Het lukt maar niet

December 22nd, 2010

Ik geraak niet meer aan mijn pc dees dagen.

Laat staan aan mijn strijkijzer. Terwijl dat echt wel nodig is, als ik zo mijn lege kasten en volle wasmanden bekijk.

Plots is hij verdwenen, mijn tijd. Ook al ben ik op woensdag thuis en ook al heb ik hier en daar wat verlof. Geen tijd om te naaien, mijn machine staat volledig onder stof. Geen zin eigenlijk ook. Dat gebeurt elk jaar opnieuw. Ik heb gedachten in mijn hoofd, en ik krijg ze maar niet op patroon. Terwijl het mij wel een schoon blauw feestkleedje zou kunnen opleveren, moest ik wat ijveriger zijn. Geen tijd om de boeken die zich opstapelen op mijn nachttafel – eindelijk – uit te lezen, en dat is moeilijk, want ik moet herlezen en herlezen en herlezen. Met tijd die ik niet heb.

Ik moet vooral luisteren, deze winter. Naar kinderverhalen over tentoonstellingen, recepties en rapporten. Naar mijn vent, die isolatiematerialen en dakvensters onder de loep neemt. Naar de prille zwangerschapsverhalen van de collega en die van de zwangere nichtjes. Over kwaaltjes, goesting en het gevoel te willen slapen waar je staat. Ik knik veel, antwoord beamend en denk vooral de hele tijd: ‘Been there, done that’. En ook ‘het komt wel goed’. Een beetje blij, eerlijk , want zwanger zijn kan me gestolen worden. Net als opstaan in het holst van de nacht , op een veel te koude vloer, voor een babytje dat niet zo gemakkelijk slaapt. De rugpijn, de hoofdpijn, al die hormonen die persé je lijf willen doorkruisen: neen dank u. Ik luister wel, en ik geniet mee van op afstand. Ik koop wel cadeautjes in de plaats. Af en toe voel ik nog eventjes hoe al die verwachting zich balt in je lijf, dat immense verlangen dat bijna niet vol te houden is. Maar als een ervaringsdeskundige dan, het volstaat.

Het is het donkerst van het jaar, en hoewel ik het meest intens leef op dagen als deze, die zich kort en mysterieus gedragen, ik ben een beetje moe.

Ik wil in een bed-holletje, met koffie, vers gebak, een paar boeken en een film of vijf van Harry Potter. Zodat ik mee ben, eindelijk een keer. Een warmwaterkruik en een zacht kussen mogen er ook bij. En mijn lief, dat altijd rustgevend wekt op mijn wintermood. Oh, en de kinderen, als ze stil zijn en ook slapen en niet bang zijn van de Harry Potterfilm. Mijn dagboek, mijn pen, en af en toe eens mijn pc. Zodat ik eens kan kijken hoe de Russische het stelt nu ze weer in het thuisland is. Warm, wellicht.

Kruipt u mee in mijn bed?

17 Responses to “Het lukt maar niet”

  1. caroline Says:

    Ik denk dat eigenlijk ook allemaal, al een paar dagen, alleen is het mij nu pas duidelijk geworden, nu ik het hier bij jou lees. Zo mooi en zo waar. En ik kruip niet meer in jouw bed, omdat ik denk dat het meer deugd zal doen als je daar rustig ligt.
    En ik heb het al minstens 10 keer geschreven: jij tovert echt met woorden!

  2. tijdtussendoor Says:

    In bed niet zozeer maar wel op de zetel met een dekentje, een goed boek en veel lekkers 😉

  3. marie Says:

    Allee Caroline, merci om me mijn bed te gunnen, ik zal eens aan je denken als ik me omdraai.
    Tijdtussendoor: ik droom er eigenlijk ook van, van de zetel, een bed is helaas niet te doen hé, ik geraak met moeite eens in de zetel. Geniet ervan.

  4. Oontje Says:

    Kom maar hier onder het dekentje kruipen, dan kijken we eens allemaal samen naar de (vers aangekochte) Harry Potters.

  5. Tess Says:

    Ik kom erbij liggen 🙂

    De Russische heeft een heel weekend overgegeven, maar nu alles ok.

  6. marie Says:

    Kom maar af Tess, we zijn ook al ziek geweest, dus. Oontje: oh gelukzak ik.

  7. Nonkel Bram Says:

    Maak maar plaats! Tante Evita en Nonkel Bram zijn daar!!!!

  8. Kruimel Says:

    Rust jij maar goed uit, daar in je dekenhol. Ik wacht af hier op Vertellementen in de wetenschap hoe minder jij hier schrijft, hoe meer rust er in je lijf komt.

  9. Els Says:

    Zouden het ook de kou en de sneeuw zijn die ons een bepaalde traagheid geeft? Ik weet het niet. Ik heb ook de indruk dat ik bergen te doen heb en er toch maar weinig van bak.Ik schrap daar maar gewoon een aantal dingen weg zoals bvb zelf een ijstaart maken voor kerst, een creatief kado voor mijn lieve man (staat “in wacht” voor z’n verjaardag), schuiven uitkuisen in de keuken…
    Ik verkies jouw optie!Ja, laat ons elk even een klein winterslaapje houden, de donkerste dagen voorbij, in de warme gezelligheid van ons eigen vetrouwde nestje. Laat de rust maar komen (als dat kan 😉 )!

  10. mamasha Says:

    Ik kom hier zo graag lezen wat ik zelf denk en voel… Anders kruipen we samen voor mijn reuzentv met Harry in bed 😉 Ge moogt kiezen tussen de boek- en filmversies. ‘t Is hier allemaal verkrijgbaar.

  11. Polkadotjes Says:

    Dat bed begint goed vol te raken.
    Je verwoordt het o zo mooi.
    Ik hou mezelf staande met het gedacht dat de eerste week van de kerstvakantie zooooo rustig wordt.
    Ik heb bewust nog (bijna) niets gepland om van het nietsdoen te kunnen genieten.

  12. elke Says:

    Ik wil ook wel wat rust eigenlijk, al moet ik zeggen dat het huis er redelijk bij ligt. In een dagje doorwerken zou ik klaar moeten zijn met het huishoudelijke. Niet met het verbouwverhaal, maar dat is een ander verhaal.

    Ik heb alle HP-films al gezien en alle boeken al minstens 3 keer gelezen. Maar ik wil gerust nog eens meedoen.

  13. tante Ingrid Says:

    Courage…héél binnenkort gaan de dagen lengen.
    En héél binnenkort zullen we de energie in ons lijf weer voelen borrelen…en dan kunnen we weer bergen werk verzetten.
    Soms moeten we het ritme van ons innerlijk lijf even willen volgen.
    Ik zie het zitten : op 2 januari witte hyacinten in huis en dan volop naar het licht.Voor mij is dan de donkere winterperiode voorbij.
    Aan iedereen zalige kerstdagen!

  14. Sarah Says:

    Amai. Dat was gisteren ongeveer het gesprek tussen mijn man (mijn lief) en mij. Het zullen de donkere dagen wel zijn. Hoofden vol plannen en dichtslibbende agenda’s: dat werkt niet samen he. Dan wil je inderdaad gewoon je bed in. Ik kom er ook bij. x

  15. Marie Says:

    Kom maar af Sarah, dan kan ik mijn vers geschreven verhaaltjes afwerken en voorlezen. En dan moogt ge in mijn mooi boek ‘Het grote wonder’ kijken. Proficiat!!!!!

  16. Sarah Says:

    Eunk, ‘het grote wonder’, is dat zo’n kei-retro boek met van die 80s foto’s en een gast op een koersfiets en twee gapende grietjes een bijschrift waarop dan staat “Wat een kerel!”?
    Dan heeft mijn bazin mij dat ook net uitgeleend. Zalig! 🙂

  17. Marie Says:

    Het is keiretro, het is van toen ik klein was. Het staat vol machtige foto’s over de ontwikkeling van de baby. Die foto zegt mij niks, maar het past alleszins perfect bij het boek.

Leave a Reply