Indruk

October 15th, 2010

Ik druk een okkernoot plat met mijn hand.

Met grote ogen kijkt Clarisse mij aan. ‘Sterke mama, met je veel spieren’, glundert ze. Misschien glundert ze meer omdat ze de noot dan ook mag opeten, maar kom, dat laten we in het midden.

Als ik een stuutje uit de broodzak haal, kijkt Simonne me met nog grotere ogen aan. Want brood, dat is zowaar haar bestaan.

Anouk is niet zo gemakkelijk te imponeren. Maar ik wel. Zeker als ze mij vertelt over dat kindje van het eerste leerjaar dat op het internaat zit en spuugt als ze haar zin niet krijgt en haar mama en papa zijn gescheiden en ze mag kinderen pesten van haar papa, ze leert ook fuck you bitch en ze snapt het niet, ze heeft altijd ruzie en is niet eens vriendelijk en ze leert al die vuile manieren ook aan haar klein zusje.

Enfin, ik bespaar u verder details want ge wilt ze niet weten, langs geen kanten, maar zeg. Wat een triestig verhaal, wat een contrast met mijn eigen verwende kinderen.

Wat kan het leven toch soms een hel zijn, blijkbaar. Ook als ge in de zogezegd meest zorgeloze tijd van uw leven zit.

5 Responses to “Indruk”

  1. Oontje Says:

    Het leven kan inderdaad een hel zijn. We mogen onze beide pollekes kussen dat we het zo goed hebben. Vanmorgen hoorde ik op Radio1 gesprekken met mensen die in de armoede zitten…. Dat doet een mens weer even stilstaan bij zijn eigen geluk.
    Vandaar ook mijn idee om dat Ijverige Wijven geld aan een of andere organisatie te doneren.

    Maar uw kleine, die lacht altijd van oor tot oor als die mij ziet. Mijn ochtendrush krijgt zo altijd weer een mooi einde. Twee armpjes rond mijn nek (die van mij) en een lachend juffertje. ‘t Geluk zit in de kleine dingen, ik zei het ooit al, maar ‘t is waar.

  2. Polkadotjes Says:

    De kindjes van het internaat zijn hier ook al menig keer gespreksonderwerp geweest. Ze snappen dat precies niet goed hoe dat kan…zo een ganse week zonder mama en papa.

  3. Marie Says:

    Oontje, damn right.
    En om het over armoede te hebben, ik heb een treffend artikel in de Humo gelezen. 30 euro per week, zeg.
    Polkadotjes, bizar hé, mijn kinderen hebben het er ook zo vaak over.

  4. Griet Says:

    Dat artikel in HUMO maakte mij ook even stil. Hoewel je dat wel weet, vergeet je dat snel, hé.
    Misschien jammer dat onze verwende kindjes al die “vuile manieren” leren, maar anderzijds is dat nu eenmaal de wereld waar ze hun plekje moeten in vinden. De beschermde cocon van thuis nemen ze niet mee naar school.

  5. Tess Says:

    Ik heb het gisteren nog gezegd, maar door hier te zitten besef ik hoe verwend we eigenlijk zijn. Als je ziet wat je maar nodig hebt om te overleven en wat sommige mensen maar hebben…

    Wat je zegt over die zogezegde zorgeloze tijd, bij mij was die ook vaak een hel. Zoveel vragen, zoveel innerlijke knopen, zoveel dingen waar je geen blijf mee kunt,… Maar dat komt ook allemaal wel goed. Zeker met die slimme koppies die daar bij jullie thuis rondlopen.

Leave a Reply