Vertellementen houdt van haar stad.

We waren alleen, Simonne en ik. Op de tram, op weg naar Cica, en het regende. Donker, regen, koud, een mens zou voor minder ongelukkig zijn.

Maar Simonne niet, oh nee. Ze vertelde tegen deregendruppels op het venster, riep naar de auto’s naast ons, en at ondertussen bijna mijn oorring op. Iedereen lachte, en ze lachte gul terug. Met twee kleine tandjes erbij. Toen ze verzadigd was van al die indrukken, liet ze zich vallen op mijn schoot.

Gewoon nog een keer zij en ik, dat gebeurt veel te weinig.

‘Je hebt een boom, schatje’, fluisterde ik dan maar. ‘Een echte boom, met een naam. Boom. En je hebt ook een worm. Worm. En die leeft bij Boom. We hebben haar gezien, het was een meisje, volgens Clarisse. We hebben haar dan maar veilig terug in de aarde gezet. Dicht bij Boom. En op je verjaardag gaan we piepen hoe het met hen is. En we zullen cake eten bij Boom, en roepen op Worm. En vertellen hoe het bij ons gaat. We zullen nog eens de Verbinding doen, ah ja. En we zullen hem succes wensen, en een stoere-jongens-vuist geven.’

Ze zei ‘baba’ en toen ‘buba’ en dat betekent niet eens Bumba. Denk ik. Misschien zei ze wel: ‘Cool, wat een wijze stad hebben wij.’

Daarna sabbelde ze verder aan mijn oorring. De delicatesse van de week, vrees ik.

3 Responses to “Karjonkel heeft een boom, Boom. En een worm, Worm.”

  1. Oontje Says:

    Ik zie het zo voor me. En het voelt zo… zo intens, zo intiem, zo echt en waarlijk gemeend. Wat heb jij toch superdochters.

  2. Janina Modaal Says:

    Wat een leuk initiatief he, dat elk kleintje zo eijn eigen boom heeft.
    Hopelijk geniet iedereen er even veel van als jullie!

  3. Tess Says:

    Hoe mooi!

    Die bomen zijn fantastisch, hopelijk doen ze dat nog altijd als ik een kleintje heb. 🙂

Leave a Reply