Olé olé

September 18th, 2010

Er zijn een paar dingen waar ik echt voor door de knieën ga.

Tijd om die eens te bundelen.

Vandaag, deel één.

– de oude ronde wasmanden, met gaatjes erin. Mijn grootmoeder heeft zo’n pastelblauwe, en ik word 20 jaar terug in de tijd gekatapulteerd als ik er één zie.

Ge kunt ze bestellen, ze zijn van Rice.

Terwijl ik toch aan 20 jaar geleden denk, de permanente-spelletjes van mijn grootmoeder, met gekleurde knopjes. Den coiffeur kwam aan huis, hij heette Dré, hij was innemend en hij stamerde. Ik mocht op haar schoot zitten en de speldjes aangeven terwijl ze in de krullen werd gelegd. Maar met zulke spelden zou ik weinig aan kunnen, dus dat was even een intermezzo.

De website van Dorien Knockaert. Dorien is verrukkelijk in de manier waarop ze schrijft over eten. De recepten die ik van haar geprobeerd heb, scoorden buitengewoon. Taboulé Dorothée, zeg nu zelf.

Mijn collectie boeken van Bart Moeyaert. Dat is een beetje het schoonste van mijn erfenis, denk ik. Al is daar tot op heden niemand geïnteresseerd in hier bij ons. Wat ze wel weten, is dat dat de enige boeken zijn waarvoor ik door het lint ga als er iets aan mankeert. Ik duld géén vingers, geen kreuken en geen stempelinkt op dees. En owee als het ooit wel gebeurt. O wee.

De foto’s van Bregje Provo. En de kleren die ze maakt. Ik hoop stiekem dat ze ooit een winkeltje start, ik zou daar met mijn tent gaan wonen, vrees ik.

Niet zo lang geleden kreeg ik van i. een pakje in de bus. Het was wonderschoon verpakt, en ik moest waarlijks gaan zitten toen ik het open deed. Het was een Moleskine-boekje van Brussel. Op zich doe ik daarvoor al een dansje, voor boekjes, want ik heb een schriftenmanie.

Maar. Dat was nog niks.

In dat boekje stonden lieve woorden en en en allemaal topadressen in Brussel die zij bijeen gesprokkeld had bij haar vrienden. Ge weet wel, waar moeten we ene gaan drinken als we van de AB komen? En waar kan ik een ganse namiddag zitten en koffie drinken en boeken lezen, terwijl het er ook nog mooi is? Of, beter nog, wat is het beste hotel rond Brussel? En, waar kan ik stof kopen, en lingerie, en traiteurdinges.

Zij had dat ooit eens gelezen bij mij, dat wij waanzinnig veel van Brussel houden, vandaar. En als ruil voor een veel te groot wikkeljurkje voor haar dochter. Wat eigenlijk een keislechte ruil is. Wnat dat kleedje stelt zoveel niet voor, vind ik. Maar ik maak dat goed, echt, ik heb gisteren vannacht de laatste loodjes gelegd aan de Mira-garderobe.  

Hebt ge dat ook? Zo van die zaken waar je week van wordt?

9 Responses to “Olé olé”

  1. Oontje Says:

    Ja, hoor. Maar momenteel vooral van uw vertellementen.

  2. nele Says:

    haha ik sluit me aan bij Oontje

    Marie, als je nog Brusseltips wil, die kan ik je bezorgen (en wat een lief cadeautje zeg)

  3. Tante Evita Says:

    Ik word week van de twee goede vrienden die vandaag met elkaar getrouwd zijn en van mijn neefje dat vandaag al 7 wordt!

  4. marie Says:

    @Nele: maar dan moeten we toch echt eens afspreken, niet? Dan breng ik mijn boekje mee.

  5. Tess Says:

    Ik sluit me aan bij Oontje en Nele.
    Van jouw schrijfsels word ik altijd een beetje week, ik hoop dat ik ook zo van het leven en zijn kleine dingetjes ga leren genieten. 🙂

  6. nele Says:

    ha Marie, das goe!

  7. Lien Says:

    Ik word momenteel van zowat alles week, denk ik. Maar vermoeidheid en de gebeurtenissen van dit jaar spelen daar zwaar in mee, peis ik.

  8. animuz Says:

    De laatste keer dat ik week werd, kwam er toen mijn metekindje (22 maanden) naar me toe liep, luid “Tante Tie” roepend, en me om mijn been vloog. Voorheen was ze nogal afstandelijk. Dat was de eerste keer dat ze echt toonde dat ze me gemist had en me graag ziet. Toen voelde ik me echt week worden.

  9. Noremi Says:

    Week… ik word van alles en nog wat week sinds ik moeder ben.
    Wat de wasmand betreft: mijn schoonmama heeft er ook zo één, en tot zover hebben al haar kinderen en kleinkinderen leren stappen achter die ene mand. Nu Remi nog… *wordt weer week* …

Leave a Reply