't Geeft niet, mama

March 17th, 2010

Ze zegt dat wel tien keer op een dag.
Als ik pampers aan het verversen ben, aan het koken, of bezig met de was. Als ik eindelijk eens neerzit met de krant. Als ik zeg dat ik geen tijd heb.
Zij is mijn reddende engel, mijn rechter- en linkerhand, mijn toeverlaat en mijn grootste compagnon. Wij kunnen giechelen met stomme dingen, en zij kan situaties gigantisch goed inschatten. Zij verdedigt haar zus als ik boos ben, Jan als ik tegen hem zaag, en ze verdedigt zelfs mij tegen mezelf. Zij klaagt weinig en als ze pijn heeft zegt ze dat dat vanzelf overgaat als je er niet aan denkt. Ze vindt wenen op school voor mietjes en doet het enkel als ze verstopt zit op ‘t toilet. Ze heeft een ochtendhumeur, maar laat dat achterwege omdat ze weet dat ik dat fijn vind. Ze wil geen plechtige communiefeest, maar in de plaats een voetbalmatch met al haar vrienden. Ze is ontzettend ongeduldig, en schrijft nu al uitnodigingen voor haar feest in mei 2011.

Ze is een veel te grote schat, en ik weet dat de oudste de meeste verantwoordelijkheid dient te dragen, vraag maar aan Ingrid, lees maar bij Meisjesmama en misschien kunnen we het ook eens aan TanteHilde en Els vragen, die elk vijf kinders hebben. Is dat ook zo bij jullie?

Omdat ze keigoed accordeon kan spelen, en bijna élke dag oefent, zonder te zeuren. Omdat ze in haar eentje van de notenleer komt, met de tram. Ze knikte toen ik het vroeg, omdat dat mijn planning zo verlicht.
Daarom, voor haar, een accordeonkaartje in progres.

No Responses to “'t Geeft niet, mama”

  1. Els Says:

    Zo mooi geschreven!
    Het is effectief een oefening om de oudste ook onbezorgd zichzelf te laten zijn. Ik sta regelmatig versteld over de verantwoordelijkheid die onze oudste opneemt, hoe J situaties kan “beheersen” om het leuk te houden, hoe toegeeflijk en bemiddelend ze kan zijn, hoe weinig “kleine-kind” verzuchtingen ze nog heeft (van “dit is van mij”..)terwijl ik deze nog altijd wel eens bij mezelf opmerk. Het zal wel ook in het karakter liggen. Ik zie het ook bij nr 4, minder bij nr 2,3 en 5. En toch probeer ik aandacht te hebben voor het kindzijn van onze J. Want het gaat zo snel, de bezorgdheid en ook de zorgen sluipen zomaar binnen in dat jonge leven. Laat ons van elke dag samen een feest proberen maken waarin we allen ruimte hebben om onszelf te zijn, met onze grote en kleine zorgen, dat lijkt me best voor elkeen!

  2. Tess Says:

    Ik krijg kippenvel van je post, zo mooi geschreven. Wat een fantastisch lieve dochter hebben jullie. Geef ze maar een dikke knuffel van mij, ze zal het ver brengen, daar ben ik honderd procent zeker van.

  3. sarah Says:

    Maar zo’n schat! Jullie zijn gelukzakken! 🙂

  4. marc ogiers Says:

    Weet ge wat dat is? LIEFDE. Dat kind zit tjokvol liefde voor jou en de andere leden van je gezin. Zo schoon…Maar wat meer is: maak je duim maar nat en decoreer jezelf.

  5. Marie Says:

    Oh Marc, bedankt. Ge doet mij blozen.

  6. Isabel Says:

    Man, ‘k moet bijna bleiten jong.

  7. Marie Says:

    Niet toevallig zwanger :)?

  8. Isabel Says:

    Oh neen! Zo absoluut overtuigd neen! Mijn hormonen geraken gewoonweg niet in balans, al tien maanden, om zot van te worden 😉 ‘k Ben een jankende trien geworden.

  9. Marie Says:

    Och God, is dat lastig hé, ik had het na Clarisse ook.

Leave a Reply