In de week

September 23rd, 2010

Vroeger babbelden wij altijd.

‘s Avonds, aan onze schabouwelijke keukentafel.

Nu verversen we pampers, steken we kindjes in bad, maken soep, troosten verdrietjes en geven wonderkussen op grote en kleine pijntjes. We kussen elkaar als we elkaar ns tegenkomen in de keuken, terwijl Jan kakapoepen gaat afkuisen en ik in de potten roer. We hebben sedert numero 3 een strak systeem, en dat werkt. Ook als ge dan al eens op spoed zit met een kleintje, dat  eigenlijk niet echt iets had, maar haar ogen draaiden zo lelijk weg en ze had slijm en ik freak op dergelijke dingen. Maar bon, ons systeem kan dat aan, een dagje zonder veel slaap, en we mailen dan naar elkaar dat we elkaar graag zien en dat we geluk hebben dat het niets ergs was. Enfin, het wordt hier weer een beetje doorsnee Amerikaanse romantiek, I know.

Maar neen, wacht nog even, het wordt schoon.

Mijn dochter zei iets waarvan ik achterover viel, bijna in een greppel.

‘Het leven, dat  is eigenlijk zonder iets kunnen, mama. Dat is eigenlijk zeer content zijn als je wel iets hebt. Water, en brood, en soep met balletjes. En mooie schoenen. En een warme jas, of eentje voor als het regent.’

Ik heb daar niet veel op gezegd, op zo’n wijsheid. Alleen een beetje geknikt, met een steen in mijn keel.

Toen babbelden we vanavond weer eens echt, want het jong gebroed sliep al en de oudste was in de muziekles. Over hoe keihard opvoeden over zoiets gaat. Over besef hebben, en nadenken. Ook over hoe ik nooit nog een kind wil verliezen, en over hoe pijn dat kan doen. Over hoe het na al die jaren soms keihard terug komt. Maar ook over hoe hard ik dat besef, en hoe blij ik ben met mijn dames. Over hoeveel dagen in een jaar ik eigenlijk helemaal niet verdrietig ben, maar blij blij blij.

En dan pakt mijn lief mijn vast, zoals jaren geleden, en hij sust mij met één kus. En met een cd van The National. En met de belofte dat ik morgennamiddag alleen naar het Stoffenspektakel moet gaan, en koffie gaan drinken en zo.

Ik ben een goedkope, niet? En mijn lief is mijn allergrootste held. En mijn dochter een wijs, wijs kind.

10 Responses to “In de week”

  1. Polkadotjes Says:

    Oh, gij doet mij blèten seg. Wat ben jij een sterke vrouw!

  2. Oontje Says:

    Een zeer wijs prachtking. Werkelijk waar.
    Daar wordt ik nu dus week van, hé. Ge lapt het mij elke keer weer.
    Geniet morgen maar van het Stoffenspektakel. Ik beloof dat ik nog iets overlaat.

  3. nele Says:

    🙂

  4. elisse Says:

    ik ga volledig akkoord met die laatste zin! prijs uzelf maar zééér gelukkig met zo’n twee lievekes!

  5. Miestaflet Says:

    *slikt een krop in de keel weg*

  6. Sarah Says:

    poeh, kippenvel…

  7. marc ogiers Says:

    Die kleine is toch maar zo wijs als wat ze van u (jullie) te horen krijgt zeker. De bloem is maar schoon als de humus rijk is en kan geven…

  8. caroline Says:

    ik zit vol bewondering voor zoveel levenswijsheid..

  9. Tess Says:

    Oh Marie!
    Ik zit hier met de tranen in mijn ogen. Wat mooi mooi mooi…

  10. Janina Modaal Says:

    Ik ben waarschijnlijk vijf keer zo oud als die wijze dochter van u, en toch nog lang niet zo wijs.

Leave a Reply