Modern

April 12th, 2010

Hij draagt een veel te grote jas. Een bodywarmer, waarvan de schoudernaden ver over zijn schouders hangen.
Zijn broek daarentegen, die komt te kort.
De trui die hij aanheeft is net gepast. In tegenstelling tot vroeger, toen hij truien droeg die echt te klein waren.

Zijn vel is ruw, zijn handen zijn schoppen. Zijn lijf voelt zo stevig aan als ik hem een zoen geef. Hij wankelt bijna niet als ik hem enthousiast begroet. ‘Marietje’, lacht hij dan.

Een frietpot vindt hij modern, een cd-speler iets dat niet iedereen heeft (hij geeft ons met trots cd’s die hij gratis kreeg in de winkel), en van een geheugenkaart had hij al helemaal niet gehoord. Gebiologeerd luisterde hij naar Jan, die hem vertelde over de kaart in ons fototoestel. Dat die zomaar verplaatst kon worden naar de computer.

Zij noemt hem Pa. Wij noemen hem Pépé. Clarisse noemt hem Pépé Ketting. Een naam waar hij uitermate trots op is. Net als op de gouden ketting die rond zijn nek hangt.

Als hij praat, wat veelvuldig voorkomt, dan bootst hij vaak geluiden na; van motoren, auto’s en machines. Want daar weet hij alles van. Net als van water, electriciteit, daken en metselen.

We zuchten soms een keer, omdat hij zoveel babbelt. Omdat hij alsmaar dozen meebrengt, waarop ‘Ledeberg’ staat geschreven. Vol met zolderrommel en véél te grote kleren in een maat die niemand hier past.

Maar als ik hem gisteren zag, wist ik weer hoeveel goud hij waard was. Hoe gebogen hij naast zijn zoon liep. Hoeveel ze op elkaar lijken, die twee. Hoe anders ze ook zijn. Hoe stug ze met elkaar omgaan, terwijl ik af en toe eens rond zijn nek vlieg. Waarop ze beiden bedeesd staan te kijken. Lachend, ook een beetje.

Mijn schoonpapa toch. Ik heb weinig met mijn echte vader, maar des te meer met deze zeebonk van een man.

No Responses to “Modern”

  1. Machteld Says:

    Fijn voor jou

  2. Tess Says:

    Maar hoe mooi weer geschreven Marie!
    Een heel lief eerbetoon.

Leave a Reply