ik het weer.

Maar.

Er zijn kapers op de kust. Drie. Drie jonge dames. Die echt alles, alles, alles zouden doen om hem te bekoren.

Zoals prins en prinses spelen. Of op zijn schoot gaan zitten en zeggen dat ‘mama eigenlijk wel blij mag zijn dat ze zo’n vent gevonden heeft’. Of dansen met hem en dan loerend naar mij hun hoofd op zijn schouder leggen. Want er is maar één prins en er zijn maar drie prinsessen, ah ja, alsof ik dat nog niet wist. Het is ook altijd beter, en rustiger en gezelliger als hij erbij is, blijkbaar.

Oh. Later komen er lieven en schoonzonen (schoondochters, misschien, dat maakt me weinig uit), zeg ik zuchtend. En die gaan mij een coole vinden. Die gaan denken ‘wat een oude vent en wat een jonge mama’.

Ik kreeg bitter weinig repliek op mijn gestoef.

Want schoonzonen, die zullen altijd bij Jan willen zijn, vervolgden ze vriendelijk, om samen naar het voetbal te gaan.

Ach ja, het leven van een moeder met drie dochters. Het is dat ge dat moet weten hé, als ge geen zonen hebt.

Gelukkig dat ik naar de Ijverige Wijven mag.

8 Responses to “Het went nooit.”

  1. Isabel Says:

    Hehe, ik ken dat, vooral dat gedeelte van hoofd op papa’s schouder en dan loensen naar moeder met een air van “Zie nu waar IK lig?”, jaja, vaders en dochters, ik heb er maar één, jij drie… courage dan maar zekerst 😉

  2. elke Says:

    Jouw laatste zinnen zijn elke keer weer geweldig.
    En ochja, dat keert wel als ze groot genoeg zijn en vader niet mee wil gaan ‘shoppen’ 😉

  3. Sarah Says:

    Grappig 🙂

  4. huguette Says:

    Ocharme Marie, zelfs de schoonzonen gunnen ze je niet.
    Ze kennen werkelijk geen genade.
    Die spelletjes is typisch voor meisjes, soms zo griezelig subtiel.

    Op dat vlak zijn jongens eenvoudig transparanter maar veeeel minder knuffelig als ze wat groter zijn.
    Ik moet het op dit moment doen met een lobbige stomp als blijk van genegenheid van mijn grote zoon.

  5. Tess Says:

    Maar die koekenbak, dat kan niets of niemand jullie nog afnemen.

  6. Kruimel Says:

    Zoon EN dochter. Allebei ruziën ze om de schoot en armen van lief, want die kan vliegtuigje spelen met hen…

  7. Marie Says:

    @Tess: dat is nu eens waar sie.
    @Kruimel: oef. het ligt dus niet aan dochters.

  8. Storm Says:

    Vader en dochter! Het is iets dat in de sterren geschreven staat. Maar ook moeder en zoon zijn 2 handen op één buik.
    De eerste vraag als ik mijn zoontje van afhaal is steevas: ” Is mama thuis?” Telkens maar weer!

Leave a Reply