Meer en minder

December 3rd, 2011

Hoe meer ik kijk en hoe meer ik schone dingen zie, hoe minder ik koop.

Ik moet zoeken en lijstjes maken en knopen doorhakken over verlichting en lavabo’s en een zwart toilet.

Hoe meer verplichte nummers, hoe minder de drang.

Plots dacht ik: ‘Wat als ik nu niks meer koop?’

Met niks bedoel ik geen schoenen in de solden, geen stof om te naaien, geen kookboeken, geen kleren, geen gadgets voor in ons huis, geen jas voor de winter want ik heb er drie, geen tijdschriften, geen sjakosj, geen sjaals.

Geen. Ook niet in de solden omdat het dan slimmer lijkt.

Ook geen verslavende zwarte stiftjes, schriftjes en leuke kinderboeken. Geen oorbellen (ik draag toch altijd dezelfde), geen mooie glazen en geen vaas waar ik zo verliefd op was.

Geen. Ook al is het bloedmooi. Ook al zou het mijn huis gezelliger maken, of mijn imago opblinken.

Geen als in zelfs bij Sinterklaas niet meedoen aan de ziekmakende commerce. Gelukkig hebben we dat nooit gedaan, en gaan we basic dit jaar, met veel mandarijnen en chocolade. Want dat mag wel. Net als Onzelievouwtjes en chocoladecenten. Dat wel. En één geschenk. Ja, zo dus. Wij hébben 15 dieren voor de boerderij, Playmobil van toen Anouk klein was en puzzels en spelletjes genoeg. Net genoeg, niet in overvloed en geen tekorten.

Geen. Zelfs niet in den Delhaize, enkel eten dat ik nodig heb, niet vlug vlug nog de Knack, Delicious of Knippie. Een keer geen Joepie, die maar € 1.60 kost en zorgt voor een angstige dochter, die vraagt of we arm zijn. Al een geluk dat mijn kinders wijs zijn, en zoiets aanvaarden. ‘Mama, Joepie of niet, ik ben toch heel gelukkig. En ik besef nu nog meer dat het zo leuk is als ik wel de Joepie krijg.’ De dochter ja, die voor haar verjaardag 2 cinematickets vroeg, ‘omdat ze genoeg heeft’. i love de dochter.

Arm dus, was de eerste reactie?

Mwoeha.

We zijn nog nooit zo rijk geweest, eigenlijk. Ook al slorpen de verbouwingen een groot deel van ons budget op, draag ik mijn jas van vorig jaar en zal ik in de solden helemaal niet shoppen.

Minder is eigenlijk echt meer, en dit zit al dagen keihard in mijn kop:

De recessie niet zozeer, en het geheel klopt niet helemaal, maar wel dat van het raisen van een generation, ja.

Allee hup, nu allemaal naar De Standaard, want Lilith blies me weer van mijn sokken.

 

 

3 Responses to “Meer en minder”

  1. Els Says:

    met z’n allen worden we verleid door onze consumptiemaatschappij, door snel evoluerende technologie, door talloze hypes en rages.
    Ik ben ervan overtuigd dat voor velen hier de valkuil ligt van onze samenleving. Het vraagt jandorie moed, inzicht en innerlijke rijkdom om tot het besef te komen, éénmaal je meegesleept was.
    Maar éénmaal wat afstand genomen, een eigen weg ingeslaan, wat tijd om te kijken en te beseffen wat er aan het gebeuren is geeft het een bevrijdend gevoel, geeft het de grootste rijkdom. (En ja, vele bergen rommel minder in je huis)
    Voor mij gaat het vooral over het besef dat algemeen groeit dat we met het verlies van de veiligheid van de religie een andere weg zijn ingeslaan, op zoek naar veiligheid. En ja, daar staan we met onze materialistische houding, het laat een grote innerlijke leegte achter.
    Ikzelf vind dan wel geen baat bij groeperingen rond minimlisme doch hou het liever bij mezelf, mijn gezin, in rust op mijn kussen, contact zoeken met de natuur…
    Oei oei, ik sta versteld van mijn filosofisch discours maar post het toch maar…

  2. mamasha Says:

    Check. Die gevoelens, die vragen, die zijn ook onderdeel geworden van mijn dertigersdilemma. Samen met de angst voor de manier waarop mijn gasten in ‘t leven zullen staan. Ik weet wel nog helemaal niet goed waar de lijn te trekken. Das een hele moeilijke.

  3. elke Says:

    Ook geen kerstboom?

Leave a Reply